وقتی 50 سال عمر مفید یک محصول جوابگوی خرج کشاورزان نیست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زرخبر، من یک بادام هستم.

از سال های گذشته تا به امروز کشاورزان شهرستان زرندیه علاقه زیادی به کاشت درخت بادام داشتند به طوری که تا 10 سال قبل قالب محصولات کشاورزی شهرستان زرندیه را من به خود اختصاص داده بود.

همزمان با شروع سال نو، درختان بادام نیز شروع به گل دادن می کردند و ظرف یک ماه تبدیل به چغاله (چاغاله) می شدند، ( من در دوران کودکی خیلی خیلی محبوب بودم و مرا ترش و ملس می دانستند و با کمی نمک نوش جان می کردند)، در آن سال اگر سرما به گل ها آسیب می رساند گل های بادام یکی پس از دیگری بر زمین می افتاد و چغاله ای بوجود نمی آمد، و اگر آسیب نمی رساند درختان پر چغاله می شد. به همین دلیل مردم خوبی یا بدی سال خود را از روی ماندن یا سرمازدگی درختان بادام تشخیص می دادند.

در گذشته به دلیل نبود چاه های عمیق مردم کاشت درخت بادام را به دیگر میوه ها ترجیح می دادند چرا که نهال من برای رشد و بقا هیچگونه آفتی نداشت و با کمترین آبیاری بهترین محصول را به کشاورز می داد، کافی بود مرا در زمین بکارد و چند سال صبر کند و تنها آفتی که ممکن بود من را تهدید کند کلاغ های مهاجری بودند که ترجیح می دادند تابستان را در زرندیه بمانند.

اما با گذشت زمان و حفر چاه های عمیق دیگر رقیبان من نیز شروع به کار کردند و کم کم باغ های شهرستان زرندیه پر از درختان و میوه های مختلف شد.

من هنوز پا بر جا بودم اما دیگر نهالم را نمی کاشتند و می گفتند درخت انگور یا سیب و یا هلو چندین برابر من به آنها منفعت می رساند.

خودمانیم من هم کمی ناراحت شده بودم انگار بر سرم هوو آورده بودند اصلا فکر نمی کردم روزی رقیب پیدا کنم و بازنشسته شوم و کم کم از صحنه کنار گذاشته شوم.

سال ها گذشت و انگور و سیب و هلو دل کشاورزان را ربودند، من بودم که نه تنها دیگر کاشته نمی شدم بلکه کم کم مرا از زمین در می آوردند و جای من انگور می کاشتند.

همه اینها یک طرف، سرمازدگی چند سال پشت سر هم به سراغم آمد و گویی کشاورزان دیگر از دستم خسته شده بودند اما من می دانستم که مرا از صمیم قلب دوست دارند ولی خب باید خرجی زندگی را هم در می آوردند.

امروز اکثر درختان بادام از ریشه در آمده اند و شاید کمتر از 10 درصد از درختانم باقی مانده است اما هنوز هم که هنوز است کشاورزان با امید به خدا و تلاش و کار، هر فروردین ماه چشم انتظار می نشینند تا من از گلهای درختم سر به بیرون در آورم تا سال خوبی برایشان رقم بزنم.

اگر به شهرستان زرندیه شهر خشکرود یا روستاهای اطراف و یا روستاهای بخش خرقان بیایی مرا خواهی دید، اکنون درخت من 50 ساله شده است، آری تعجب مکن 50 ساله، تازه این عمر مفید من است که می توانم بادام دهم.

بیا و در سایه سار بلند من استراحت کن، مرا نگاه کن که اکنون 10 متر ارتفا دارم با شکوه و با عزمت، سفره بیانداز و در خنکای سایه ام بیاسای.

من هنوز هم از پر عظمت ترین درختان میوه شهرستان زرندیه ام و از کیلومتر ها دورتر تو را می بینم که در پی من شتابانی تا بدور از هیاهوی دنیای ماشینی ساعتی را به آرامش در کنارم سپری کنی.

نویسنده: محمد دلیریان

 انتهای پیام/