به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از شاهو خبر؛ "میرزا غلام" فرزند بیگ رضا از طایفه جاف رحمان بیگی که رشته ایی از جاف مرادی می باشد در مورخه 1269 ه.ق در روستای قیسوند دیده به جهان گشود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از شاهو خبر؛ ,در عنفوان جوانی در مکتب خانه همین روستا به فراگرفتن دروس مختلفه نزد "ملاصیداحمد" مبادرت نمود و بعدر از آن به روستای ماویان ونزد " ملامحمد مراد" رفته تا این فراگیری و آموختن را گسترش دهد، اما به علت سختی، ضعف و پریشانی که دامنگیر وی می شود به قیسوند باز می گردد.
,این بار به روستای کنوله (کندوله) رفته و در محضر "ملا میرزای کنوله" که پیرمردی جهاندیده و سردوگرم چشیده روزگار بوده به فراگیری سرگرم می شود تا توشه ایی برچیده و استواری علمی پیداکند.
,میرزا غلام در سن 28 سالگی با دختر عموی خویش ازدواج می نماید و برای کسب معاش به دادوستد مشغول می شود. در کنار این کسب، اهل سیروسفر بوده و همراه با گروهی از اهل حلقه اطرافش و از یاران خود در طایفه اش، اطراف و اکناف را گشته و کسب تجربه می نماید.
,اصلا "طایفه رحمان بیگی" از مناطق کُردنشین عثمانی ودر مرز ایران به روستای قیسوند مهاجرت می کنند. قبل از اسکان در قیسوند در علفزارهای شاهو، زرنه، آوالان و آاژوان زیست کرده و در فصل زمستان تا "دشت زه هاو" در مرز جنوبی ایران و عثمانی آن روزگاران رفته اند.
,طایفه رحمان بیگی اهل زراعت نیز بوده و در روستاهای "کلاتی"، "لون سادات"، "لون کون(کهنه)" و "قیسوند" کشاورزی و باغداری را پیشه کرده و زندگی را به سربرده اند.
,میرزا غلام در نوشتن نثرونظم تبحر خاصی داشته است و این توانایی در آن روزگاران و در میان تحصیل کردگان دشت کامیاران خود موهبتی بوده است؛ وی بیشتر وقایع اجتماعی و سیاسی دوران خود را به نظم درآورده است.
,اگر به نثر و نظم وی توجه کنیم در خواهیم یافت که ایشان وقایع محلی را و به خصوص آنچه که بر سر طایفه رحمان بیگی آمده است را با ذوقی شیوا و احسن به تحریر در آورده است.
,برای نمونه در شعر بلندی آزادی فرزندش از محبس را چنان منظوم نموده که گویی مسعود سعد است و حبس نامه می نگارد؛ وی همین حبس شدن فرزندش به دست حکام آن زمان را چنان به وقایع سیاسی منطقه و کشور مرتبط می سازد که خواننده ناخودآگاه ژرف اندیشی عمیق وی و آگاهی از وضعیت زمانه را درمی یابد.
,نثر میرزا غلام به زبان فارسی است ودو لهجه "هه ورامی" و"کلهر"را به شیوایی و رسایی این دو لهجه کُردی به نظم درآورده است.
,تخلص شعری ایشان "غلام بوده است. وی در نثری شیوا این چنین روستای قیسوند را وصف می نماید:
," (قیسه وه ن) روستایی با سبزه و گل های گوناگون طبیعت، آفریده ایزد که بسیار فرح افزا و شورانگیز است.پرآب، سراب و نهرهای لب ریزی دارد. اراضی حاصلخیز آن در کنار رودخانه "رازآور" واقع است و تپه ایی مخروطی بزرگی از آثار باستانی را داراست. خدا می داند که شکم این تپه آبستن چه حوادث و وقایعی بوده است، ولی خاک کهنه آن شاهد است که در قدیم محل قلعه ملوک الطوایفی گذشتگان بوده؛ به هرحال منظره مرموزی دارد که گویی ارواح گذشتگان است که سرازخاک بیرون آورده، شاهد حوادث دهر می باشد. این آبادی چمنزاران و نهرهای فراوان، درختان سربه اوج کشیده با صفا دارد. در بالای تپه مخروطی، رودخانه رازآور دیده می شود. در شیب ملایم جنوب قیسوند کوه آژوان به مانند شمشیری سخت در صحنه مصاف تاریخ قرار دارد و مراتع طبیعی و قدیمی آن چراگاه های گله های ماست. هر ساله بهاران دسته جمعی درآن جای باصفا چادر را علم می کنیم و چندهفته ایی را در آنجا می گذرانیم و از توده های برف استفاده می کنیم... ."
,لازم به ذکر است که قرار براین است که مجموعه آثار میرزا غلام قیسوندی که توسط محمدباقر پیری گردآوری شده است در آتیه به چاپ رسیده ومنتشرگردد.
,,
انتهای پیام/پ
,
ارسال دیدگاه