“ایرانشهر نا امن ترین شهر کشور “

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از  پهره، شهرستان ایرانشهر که در مرکز استان سیستان و بلوچستان واقع شده است  این روز ها کمتر طعم شیرین امنیت را میچشد؛ هر روز خبر از سرقت مسلحانه، زورگیری، قتل وغیره است.

سارقان و گاهی اشرار در این منطقه بخوبی یافت میشوند؛ این اوباش ها به هیچ کس و هیچ چیز رحم نمیکنند، برایشان فرق نمیکند بلوچ باشی یا فارس  به هر حال اگر گیرشان بی افتی  خدا بهت رحم کند لباس تنت را که نمیبرند باید خدایت را شکر کنی؛ جالب اینجاست که همه مسلح به سلاح گرم هستند و بار ها  پیش امده برای سرقت یک گوشی بی ارزش  ادم کشته اند؛ انها بیشتر در مکان های خلوت کمین میکنند و معمولا اقلام  همراه انها یک موتور سیکلت و یک سلاح گرم است

همچنین لازم به ذکر است که مسئولان کشوری امکانات لازم را در اختیار این استان نمی گذارند که با قوای بیشتری به  مقابله  با اشرار به پردازند. از سال های بعد جنگ  تحمیلی این استان بیشترین شهید را در سطح کشور داده است.

نیرو های نظامی و امنیتی این منطقه با دادن شهدای بسیار از جمله، سردارشهید علی معماز فرمانده قرارگاه سپاه جنوب شرق، سردار شهید نور  علی شوشتری جانشین سپاه پاسداران،بسیجی شهید محمد گل شه بخش، سردار شهید غلامعلی بیگی فرمانده هنگ مرزبانی و دیگر شهدای منطقه که از جان خود مایه گذاشته اند و تمام تلاش خود را  در ضمینه ایجاد  امنیت کرده اند؛ اما اگر مسئولان توجه بیشتر و امکانات بهتری در اختیار  این نیرو ها بگذارند، مسلما تلاش این نیروها بازدهی بیشتری خواهد داشت دارد.

حال گفتگویی داریم با قربانیان این گرگهای درنده که بویی از ادمیت نبرده اند.

محمد که ۱۷ سال بیش ندارد به ما میگوید ساعت ۱۸ عصر بود که برای رفتن به خانه یک  از اقوام  از خانه بیرون شدم و در کنار یک باجه تلفن دور یکی از میادین مرکز شهر مشغول به صحبت با تلفن همراهم بودم که ناگهان دیدم  دونفر با یک موتور سیکلت در پشت سرم  مشغول استفاده کردن از باجه تلفن هستند، با دیدن انها احساس نا امنی کردم خواستم براه خودم ادامه بدهم که ناگهان دیدم یکی از انها دست برروی شانه ام گذاشت و کلت کمری خود را به پهلوی سمت چپم چسباند، درخواست گوشیم را کرد؛ ابتدا من به درخواست انها بی اعتنایی کردم و با داد و شیون تقاضای کمک کردم اما کسی جوابم را نداد، انها من را به روی زمین انداختن و مرا  تهدید به مرگ کردند، من با خواهش از انها جان خود را نجات دادم و گوشی تلفنم را به انها دادم.

او اظهارکرد: این چندمین بار است که گوشیم به سرقت میرود و هر بار که به نیروی انتظامی مراجعه میکنم؛  انها مرا برای ردیابی به مخابرات ارجاع میدهند و هیچ کدام پیگیری نمیکنند و فقط این کار  یک نام نگاری بی منفعت است که اگر دنبالش نروی بهتر است.

او بیان کرد: زمانی که استاندار این منطقه این گونه اعمال را ناچیز و بانیان ان را خورده اشرار میشمارد، باید منتظر نا امنی های بیشتر بود؛ او ابراز امیدواری کرد که هرچه زودتر مسئولان دولت اقدامات لازم را  جهت امنیت هرچه بیشتر این منطقه انجام دهند.

مصطفی یکی دیگر از این قربانیان است که خودروی خود را از دست داده است؛ او میگوید ساعت حدود ۹ شب بود، من در راه بازگشت به منزلم بودم  که مسافری در میانه راه دیدم  و او را سوار بر خودرویم کردم؛ مقصدش زیاد دور نبود چند خیابان ان طرفتر بود او را به مکان مورد نظرش بردم که ناگهان  از پشت دیوار فرد دیگری با اسلحه به من حمله کرد، من خواستم فرار کنم که ناگهان تیری به سویم شلیک کرد و از شانس خوب من تیر از کنار من رد شد، مجبور به تحویل دادن ماشینم به انها شدم.

او ادامه داد:  انها ابتدا مرا زیر باد کتک گرفتند و بعد ماشینم را به سرقت بردند و حال چند سال است که از این ماجرا میگذرد ولی هنوز خبری از ماشینم  نشده است.

اری داستان این شهر این گونه است امنیت که نباشد کار ها به روال معمولی خود صورت نمیگرد؛ همیشه ترسی در ذهن شهروندان وجود دارد که مبادا کسی جلوی انها را بگیرد و وسایلشان را به سرقت ببرد.

پایان پیام