توقف پرونده هسته‌ای در ایستگاه ژنو!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از  صبح توس، این در حالی می‌باشد که مبحث هسته‌ای در دولتهای قبلی هم به عنوان یکی از اولویتهای دیپلماسی کشور پیگیری می‌شد. توافقی که شاید پس از گذشت یک دهه چالش، قدرتها را برای رسیدن به اجماع در این پرونده لحظه شماری می‌کردند و پس از توافق و امضای آن، ابراز رضایت نموده و به زعم وزرای امور خارجه طرفین، مذاکره به بازی برد- برد منتهی شد.

هرچند که این سند توافق به امضاء طرفین رسید اما منوط به تعهدات طرفین در وفای به عهد خود می‌باشد. البته به زعم برخی از کارشناسان خبره مفاد اعلام شده از نتیجه توافق صورت گرفته در ژنو، برای ایران آخرین گام و برای طرف غربی اولین گام است، لذا دولت باید اعتمادسازی از طرف مقابل را مطالبه نماید.
 

متأسفانه با توجه به متن کتبی توافق منتشر شده همچون گذشته تناقضاتی در میان سخنان طرفین وجود دارد، اما به هر صورت خروجی پنج روز مذاکره نفس‌گیر و توافق متنی مکتوب از طرف مذاکره کنندگان ارائه شده است.
 

واقعیت این است که با این توافق و عبور از فراز و نشیبی که در این مدت در پرونده هسته‌ای ایران وجود داشته و طرف غربی از آن همواره به عنوان یک ابزار برای فشار بر ایران استفاده نموده است و با نگاه به این که این مذاکرات برای دوطرف غربی و ایرانی خیلی مهم و تعیین کننده است چند نکته پیرامون توافق هسته‌ای صورت گرفته اهمیت دارد:
 

1- اینکه تیم باتجربه دیپلماسی جمهوری اسلامی مقتدرانه سر میز مذاکرات بر اصول خود پایمردی می‌کند و بر سر حق غنی سازی ایران محکم می‌ایستد و طرف‌های غربی مجبور به توافق با ایران و پذیرش این حق ولو با 5% غنی-سازی می شوند، حاصل حمایت جدی مقام معظم رهبری و مقاومت و ثمره خون شهیدانی چون احمدی روشن و شهریاری‌ها و حمایت و پایمردی مردم صبور و انقلابی می‌باشد که با ایثار و تلاش‌های شبانه‌روزی خود دستاورد مهم برای انقلاب به ارمغان آورده‌اند.

2- البته فارغ از نتیجه مذاکرات و توافق حاصله، جا دارد به اعضاء تیم مذاکره ¬کننده ایرانی که پس از پنج روز نشست طاقت فرسا و کار جهادی خداقوت و خسته نباشید گفت. چرا که، به زعم غالب تحلیل‌گران داخلی و خارجی این دور از مذاکرات سخت، پیچیده، طولانی و طاقت‌فرسا بود.

3- واقعیت این است که ذوق‌زدگی جان کری و باراک اوباما و نوع اظهاراتشان حکایت از این دارد که نه تنها آنها پیروز نشده‌اند بلکه ناشی از عجز و درماندگی در برابر قدرت ایران اسلامی و ترس از فشار صهیونیست¬ها موضع‌گیری نموده‌اند.
 

چرا که بعد از توافق جان کری در سخنرانی خود گفت: «آنهایی هستند که معتقدند این توافق کامل نیست. آْنها نیز مسئول هستند که بگویند که چه جایگزینی بهتر است. شاید بگویند افزایش فشارها را آنقدر باید زیاد می‌کردیم که در نهایت ایران به سوی فروپاشی سوق پیدا کند اما تحت هیچ شرایطی و طبق نظر کارشناسان این امر اینطور نیست اگر ما تحریم‌ها را بیشتر کنیم ایران پیشرفت هسته‌ای بیشتری پیدا می‌کند و اسرائیل بیشتر تهدید می‌شود و ایران می‌توانست سانتریفویوژهای بیشتری بسازد و اوباما معتقد است که این راه حل موفق نیست».
 

کری در ادامه سخنان خود اشاره به پیشرفت ایران طی یک دهه گذشته داشته است. وی تأکید کرد: «در سال 2003، ایران 164 سانتریفیوژ داشت و در آن زمان ایران پیشنهادی داد که با آن موفق نشد و هم‌اکنون تعداد سانتریفیوژهای ایران بالغ بر 18هزار می‌باشد. لذا اگر تحریم‌ها را افزایش می‌دادیم و به سیاست خود و انجمن جامعه بین‌المللی هیچ کمکی نمی‌شد و اتحاد بین‌المللی ضعیف می‌شد و اگر به تحریم‌ها در حالیکه ایران تمایل به مذاکره دارد، ادامه بدهیم، اتحاد بین‌المللی از بین می‌رود»
 

4- در واقع باید اذعان کرد که مفاد اعلام شده از نتیجه توافق صورت گرفته در ژنو3، برای ایران آخرین گام است چرا که در این مدت به دستاوردهای مهمی نائل آمده و دست برتر را دارد و برای طرف غربی اولین گام است، لذا اعتمادسازی از طرف مقابل و پایبندی به تعهدات مقابل جزو مطالبات جدی دولت باشد. چرا که جزو تعهدات اصلی طرف غربی است که باید در یک فرایند 6 ماهه همه تحریم‌های ظالمانه را لغو و منابع مالی مسدود شده را آزاد نماید.
 

هرچند که طرف غربی با ایجاد یک جنگ رسانه طی چند روز گذشته اذعان داشته است که روح حاکم بر تحریم‌ها تغییر نخواهد کرد. بدون شک این ادبیات غربی‌ها بیشتر به عملیات روانی و بازی رسانه‌ای آنها در این فضا می‌باشد. البته شکافی که در تحریم‌ها با توافق اخیر رخ داده به این موضع‌گیری‌های آنها در تضاد است. چرا که آنها مجبورند علی رغم میل باطنی خود در مسیر توافق حرکت نمایند. بنابراین مطالبه جدی دولت اعتدال از غرب گامی برای عملی شدن توافقات ‌باشد.
 

انتهای پیام/