به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از رودآور، همین دیروز بود که هفدهمین جشنواره خیران مدرسه ساز در تویسرکان با حضور مسئولان استانی و شهرستانی برگزار شد، در این جشنواره یک دانش آموز دختر پایه سوم ابتدایی دکلمه ای که به گفته وی دلنوشته و غم نامه ای برای نشان دادن محرومیت های آموزشی تویسرکان بود قرائت شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, رودآور,این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
انتهای پیام/پ
این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
انتهای پیام/پ
این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
انتهای پیام/پ
این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
انتهای پیام/پ
این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
انتهای پیام/پ
این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
انتهای پیام/پ
این دانش آموز کارت هدیه ای را پس از خواندن دلنوشته خود تقدیم مدیر آموزش و پرورش کرد تا او نیز درس این جشنواره سهمی داشته باشد، به دلیل جویای عمل خیرخواهانه این دانش آموز شدیم.
,«ستایش زینعلی» دانش آموز پایه سوم ابتدایی است که در مدرسه شهید سلیمی تویسرکان درس می خواند،وی در گفت و گو با خبرنگار رودآور، گفت: من در جشنواره خیرین مدرسه ساز دلنوشته ای خواندم که در حقیقت غم نامه ای از محرومیت های آموزشی تویسرکان بود.
,وی اظهار کرد: در بخشی از این دلنوشته خواندم؛ در محاصره هیاهوی بادهای مخوف نمی دانم کی سقف ترک خورده آمال و آرزوهایم بر سرم آوار می شود و دیوار شکست خورده مدرسه ام چگونه فرو می ریزد؟
,آری من، در جایی زندگی می کنم که کمر سالخورگانش را تلخی خاطرات گذشته شکسته و در محلی درس می خوانم که پشت نوجوانان و کودکانش را وحشت فرداهای نگران، خم کرده است
,آخر چگونه بگویم مدرسه سرد و یخ زده ام را، چگونه یک بخاری نفتی چکه ای در زمستان گرم می کند؟ بخاری نفتی ایی که گاه بی قراری شعله هایش تن دوستانم را می سوزاند و گاه زبانه های بی رحمش چنان که بارها دیده و شنیده ایم ما و معلم نازنینمان را تا سر حد مرگ پیش می برد.
,این دانش آموز تویسرکانی افزود: در انتهای این دلنوشته از خیران مدرسه ساز خواستم که؛ گرمای دستانشان را از ما دریغ ندارند، به ما لبخند بزنند تا روزهای جهان به ما لبخند بزنند.
,زینعلی در پاسخ به این سوال که چه شد کارت هدیه ای به مدیر آموزش و پرورش تویسرکان برای همیاری با خیران مدرسه ساز اهدا کردی؟، ابراز کرد: من در مدرسه ای درس می خوانم که در شهر است، مدرسه ای که فضای آموزشی آن مناسب و مشکلی در این باره نداریم، اما گاه و بی گاه می شنویم و یا می بینیم برخی مدارس دیگر به ویژه در روستاها مشکلات بسیار دارند، مدارسی که قدمتی 40 ساله دارند، سقف های یشان هر آن امکان آوار شدن بر سر دانش آموزان بی پناه را دارد، مدارسی که از کمبود امکانات به ویژه تجهیزات آموزشی رنج می برند.
,وی عنوان کرد: هفته گذشته بود که وزیر آموزش و پرورش به تویسرکان آمد و در یادواره شهدای فرهنگی استان در این شهرستان حصور یافت، من در این مراسم دلنوشته ای در وصف شهدا خواندم و از طرف دکتر فانی با دریافت یک کارت هدیه تشویق شدم و حال زمانی که دیدم دوستانم در برخی مدارس دیگر با مشکلات بسیار دسته و پنجه نرم می کنند، تحمل نکردم.
,کوچکترین خیر مدرسه ساز تویسرکانی افزود: به همین دلیل کارت هدیه ام را گرچه می دانم ناچیز است اما به رسم همیاری با دیگر خیران مدرسه ساز تقدیم کردم تا سهمی هرچند کوچک در امر توجه به ارتقاء فضاهای آموزشی شهرم داشته باشم چرا که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود.
,ستایش این کوچکترین خیرمدرسه ساز تویسرکانی که حال دانش آموز سوم ابتدایی است، می خواهد در آینده دندانپزشک شود تا با حضور در مناطق محروم مشکلی از مشکلات جامعه اش را با دلی سرشار عشق به هم نوع، حل کند.
,انتهای پیام/پ
,]
ارسال دیدگاه