گلِ ستارۀ وجودِ حضرت باقر در آسمان شیعه تابیدن گرفت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، امروز جاده‌های بی حاشیه آسمان، مردی را به زمین، بدرقه می‌کند که در کوچه‌های جوانی، فانوسی از بی‌کرانه دانش‌ها به دست می‌گیرد...

امروز چشمه جاری شکافنده علم‌ها در بیابان خشکیده دانش جوشیدن گرفت و جان جویندگان علم و معرفت را از زلال پربرکت خود سیراب ساخت.

مدینه، شهر آرزوهای دورودراز، شهر خاطرات تلخ و شیرین دور و نزدیک و درعین‌حال، مأمن غریبانه­های تاریخ هجری قمری، امروز دارد نفس تازه می­کند.

دارد تازه می­شود این شهر با بشارت میلاد. در دوره­ای که سخنان پیامبر را در پستوها پنهان کرده­اند و یا به دهان شعله­های برافروخته خشم و عناد سپرده­اند.

در روزگاری که شهر از اختناق و سیاهی، جان به لب آورده و معصومیت دارد تازیانه بی‌گناهی خود را می­خورد. مژده میلاد می­آید.

ملائک، آمدن کسی را جار می­زنند که همنام پیامبر است و فرزند دعا و نیایش، ملائک، به شوق آمدنش، سوره نور را در گوش کوچه‌پس‌کوچه‌ها زمزمه می­کنند. آری مردم! امروز کسی می­آید که جهل شما را به آگاهی می‌رساند.

او که بیاید، علم به کمال می­رسد و شک و گمان، جایش را به یقین می­سپارد. او که نامش، ستوده شده کتاب­های پیشین است و اصالتش از دو سو به درخت دیر سال طوبی می­رسد و به پیامبری که یک‌چند در کوچه­های این شهر قدم زد و با شما خندید و گریست.

او تجسمی از ارزش‌های والای انسانی و کمالات اخلاقی بود و همه لحظه‌های زندگی درخشانش، درس‌های بزرگ انسانی را الهام می‌بخشید.

آری، گل ستاره وجود حضرت باقر در آسمان شیعه تابیدن گرفت و شیعه نشان افتخار دیگری بر گردن آویخت و بر این پیشوای معصوم خود بالید.

فروغی از بیت نبوت و خاندان رسالت که جهان و جامعه را روشنی می‌داد، در وجود شکافنده دانش‌ها، حضرت باقرالعلوم(ع)، تجلی یافت.

امام باقر(ع) مجمع نورانیت و خاستگاه فضایل و امتداد خط روشن نبوی و علوی بود. سلامی که پیامبر از زبان جابر به امام باقر(ع) رساند، گویای منزلت این وجود برکت‌خیز و عزت‌آفرین است.

دانش، از نام تو آوازه گرفت، آنگاه‌که شکافته شد و شگفتی آفرید.

ای اَبَرمردِ دانش و ای شکوه فرهنگ! تو در زمانه‌ای که ابرهای سیاه، سایه تردید می‌گستردند، خورشیدوار تابیدی تا بذرهای یقین جوانه زند و یخ‌های یأس و تردید آب شود.

ای امانت‌دارِ رسالت توحید و وارث تعلیمات محمدی و علوی! تو یادگار کربلا بودی و سند مظلومیت بقیع.

همه وجودش گستره دانش بود و انتشار آن، امویان را به خاطر کوردلی و ناتوانی‌شان در فهم و ادراک، به ستوه آورده بود.
کرامت به تیره‌بختان جاهل عرضه می‏کرد تا شاید از طوفان غفلت، به ساحلِ رستگاری برسند.
وارث دردهای کربلا بود؛ وارث مظلومیت سرهای بریده که از سیاه‌دلی و مکر یزید، به نیزه رفته بود.

امروز، فقه شیعه میراث علمی آن امام است و فقهای تشیّع در ضیافت‌خانه حوزه‌ها بر سفره دانش و معارف اباجعفر(ع) نشسته‌اند و علوم اهل‌بیت(ع) را در همه آفاق جهان تشنه می‌گسترانند.

مسجد مدینه و حرم رسول، هنوز طنین صدای او را در خود دارد که به نشر علوم و احادیث و فرهنگ اهل‌بیت(ع) می‌پرداخت.

آفتاب، اگر هزاران منکر داشته باشد، چون می‌درخشد و روشنی می‌دهد و گرما می‌بخشد، خود، بهترین گواه و مؤید ارزش‌های خویش است.

آنان که چشم فروبسته و سر در حفره تعصب فروبرده‌اند، خود را از فیض آفتاب محروم کرده‌اند و آنان که آینه اندیشه را در برابر درخشش آن واداشته‌اند، نور و روشنی گرفته و به چشمه خورشید راه‌یافته‌اند.

امام باقر(ع) ازجمله چهره‌های درخشانی است که هر بینای محقق و اندیشه‌وری را به تعظیم و تکریم ارزش‌های خویش واداشته است.

ستایشگران او، تنها شیعیان و پیروان وی نبوده‌اند، بلکه حتی بسیاری از آنان که راه امامیه را باور نداشته‌اند نیز وقتی باشخصیت روشنگر و انکارناپذیر علمی و عملی امام باقر(ع) روبه‌رو شده‌اند، لب به تحسین و ستایش گشوده‌اند.

به خدایی که جانم در کف قدرت اوست، سیما همان سیمای رسول‌الله(ص) است. آنگاه پرسید: نامت چیست؟ کودک گفت: محمد بن علی بن حسین. جابر، سر او را بوسید و سوگند یاد کرد که رسول خدا(ص) به او سلام فرستاده است: خود حضرت به من فرمود: «ای جابر! تو چندان زندگی خواهی کرد که فرزند حسین(ع) را ببینی. او محمدباقر(ع) نامیده می‌شود. خداوند به وی «نور» و «حکمت» عطا می‌کند، سپس چون او را دیدی، سلام مرا به او برسان.»

هماره نامت بلند باد ای آسمانی مرد زمینی! تو از تبار نوری و تاریخ وامدار شعاع تابناک اندیشه توست.

انتهای پیام/پ