به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از خبرنگار بلاغ، اقدامات دولت قبلی در آزادسازی سواحل شمالی کشور هم نتوانست انحصار 4 درصد خواص بر 96 درصد سواحل مازندران را از بین ببرد و این بستر غنی برای توسعه گردشگری را در اختیار عموم مردم به‌ویژه مسافران مهمان این استان سرسبز و گردشگرپذیر قرار دهد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بلاغ, بلاغ,بر اساس آمار موجود، از 338 کیلومتر سواحل مازندران در 228 کیلومتر آن، یعنی 74 درصد، ساخت و ساز انجام شده و تنها 95 کیلومتر آن ـ 28 درصد ـ متعلق به دولت است.
120 کیلومتر ـ 36 درصد ـ سواحل در مالکیت بخش خصوصی قرار دارد و 33 کیلومتر ـ 10 درصد ـ هم در اختیار نیروهای نظامی و انتظامی است.
فقط 4 درصد سواحل برای مردم درنظر گرفته شده، که به‌هیچ‌وجه جوابگوی خیل عظیم مسافران دوستدار دریا نیست.
آفت و آسیب اصلی در استان مازندران، فقدان طرح جامع نظام گردشگری و روشن نبودن سهم هر یک از جاذبه‌ها در این طرح است.
وقتی جایگاه جنگل، روستا، پارک طبیعی، شیلات، اماکن میراثی، زیارتگاه‌ها، آثار باستانی و ... و در کنار همه موارد، جایگاه دریا در نظام جامع گردشگری مازندران مشخص نباشد و تعیین نشود که میزان توجه هر یک از این جاذبه‌ها در طرح توسعه چه میزان است، به‌طور قطع نمی‌توان منظومه توانمندی‌ها در سرمایه‌گذاری برای شکوفایی محورهای توسعه را متناسب با میزان توجه مسافران به این محورها در مازندران معین کرد.
صرف‌نظر از بایدها و بایسته‌ها در همه عرصه‌ها و قابلیت‌های مازندران، باید به جرأت گفت که دریا و سواحل چشم‌نواز مازندران از مغفول‌ترین بخش‌های گردشگری این استان بشمار می‌روند که لازم است تدبیر جدی ملی در این زمینه اتخاذ شود.
سواحل مازندران تا رسیدن به نقطه مطلوب مسافران، فاصله زیادی دارد، اجرای هر طرحی که عموم قادر به استفاده از آن باشند، نیازمند آزادسازی سواحل است.
اگر تملک دولت بر کل سواحل به‌منظور واگذاری به تعاونی‌های عام‌المنفعه ممکن نیست، حداقل دولت می‌تواند ابتدا از خود آغاز کند، در طرح‌های تفریحی و حجاب باید مورد لحاظ قرار گیرند.
مشاهده تصاویر هوایی سواحل و دقت در ریخت زشت و بی‌قواره طرح‌های نامنظم در سواحل مازندران و مقایسه آن با سواحل کشورهای دارای دریا، تنها تأسف و حسرت را عاید ببینده می‌کند.
اگر بنا باشد دریاگردی و ورزش‌های تفریحی دریایی به مجموعه طرح‌های توسعه گردشگری مازندران افزوده شود، مسئولان مربوطه به‌ویژه استانداری این استان باید کمر همت را سفت ببندند و مصممانه وارد عرصه شوند.
واقعا پس از گذشت 37سال از پیروزی انقلاب، آیا این نداشتن توجه به شکوفایی ظرفیت‌های به زمین مانده گردشگری مازندران، شگفت‌انگیز و غیر قابل باور نیست؟
اگر سالی حداقل یک طرح دریاگردی در مازندران به اجرا در می‌آمد، حال می‌بایست از وجود 37 طرح برخوردار می‌شدیم که دریغ و صدافسوس از فرصت‌های برباد داده شده.
آیا استاندار مازندران با استفاده ازتوان دستگاه‌های مرتبط، برای سال 94 اقدام موثری در این زمینه خواهد داشت؟ باید صبر کرد و منتظر بود.
انتهای پیام/
بر اساس آمار موجود، از 338 کیلومتر سواحل مازندران در 228 کیلومتر آن، یعنی 74 درصد، ساخت و ساز انجام شده و تنها 95 کیلومتر آن ـ 28 درصد ـ متعلق به دولت است.
120 کیلومتر ـ 36 درصد ـ سواحل در مالکیت بخش خصوصی قرار دارد و 33 کیلومتر ـ 10 درصد ـ هم در اختیار نیروهای نظامی و انتظامی است.
فقط 4 درصد سواحل برای مردم درنظر گرفته شده، که به‌هیچ‌وجه جوابگوی خیل عظیم مسافران دوستدار دریا نیست.
آفت و آسیب اصلی در استان مازندران، فقدان طرح جامع نظام گردشگری و روشن نبودن سهم هر یک از جاذبه‌ها در این طرح است.
وقتی جایگاه جنگل، روستا، پارک طبیعی، شیلات، اماکن میراثی، زیارتگاه‌ها، آثار باستانی و ... و در کنار همه موارد، جایگاه دریا در نظام جامع گردشگری مازندران مشخص نباشد و تعیین نشود که میزان توجه هر یک از این جاذبه‌ها در طرح توسعه چه میزان است، به‌طور قطع نمی‌توان منظومه توانمندی‌ها در سرمایه‌گذاری برای شکوفایی محورهای توسعه را متناسب با میزان توجه مسافران به این محورها در مازندران معین کرد.
صرف‌نظر از بایدها و بایسته‌ها در همه عرصه‌ها و قابلیت‌های مازندران، باید به جرأت گفت که دریا و سواحل چشم‌نواز مازندران از مغفول‌ترین بخش‌های گردشگری این استان بشمار می‌روند که لازم است تدبیر جدی ملی در این زمینه اتخاذ شود.
سواحل مازندران تا رسیدن به نقطه مطلوب مسافران، فاصله زیادی دارد، اجرای هر طرحی که عموم قادر به استفاده از آن باشند، نیازمند آزادسازی سواحل است.
اگر تملک دولت بر کل سواحل به‌منظور واگذاری به تعاونی‌های عام‌المنفعه ممکن نیست، حداقل دولت می‌تواند ابتدا از خود آغاز کند، در طرح‌های تفریحی و حجاب باید مورد لحاظ قرار گیرند.
مشاهده تصاویر هوایی سواحل و دقت در ریخت زشت و بی‌قواره طرح‌های نامنظم در سواحل مازندران و مقایسه آن با سواحل کشورهای دارای دریا، تنها تأسف و حسرت را عاید ببینده می‌کند.
اگر بنا باشد دریاگردی و ورزش‌های تفریحی دریایی به مجموعه طرح‌های توسعه گردشگری مازندران افزوده شود، مسئولان مربوطه به‌ویژه استانداری این استان باید کمر همت را سفت ببندند و مصممانه وارد عرصه شوند.
واقعا پس از گذشت 37سال از پیروزی انقلاب، آیا این نداشتن توجه به شکوفایی ظرفیت‌های به زمین مانده گردشگری مازندران، شگفت‌انگیز و غیر قابل باور نیست؟
اگر سالی حداقل یک طرح دریاگردی در مازندران به اجرا در می‌آمد، حال می‌بایست از وجود 37 طرح برخوردار می‌شدیم که دریغ و صدافسوس از فرصت‌های برباد داده شده.
آیا استاندار مازندران با استفاده ازتوان دستگاه‌های مرتبط، برای سال 94 اقدام موثری در این زمینه خواهد داشت؟ باید صبر کرد و منتظر بود.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
, ]
ارسال دیدگاه