به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری زنان قم ، رخشندهٔ اعتصامی معروف بهپروین اعتصامی در 25 اسفند سال 1285 در یک خانواده هنری و ادبی دیده به جهان گشود وی که از کودکی آثاری از ذوق و قریحه شاعری در خود داشت هر از چند گاهی با سرودن شعری خانواده اش را از وجود چنین نبوغی شگفت زده می کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری زنان قم,یوسف اعتصامی معروف به اعتصام الملک از نویسندگان و دانشمندان بنام ایران بود. وی اولین "چاپخانه" را در تبریز بنا کرد ، مدتی هم نماینده ی مجلس بود. مادرش اختر اعتصامی نام داشت . او بانویی مدبر ، صبور ، خانه دار و عفیف بود ، وی در پرورش احساسات لطیف و شاعرانه دخترش نقش مهمی داشت و به دیوان اشعار او علاقه فراوانی نشان می داد.
,پروین در تمام دوران تحصیلی ، یکی از شاگردان ممتاز مدرسه بود. وی ، در 18 سالگی ، فارغ التحصیل شد ، او در تمام دوران تحصیلی ، یکی از شاگردان ممتاز مدرسه بود. البته پیش از ورود به مدرسه ، معلومات زیادی داشت ، او به دانستن همه مسائل علاقه داشت و سعی می کرد ، در حد توان خود از همه چیز آگاهی پیدا کند. مطالعات او در زمینه زبان انگلیسی آن قدر پیگیر و مستمر بود که می توانست کتابها و داستانهای مختلفی را به زبان اصلی ( انگلیسی ) بخواند . مهارت او در این زبان به حدی رسید که 2 سال در مدرسه قبلی خودش ادبیات فارسی و انگلیسی تدریس کرد.
,
نخستین مجموعه شعر پروین ، حاوی اشعاری بود که او تا پیش از 30 سالگی سروده بود و بیش از صد و پنجاه قصیده ، قطعه ، غزل و مثنوی را شامل می شد.
مردم استقبال فراوانی از اشعار او کردند ، به گونه ای که دیوان او در مدتی کوتاه پس از چاپ ، دست به دست میان مردم می چرخید و بسیاری باور نمی کردند که آنها را یک زن سروده است ، استادان معروف آن زمان ، مانند دهخدا و علامهء قزوینی ، هر کدام مقاله هایی درباره اشعار او نوشتند و شعر و هنرش را ستودند.
,
معمولا رسم است که دولت ، دانشمندان و بزرگان علم و ادب را طی برگزاری مراسمی خاص ، مورد ستایش و احترام قرار می دهد . در چنین مراسمی وزیر یا مقامی بالاتر ، مدالی را که نشانه سپاس ، احترام و قدردانی دولت از خدمات علمی و فرهنگی فرد مورد نظر است ، به او اهدا می کند ، وزارت فرهنگ در سال 1315 مدال درجه سه لیاقت را به پروین اعتصامی اهدا کرد ولی او این مدال را قبول نکرد.
گفته شده که حتی پیشنهاد رضا خان را که از او برای ورود به دربار و تدریس به ملکه و ولیعهد وقت دعوت کرده بود ، نپذیرفت ، روحیه و اعتقادات پروین به گونه ای بود که به خود اجازه نمی داد در چنین مکان هایی حاضر شود . او ترجیح می داد در تنهایی و سکوت شخصی اش به مطالعه بپردازد.
او که در 15 سالگی درباره ستمگران و ثروتمندان به سرودن شعر پرداخته ، چگونه می تواند به محیط اشرافی دربار قدم بگذارد و در خدمت آنها باشد ؟
او که انسانی آماده ، دارای شعوری خلاق و همواره درگیر در مسائل اجتماعی بود به این نشان ها و دعوت ها فریفته نمی شد.
,
,
,
پروین در نیمه شب شانزدهم فروردین 1320 بر اثر بیماری حصبه چشم از جهان فرو بست .
پیکر پاک او را در آرامگاه خانوادگی اش در شهر قم و کنار مزار پدرش در جوار خانم حضرت معصومه (س) به خاک سپردند . پس از مرگش قطعه شعری از او یافتند که معلوم نیست در چه زمانی برای سنگ مزار خود سروده بود . این قطعه را بر سنگ مزارش نقش کردند ، آنچنانکه یاد و خاطره اش در دل مردم نقش بسته است.
,
اینکه خاک سیهش بالین است اختر چرخ ادب پروین است
,گر چه جز تلخی از ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است
,صاحب آن‌همه گفتار امروز سائل فاتحه و یاسین است
,دوستان به که ز وی یاد کنند دل بی دوست دلی غمگین است
,خاک در دیده بسی جان فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است
,بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است
,هر که باشی و ز هر جا برسی آخرین منزل هستی این است
,آدمی هر چه توانگر باشد چون بدین نقطه رسد مسکین است
,اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است
,زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است
,خرم آنکس که در این محنت گاه خاطری را سبب تسکین است
,
, انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه