به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سیفار، آموزش عالی و تحصیل در مراحل بالاتر از سطوح ابتدایی دارای اهمیت است که این اهمیت نه فقط به عنوان یک کالای مصرفی و سرمایه ای که نخبگان جامعه به آن توجه دارند، بلکه به خاطر اینکه آموزش عالی یک عنصر ضروری برای توسعه همه جانبه و بالا رفتن سطح علمی مردم یک کشور است.
بنابراین، تصادفی نیست که تعداد موسسات آموزش عالی و نیز تعداد دانشجویان مشغول به تحصیل در آنها در تمامی کشورهای پیشرفته، همواره در حال افزایش بوده است. درک اهمیت آموزش عالی از سوی کشورهای جهان باعث شده که توسعه آموزش عالی در اولویت سیاستگذاری های آموزشی آنها قرار گیرد و ایران نیز از این قضیه مستثنی نبوده و با گذشت زمان به میزان دانشجویان در مقاطع تحصیلات تکمیلی افزایش می یابد.
با این وجود گسترش آموزش عالی با محدودیت هایی از جمله کمبود اساتید مجرب، کمبود فضای فیزیکی و آزمایشگاهی و کمبود منابع مالی علی الخصوص در دانشگاه های استان اردبیل مواجه است. نظام دانشگاهی انبوه و در عین حال با کیفیت بالا پرهزینه است و برای به دست آوردن منابع مالی عمومی با دیگر بخش ها رقابت می کند.
بخش آموزش عالی یکی از حوزه های پرهزینه در هر جامعه محسوب می شود. بنا به دلایل گفته شده و برای برآورده کردن نیاز کشور به جامعه تحصیل کرده برای تحقق اقتصادی و پیشبرد اهداف سیاسی و تحکیم روابط اجتماعی آموزش عالی نیاز دارد در حد توان خود برای تعلیم دانشجویان بیش از پیش تلاش کرده و در این زمینه سرمایه گذاری کند. با این توضیح که هزینه کردن برای دانشگاه ها تنها به منظور کسب مدرک نیست بلکه آموزش عالی پایه اصلی اقتصاد ملی است و معیار مهمی برای موفقیت و آینده شغلی در زندگی هر فردی است.
از سوی دیگر پرهزینه بودن این پروسه عظیم سرمایه گذاری بیش از اندازه را می طلبد که در بسیاری از بخش ها دولت پاسخگوی این هزینه ها نمی تواند باشد و نیاز به سرمایه گذاری بخش خصوصی نیز هست. به طور کلی آموزش عالی نیازمند هزینه هایی بیشتر از درآمدهای عمومی است.
با عنایت به این موضوع که دانشگاه و آموزش عالی یک حوزه فرابخشی است، لذا تبعات کاهش کیفیت آن در سایر بخش هایی که از نیروی کار متخصص استفاده می کنند؛ نیز نمایان خواهد شد و این مهم ضرورت حضور بخش خصوصی در این حوزه را بیشتر نمایان می سازد.
موسسات آموزش عالی خصوصی جزء مهمی از سیستم آموزش عالی کشورها محسوب می شوند. باید گفت علاوه بر اینکه فعالیت اینگونه موسسات هیچگونه هزینه اضافی به دولت تحمیل نمی کند، بلکه با توجه به نیاز جامعه به نیرو متخصص فرآیند تولید علم در آن بخش را ازافزایش می دهد.
در مقابل می توان گفت متأسفانه پرداخت هزینه تحصیل توسط دانشجویان به عنوان اصلی ترین نقطه ضعف مؤسسات آموزش عالی خصوصی است. بیشتر دانشگاه های خصوصی هم اکنون با هزینه تحصیل دانشجویان نیاز مراکز آموزشی را تأمین می کنند. در حالی که می توان با برنامه ریزی های کارشناسی شده نسبت به تأمین درآمد از سایر حوزه ها نیز تلاش کرد.
در صورت تحقق این مهم گام بزرگی در راستای افزایش نیروی کار و حتی با بکار گیری دانشجویان زمینه افزایش مهارت در دانشجویان را نیز فراهم کرد. دانشگاه ها باید با توجه به ظرفیت های موجود در شهرهای مختلف نسبت به ایجاد اشتغال پایدار و منبع مهم درآمد به دانشگاه، از رویه هزینه تحصیل دانشجویان که منبع اصلی درآمد دانشگاه ها است پرهیز کنند.
در هر حال، به دلیل رقابتی که بین مراکز آموزش عالی خصوصی و دولتی ایجاد می شود و در نتیجه افزایش کارآیی آنها و مزایای اقتصادی حاصل از آن، خصوصی سازی یک گام مهم و اساسی در تحول این حوزه است و در صورت توجه به نقطه ضعف فوق می توان تحول عظیمی در صنعت تولید علم در کشور کمک کرد.
* علی قاسمیان
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/ر
,]
ارسال دیدگاه