«احداث پل‌های عابر پیاده در مازندران»؛ با هدف رفاه حال مردم یا جیب مبارک؟!

تعداد پل‌های عابر پیاده عریض و طویل در سطح استان کم نیست، مجری این طرح اداره‎کل حمل‌ونقل و پایانه‌ها است، به دلیل داشتن پله‌های متعدد و بلند امکان استفاده برای افراد معلول و پیربسیار سخت است و حتی کودکان، نوجوانان، جوانان و افراد میانسال نیز برای عبور از این پل‎ها دچار مشکل می‌شوند.


در برخی نقاط، مسئولان برای مجاب کردن مردم برای عبور از پل تا حدود 150 متر از هر طرف را محصور کردند تا افراد مجبور شوند از پل عبور کنند اما به ظاهر بیشتر مردم در شرایطی که واقعاً راه دررو نداشته باشند، از این پل‌ها استفاده می‎کنند.

یکی از همین پل‌ها در ورودی مرکز استان احداث شده، پله‎های بلند، مهم‎ترین گلایه عابران است؛ خانمی در حین عبور از پل در گفت‌وگو با بلاغ، اظهار داشت: ارتفاع بلند پله‌ها واقعاً رنجش‎آور است.

وی که برادر معلولش را همراهی می‌کرد، افزود: برای رفت‎وآمد این پل، دچار مشکل جدی هستیم و ظاهراً هم کسی به فکر نیست.


بردارش که به سختی پله‌ها را طی می‌کرد، گفت: با وجود مشکلی که در پاهایم وجود دارد، هر بار که از این پل رفت‎وآمد می‎کنم، جانم به لب می‌رسد و برای درمان مجبورم هر روز از این عبور کنم.

در زمان طرح‌ریزی برای احداث این پل‎ها مسئول محترم باید خود را جای مردم قرار دهد که چگونه باید از این پل عبور کند، آیا واقعاً فکر نمی‌کند که معلولان، افراد پیر و کهنسال، بیماران قلبی هم باید از این پل عبور کنند.


به گزارش بلاغ، این پل‌ها حتی برای دولت هزینه‌ای هم ندارند، یعنی روند احداث پل اینگونه است، که ابتدا پیمانکاری با هزینه خود پل را احداث می‌کند و سپس طی قراردادی تا مدت تعیین‌شده که عموماً تا سه سال هم می‌رسد، هزینه تبلیغاتی که بر روی پل انجام می‌شود را خودش می‎گیرد؛ پس با یک حساب سرانگشتی درمی‌یابیم که این پل‌ها هیچ هزینه‌ای برای مسئولان ندارد بلکه منبع درآمد خوبی برای آنها نیز هست، اما چرا نسبت به ارتقای این پل‎ها با راه‎اندازی پله‎برقی اقدام نمی‎کنند، جای تعجب است.

با چنین پیش‎آمدی باید ادعا کرد که این‌دست پل‎ها بیشتر با هدف درآمدزایی احداث می‌شود تا رفاه و راحتی مردم!