قلب من خانه خداست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری زنان قم ، اطاعت ریشه­هایی دارد که «محبت» از محکم­ترین آن­هاست. کسی می­تواند از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله اطاعت وپیروی کند که محبت خدا در جانش ریشه دوانده باشد. محبت ریشه پیروی، اطاعت،  ترک حرام­ها و انجام واجبات است.

«قل ان کنتم تحبون الله فاتبعونی» ؛ « بگو اگر خدا را دوست دارید، از من پیروی کنید».

ثبات در مسیر پیروی و اطاعت هم به میزان محبت انسان وابسته است. به هر نسبت که محبت قوی­تر باشد، انسان در مسیر اطاعت از پیامبر ثابت­تر است و کمتر دچار لغزش و گناه می­شود و هرچه محبت ضعیف تر باشد، ثبات در اطاعت کاهش می­یابد و امکان انحراف و تزلزل بیشتر می­شود.

علاقه به گناه و نافرمانی، نشانه کمبود علاقه و محبت به خداست و اینکه برخی به رغم کنار گذاشتن حرام­ها،‌ در دل خود حسرت می­خورند که کاش آن گناه را انجام می­دادم، دلیلش این است که محبت قلبی و علاقه درونی آنها به گناه، بیشتر از علاقه به خداست،‌ از این رو واجبات را به سختی و با بی میلی­ انجام می­دهند و هر لحظه امکان برگشت به گناه را دارند.

راه ثبات در اطاعت و بندگی و پیروی از دستورات قرآن و پیامبر، افزایش محبت به خدا،‌رسول و اهل بیت (ع) است. محبت یکی از راه­های عصمت وپیشگیری از گناه و نافرمانی است و یکی از دلایل عصمت پیامبران و ائمه، از گناه این است که محبت آنان به خدا در حد کمال است؛ به گونه­ای که هیچ چیزی نمی­تواند گوشه­ای از قلب آنان را اشغال کند تا به آن در برابر خدا ذره ای علاقه پیدا کنند و بخواهند امر و نهی خدا را کنار بگذارند و در «دو راهی انتخاب بین امر خدا و امر غیر خدا» گرفتار سرگردانی شوند؛‌به گونه­ای که و گاه خدا و گاه شیطان را ترجیح دهند.

دو راهی­ برای کسانی پیش می­آید که در برابر محبوب واقعی،‌ محبوب­های دیگری هم برای خود بسازند و رقیب وشریک خدا قرار دهند و آن­گاه حیران شوند که به امر کدام عمل کنند؛ دنیا و آخرت؟ خدا یا شیطان؟ پیامبر یا طاغوت و... برای همین در منطق قرآن هر جرمی بخشیده می شود؛ جز شرک، چون کسی که برای خدا شریک قرار دهد و گوشه دل خود را برای غیر خدا خالی کند، به همان نسبت به امر و نهی خدا توجه خواهد کرد و در برابر فرمان خدا خواهد ایستاد.  

معصومان همیشه در صراط مستقیم هستند و تنها یک راه را می­بیند و بس. محبت «برهان» آن­هاست، مثل یوسف می­بیند و جاده اصلی به رویشان گشوده می­شود. و در برابر غیر، «پناه به خدا»  و «معاذ الله ربی» مانع انحرافشان به جاده فرعی می شود. برای همین همیشه بر صراط مستقیم­اند.

محبت خدا،‌ باید عامل پیروی از رسول باشد، چون پیروی از رسول خدا به امر خداست «اطیعواالرسول و اولوالامر منکم»‌ و آنکه به خدا محبت دارد،‌ به امر خدا عمل می­کند، پس عمل کردن و نکردن به دستور خدا، ترازویی است که میزان محبت ما را به خدا نشان می­دهد. اگر میخواهید بدانید خدا را چقدر دوست دارید،‌ ببینید به حرف خدا چقدر گوش می­دهید و چقدر از او فرمان می­برید؟ شما به همان اندازه خدا را دست دارید که به حرف او و رسولش اهمیت می­دهید و به همان اندازه محبت غیر خدا در دلتان جا دارد که به حرف غیر او و رسول او گوش می­سپارید.

راه این است که بپذیرید «القلب حرم الله»؛ قلب حرم خداست، آن­گاه خواهید پذیرفت که«فلا تسکن حرم الله غیر الله»؛‌یعنی «در رحم خدا غیر خدا را جا نده». به خود بگویید اگر قلب من خانه خداست، غیر خدا شایسته حضور درخانه خدا نیست.

به قلب خود، آنقدر ارزش قائل شوید که آن را به کمتر از خدا نفروشید و  آن را آنقدر پاک و مقدس بشمارید که حاضر نشوید موجودی در پاکی و قدسی بودن کمتر از خدا را در آن راه دهید. این قلب شماست می تواند آشیانه مرغ محبت خدا شود یا ...انتخاب با شماست.  

انتهای پیام/پ