آن ابرها آمدند، نباریدند و رفتند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح الوند، مهدی ناصر نژاد در یادداشتی نوشت:

زمستان سال 1393 در همدان با تمام اسم و رسم و سبقه پرطمطراقی که نزد گذشتگان و اقلیم‌شناسان ایرانی دارد، می‌رود که روزهای پایانی خود را هم سپری کند. اما دریغ از گوشه چشمی از آن همه باران و برف و بوران و سرما که به نام همدان و مشخصه این اقلیم و گستره پرغرور الوند و دامنه‌نشینان آن است.

ابرهای تیره و عبوس زمستانی که در سال‌های نه‌چندان دور با هر عبور و رد دامن‌کشان خود، فرش سفید و ضخیمی از ابر بر کوه و دشت و شهرها و روستاهای پرتعداد این دیار می‌گسترانیدند، امسال فقط گاه و بیگاه خودی نشان دادند هیچ نپاییدند و رندانه و تا قبل از سپیده سحر از کرانه‌ها گذشتند.

طفلک کودکان ما که می‌پندارند زمستان، یعنی همین و آن آدم‌برفی‌ها که شنیده و در عکس‌ها دیده‌اند، فقط قصه و متل است و دیگر هیچ و یا آن نهال نوپای باغ و بیشه‌زار که نخستین زمستان همدان را انتظار می‌کشید تا نفس چاق کند، اکنون در این پندار است که آن همه خاطره و سابقه از برف و سرما در این دیار کهن، های‌وهوی عبثی بوده است و بی‌خیال! اطلاعات و اخبار سازمان هواشناسی در استان حاکی از حدود 40 درصد کاهش بارندگی‌های امسال در مقایسه با بارش‌های نه‌چندان عالی سال گذشته است.

خبر دیگری حاکی از این است که حجم آب سد اکباتان در این سر زمستانی تا حدود یک‌چهارم گنجایش واقعی است. یعنی اینکه در مدت باقی‌مانده از فصل بارندگی‌ها در همدان که معمولاً از نیمه اردیبهشت‌ماه فراتر نمی‌رود، هر چه هم ببارد و خوب هم ببارد، به زحمت کفاف آب و رطوبت مورد نیاز زمین و باغ و نبات بهاره را بدهد و پس از آن‌هم می‌ماند یک تابستان گرم و طولانی و خبرها و نقل قول‌های مرسوم و معمول که نخورید و نیاشامید و نشورید که فرمول جیره‌بندی تهیه شده و آماده اجراست. در واقع این اخطار و تمهید چندان هم بیراه نیست. با این وضع و حال و ابرهایی که بعضاً برخلاف پیش‌بینی‌ها فقط آسمان شهرهای استان را دور می‌زنند، تنها راه و چاره‌ای که باقی می‌ماند همان بطری‌های آب به اصطلاح (معدنی!!!) است.

شاید راهکارهای دیگری هم باشد، خیلی کارها هم می‌شود انجام داد، اما امروز و فردا کردیم وگذشت، آنجاها هم که راهکاری به عقلمان نرسید با یک جمله (خدا بزرگ است)، سستی‌ها و ضعف‌هایمان را به حساب رحمت و کرم خداوندی نوشتیم. یک جمله فرار از مسئولیت و بی‌ریشه و عامیانه هم بلدیم که وقتی نمی‌خواهیم کاری انجام بدهیم و یا باور چیزی را نداریم و به شوخی می‌گیریم به زبان می‌آوریم که (اگر همه مردند ما هم می‌میریم). بچه‌ها را دوست داریم، اما هیچ کاری برای آنها انجام نمی‌دهیم.

آینده را متعلق به نسل‌های خودمان می‌دانیم، اما زیر پای آیندگان خودمان را هم که خودمان پایه‌گذار آن هستیم با بی‌رحمی و بی‌برنامگی خالی می‌کنیم. به قول پروفسور کردوانی، محقق برجسته و اقلیم‌شناس کشورمان برای جبران کمبود آب آشامیدن و تولید بی‌محابا به ذخایر زیرزمینی روی می‌آوریم. بدون ضابطه چاه آب می‌زنیم و ذخایر سفره‌های آب زیرزمینی را خالی می‌کنیم در حالی که این ذخیره حداقل حق نسل‌های آینده از زمین و زندگی حقی که ما آن را فدای خودخواهی‌های خود می‌کنیم.

در همین استان همدان هر شب در عرض چند ساعت چندین حلقه چاه عمیق به طور غیرقانونی و بدون مجوز حفر می‌شود و دستگاه‌های بی‌قواره حفر چاه زالوصفت خون زمین را می‌مکند.

انتهای پیام/ر