‫آرامگاه عالم ایرانی در مه ولات نیازمند توجه مسئولان‬+ تصاویر‬

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی سیمای مه ولات، مهنه روستایی از منطقه مه ولات که در 55کیلومتری شهر تربت حیدزیه و 7کیلومتری شرق فیض آباد مرکز اداری سیاسی مه ولات قرار گرفته است و بر سر راه آسفالته جنوب خراسان و کرمان و زاهدان قرار دارد.

مهنه در حدود 550 خانوار جمعیت دارد و از آنجهت معروف و بلند آوازه است که اولا یک منطقه باستانی است و یادآور دشت خاوران و جنگ پشن و نیز جنگ 12 رخ که در شاهنامه فردوسی اشاره شده به این محل و زیبد گناباد دارد و ثانیآ زادگاه و موطن و مدفن ابوسعید ابوالخیر عارف مشهور قرن های چهارم و پنجم هجری است که وی چندی در سرخس و نیشابور و آمل به ریاضت وسیر سلوک سرگرم بوده و نیز در خانقاه خود در مهنه که هم اکنون مقبره این عارف بزرگ در این ده قرار دارد به ارشاد خلق مشغول بوده با در اینجا مدفون شد و اداره حفظ اثار باستانی از مقبره او مواظبت و محافظت مینماید.

مقبره ابوسعید در داخل قلعه ی ترکمنی مهنه است که در زمان ترکمن تازی ساخته شده است که مردم در زمان هجوم ترکمن ها در این قلعه حصاری میشدند و با گذاشتن سنگ آسیاب بزرگی که در پشت دروازه می گذاشتند خود را در این حصار از حملات دشمن خاطر جمع می کرده اند.

آنچه در این محل به کرامات شیخ ابوسعید نسبت داده میشود این روایت است که زمانی که ترکمن ها به مهنه هجوم می آوردند و مردم نیز مقاومت می کردند شیخ ابوسعید هم به حمایت از مردم چنان هزیمتی به ترکمن ها میدهد که آنها از ترس فرار کرده و مردم صبح روز بعد که از قلعه بیرون میآیند اجساد زیادی از ترکمن ها را تا ته کانال سرخ آباد می بینند.

در مورد وجود مقبره ابوسعید ابوالخیر مهنه ای در کتابی که در ده مهنه و در کتابخانه مقبره ابوسعید وجود دارد این گونه آمده است:

«...ابوسعید ابوالخیر در سال 357 هجری در دهی موسوم به مهنه که بین تربت حیدریه و گناباد واقع است به دنیا آمد و در سال 440 هجری قمری جهان را بدرود گفت ودر ده مهنه از قراء خاوران مدفون گشت...»1

در مورد مزار ابوسعید ابوالخیر باستانی پاریزی در کتاب بارکپگاه و خانقاه چنین گفته است که:

«...مزار ابوسعید ابوالخیر در مهنه دشت خاوران است و هم اکنون آثار آن در جمهوری ترکمنستان باقی است ولی در خراسان نیز دو جا به نام مزار ابوسعید ابوالخیر شهرت دارد:یکی در مهنه محولات و دیگری در جلگه رخ در نزدیکی کدکن در وسط دشت ساختمانی است که سابقه سندی هم ندارد اما بر سر آن اشعاری نوشته شده و آن را به نام مزار شیخ ابوسعید ابی الخیر معرفی کرده اند و عامه مردم بدین نام جای تبرک میجویند و حدس من این است که هردو جا یک روزی قدمگاه شیخ ابوسعید بوده است...»2

ابوسعید فضل‌الله بن ابوالخیر احمد بن محمد بن ابراهیم (۳۵۷-۴۴۰ق) معروف به شیخ ابوسعید ابوالخیر عارف و شاعر نامدار ایرانی قرن چهارم و پنجم است.

ابوسعید در اول محرم ۳۵۷ در روستای میهنه از توابع تربت حیدریه- مهولات- دیده به جهان گشود و در شب جمعه چهارم شعبان ۴۴۰ در زادگاهش دیده از جهان فرو بست، او سالها در مرو و سرخس فقه و حدیث آموخت تا در یک حادثهٔ مهم در زندگی اش درس را رها کرده و به جمع صوفیان پیوست و به وادی عرفان روی آورد، شیخ ابوسعید پس از طی طریقت تصوف در نزد شیخ ابوالفضل سرخسی و ابوالعباس آملی به دیار اصلی خود (میهنه) بازگشت و هفت سال به ریاضت پرداخت و در سن ۴۰ سالگی به نیشابور رفت. در این سفرها بزرگان علمی و شرعی نیشابور با او بهمخالفت برخاستند، اما چندی نگذشت که مخالفت به موافقت بدل شد و مخالفان وی تسلیم شدند.

انتهای پیام/