کودکان دروغگو قصد فریب دادن دیگران را ندارند/ کودکان برای فرار از تنبیه دروغ می گویند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح قزوین، تا به حال نشنیده ام که هیچ پدر و مادری بگوید فرزند من دروغ نمی گوید. در حقیقت دروغ گویی مهارتی است که تمام کودکان آن را می آموزند و برای دروغگویی آنان دلیلی وجود دارد. چه وقت بچه ها دروغ می گویند؟

دروغگویی، دروغ برای کودک
زهرا شهسواری کارشناس روانشناسی و مشاور خانواده در گفتگو با خبرنگار اجتماعی صبح قزوین، در خصوص علل دروغگویی کودکان و راههای مقابله با آن اظهار کرد: دروغ در حوزه رذایل اخلاقی و نابهنجاری اجتماعی به معنای سخن ناراست، خلاف حقیقت و یا واقعیت و گفتاری ناحق است.
وی افزود: دروغ مطلب یا سخنی است که با واقعیت همخوانی ندارد و معمولا کسی که دروغ می گوید آگاهانه حقیقت را تحریف می کند.
این کارشناس روانشناسی تصریح کرد: اما در خصوص گروه سنی کودکان، دروغگویی را باید مطابق با سن و دوره ی رشدی که پشت سر می گذارند، بررسی نمود.
وی یادآور شد: خوب است بدانید، دروغ برای کودکان زیر ۳ سال معنا ندارد و هرچه که به ذهنشان می رسد و معنای آن را متوجه نمی شوند را به زبان می آورند.
شهسواری خاطر نشان کرد: کودکان نمی دانند که حوزه تفکر آن ها خصوصی است و فکر می کنند والدین می توانند ذهن آن ها را بخوانند.
وی در ادامه گفت: کودک تا قبل از ۳ سالگی معنی دروغ را نمی فهمند و بین ۳ تا ۴ سالگی می آموزند که بزرگ تر ها آنچه را که آنان در مورد آن فکر می کنند را درک نمی کنند و نمی توانند راست و دروغ را تمیز دهند و نمی توانند ذهنش را بخوانند.
در ادامه این کارشناس روانشناسی تصریح کرد: این بدین معنی است که تخیلات برایشان واقعیت دارد و داستان ها ی غیر واقعی را تعریف می کنند. وقتی دچار مشکل می شوند، دیگران را سرزنش می کنند و آن ها را مقصر می دانند بدون آنکه قصد آسیب رساندن به کسی را داشته باشند.
وی با اشاره به اینکه در این سن (۳ تا۴ سال) قدرت تخیل و تصویر پردازی کودک به اوج می رسد، عنوان کرد: در این سن قدرت تخیل و تصویرپردازی کودک به اوج می رسد و کودک همزمان با یادگیری مهارت و اطلاعات جدید، قدرت ذهنی خود را بالاتر می برد.

این مشاوره خانواده بیان کرد: در این سن داستان پردازی کودک قوی است و یاد می گیرد کار بدی را که کرده است گردن یک فرد خیالی بیندازد.
وی ادامه داد: او بین واقعیت تا خیال مرزی را قرار نمی دهد و در این مرحله داستان های طولانی می گوید و درباره ی آن ها اغراق می کند و این داستان ها همان چیزهایی است که کودکان دوست دارند واقعیت داشته باشد، لذا گاهی والدین خیال پردازی های وی را به اشتباه دروغ نام می گذارند.
شهسواری با بیان اینکه کودکان مناسب با هوش، تخیل و موقعیت های محیطی دروغ را می شناسند، گفت: کودکان مناسب با هوش، تخیل و موقعیت های محیطی و بنا به واکنش والدین در برخورد با ان ها از حدود ۶ سالگی دروغ را می شناسند.
وی اضافه کرد: در ۸ تا ۹ سالگی تفاوت بین واقعیت و دنیای فانتزی را در می یابند و تا ۱۰ سالگی کاملا بین حقیقت گویی به عنوان یک کار صحیح و دروغگویی به عنوان یک کار ناردست تفاوت می گذارند.
انواع دروغگویی ها
این کارشناس روانشناسی در خصوص انواع دروغگویی های شایع در کودکان گفت: دروغ برای جلب توجه، دروغ‌های خیال‌بافانه، دروغ‌بازی، دروغ مبهم، دروغ انتقام‌جویانه، دروغ خودخواهانه، دروغ مصلحتی و دروغ عادت شده از انواع دروغ های شایع در بین کودکان است.
وی در خصوص علل عمده دروغگویی در کودکان عنوان کرد: دروغ گفتن کودکان، دلیل‌های بسیار متفاوتی دارد. در میان کودکان کم‌سن‌و‌سال‌تر، دروغ‌گویی معنایی مشابه آن‌چه بزرگترها می‌شناسند، ندارد بلکه بیشتر جنبه‌ی خیال‌بافی دارد. بنابراین، قصد آنان هرگز فریب دادن دیگران نیست.
شهسواری ادامه داد: اما عمده‌ترین دلیل دروغ گفتن از سوی کودکان در سنین بالاتر، فشار بزرگترها به آنان برای گفتن جزئیات دقیق یک ماجراست.
وی در ادامه تشریح کرد: این تحت فشار قراردادن، کودکان را وادار به گفتن دروغ می‌کند و از این‌جا کودکان، دروغ‌گویی را یاد می‌گیرند‌ چراکه دروغ گفتن، آنان را از تنبیه‌شدن باز‌می‌دارد و آنان، این نکته را به تجربه و بر اثر رفتار اشتباه بزرگترها آموخته‌اند. پس کودک برای گریز از تنبیه شدن و مجازات، دروغ تحویل می‌دهد.

این کارشناس روانشناسی بیان کرد: درحقیقت، ریشه‌ی بیشتر دروغ‌ها به‌دلیل احساس ناامنی و وحشت از مجازات و تنبیه است، بنابراین، چنان‌چه کودک به‌خاطر راست‌گویی، درباره‌ی اتفاقی ناخوشایند یا ناشایست، از سوی مادر و پدر و یا بزرگترها تنبیه نشود، به دروغ‌گفتن پناه نمی‌آورد.
راهکار های مقابله با دروغگویی کودکان
وی با اشاره به راهکار های مقابله با دروغگویی کودکان تشریح کرد: یکی از بهترین راه های پیشگیری از دروغگویی در کودکان این است که او را وادار نکنیم برای دفاع از خود دروغ بگوید. بهتر است اگر نسبت به دروغگویی وی مطمئن هستیم، بدون اشاره مستقیم و استفاده از واژه دروغگویی او را متوجه کار اشتباهش کنیم.

شهسواری در ادامه با اشاره به این که گاهی والدین خودشان انگ دروغگو بودن به کودک می زنند، عنوان کرد: برخی والدین دایم گفته های کودک را انکار می کنند، به طور غیرمستقیم به او می گویند که دروغ می گوید. یا وقتی کودک دروغ آشکار می گوید به شدت عصبانی می شوند و او را سرزنش می کنند.

این مشاوره خانواده توصیه کرد: بهتر است والدین خط مشی مشخصی در برابر دروغگویی کودک داشته باشند و بدون سوال پیچ کردن یا بازجویی از کودک طی چند سوال و جواب کوتاه سعی کنند واقعیت یا بخشی از آن را از زبان کودک بشنوند، موضوع را بزرگ و مهم جلوه ندهند و با قاطعیت اما واضح و شفاف درباره موضوع با کودک صحبت کنند.

وی در پایان سخنان خود خاطر نشان کرد: کودک باید طی گفت وگو احساس کند راستگویی به وی کمک می کند یا در پایان گفت وگو به این نتیجه برسد. باید آگاهانه شرایطی را برای کودک ایجاد کنیم که دروغ نگوید و اگر دروغ می گوید نه با واکنش احساسی و هیجانی بلکه به صورت منطقی به او بفهمانیم که نیازی به دروغگویی نیست.

انتهای پیام/ش