"عشق وطن" تقدیم به عاشقان فجر سال۱۳۵۷

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا: به نقل از اوشیدا، بیا تا رودی باشیم پرخروش ، نه برکه ای خاموش ، شعله ای باشیم سرکش ، شمعی و آتشی که می سوزاند نه خاکستری خاموش ، بیا تا کنده ای در آغوش آتش باشیم و ستاره ای که می سوزد و می رقصد ، شهابی که گرداگرد جهان را در می نوردد و در پی گمشده ی خویش است نه سنگی که در گذر گاهی انتظار صدای پای سوسمار ی را می کشد و دل به حضور عابری غریب می سپارد .

آری بیا تا عشق را با دستها ، چشمها و دلها آشتی دهیم و در ما شعله ور ، رقصان ، کشنده ، جاندار و سوزان باشد . بیا هرشب ستاره های آسمان را نظاره کنیم تا جای پایش رادر آخرین ستاره آسمان بیابیم ،خود را پیدا کنیم ،شعله ور شویم و هرگز خاموش نگردیم تا تند بادی باشیم و رودی ،تا سرودی باشیم و درودی نه بدرودی که به ناگاه به لبان جهان نقش می بندد و آخرین کلام آدمی می شود چرا که ما درود زمین را می خواهیم ..باید تلاش کنیم تا شعله عشق همواره در وجودمان سرزنده و رقصنده بچرخد و مارا بچرخاند ، دهانی در ماسرود بخواند ،ناشناخته هارا به ما هدیه دهد ،دلی در ما بتپد ،ندایی مارا به به سوی ها و فراسوی ها بخواند و این جاست که عشق به وطن معنا می یابد و تقدس عشق جهانی می شود ، چرا که مهمتر از عشق ، تقدس عشق است ، آری تقدس عشق راز جاودانگی آن است ، زیرا زندگی قبل از آنکه به عشق نیازمند باشد به تقدس عشق محتاج است ،تقدسی که عشق را ملکوتی میکند و وطن را معنا می بخشد و عاشق را عزیز می کند ، عزیز خدا ،عزیز مردم ،برای همین است که زندگی ،جامعه ،تاریخ و هنر اینقدر سختگیر است و بهمین سادگی مهر تائید و جاودانگی را بر پیشانی کسی که فقط ادعای عشق به وطن دارد، حک نمی کند . آنقدر حوصله به خرج می دهد تا بداند آیا عاشق می تواند به این راز برسد یا نه ؟ ...

آیا عاشق می تواند عشق به وطن را با گوشت ،پوست و استخوان خودش عجین سازد یا نه ؟ و این در حالی است که تا آن زمان که عشق به عاشق اعتماد نکند ،جامعه ،فرهنگ ،هنر و تاریخ نیز اعتماد نمی کنند و با انسان همدل نمی شوند و تا زمانی که این اعتماد نباشد کلمات ،اشیاء و زندگی رام نمی شوند ،در دستهای انسان جان نمی گیرند ،می گریزند و فرار می کنند ،هر وقت کلمات و اشیاء رام شوند ،عشق به وطن جان می گیرد و عاشق می تواند برای وطن بسراید ..بسراید تا فردا ‹‹باد›› و ‹‹ریگ›› نام عشاق را در گوش زمین زمزمه کنند ،تا فردا تمامی گزهای دیار ما، نامشان را تکرار کنند و نام ‹‹ عشاق وطن›› تقدس دهان تمامی رودهاباشد .. بیا تا عشق به وطن رابسراییم چرا که ‹‹ تو›› آن ‹‹پیغمبری›› هستی که زیباترین سرودهای گیتی را به ارمغان می آوری ..

بیاد شهیدان وطن (بهمن ۵۷)
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

- شادی روزنه در شب
عطش ساده فریاد شکست
موهبت ، عشق وطن
رزمجویان شریف عاشق
عاری از خود وزره
با کفن می رفتند

ای خدا
مگیر این شادی را
جوشش آزادی را

ای تلاوت دنباله دار شعر آزادی
اینک کفن های سرخ شهیدان را
بر داربست شعر بیاویزید
تا پرچم افتخار میهن را
با خون سرخ کفن پوشان آزادی
بیارائیم .
تا دست پر طراوت خورشید واریاران را
بر انبوه خشم بیافزائیم .

برای صبح روشن استقلال
صدها هزار درفش سرخ مقدس
از خون پاک شهیدان
افراشته
فردا درفش جامه های سرخ روزنه دار
افراشته
تا صبح روشن آزادی
برشامگاه تیره بخندد
وروح ظلم از تصور تکرار
رهبان راه عدم گردد
تا عشق پاک پایدار
یادگار عشق میهن گردد
و بماند در چارسوی هرمیدان
در دیدگاه روشن مردم
بر چشمگاه در ، دریچه ودیوار

فردا ...
صبح روشن آزادی
صدها درفش مقدس خونین
در هرمدار راه ، در چهار گوشه میدانها
در کوچه ها وخیابانها
برافراشته
تادست تیره تروریستها
از لخته های خون بهراسد
تا عبرت ، شرافت هر ملتی شود

فردا درون شهرها
خون جامه های دلیران را
جای درفش می آویزند
تا انقلاب بارور گردد
تا دست ظلم بی اثر گردد
تا شوکت درخشش این میراث
آیندگان راراهبرگردد
هر جای پای گلوله
جای پای تاریخ عشق خواهد شد..

انتهای پیام/