منشأ گمراهی انسان از نظر قرآن چیست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ در آیه 26 سوره ص آمده است: " اى داوود ما تو را در زمین خلیفه [و جانشین] گردانیدیم پس میان مردم به حق داورى کن و زنهار از هوس پیروى مکن که تو را از راه خدا به در کند در حقیقت کسانى که از راه خدا به در مى‏روند به [سزاى] آنکه روز حساب را فراموش کرده‏اند عذابى سخت‏خواهند داشت (۲۶)"

از این آیه به روشنی استنباط می شود که منشأ همه گمراهی های انسان به فراموشی معاد بر می گردد و برعکس، توجه دائم به روز رستاخیز عامل هدایت و سعادت دنیا و آخرت خواهد شد. این اصل تأثیر تربیتی توجه به معاد را در زندگی انسانها روشن می کند. یکی از ویژگی های مسلم یاد قیامت برای زندگی دنیوی، حیات توأم با آرامش روحی و آسان شدن مصائب و سختی هاست چرا که هرگاه انسان یقین داشته باشد که زندگی مادی پایان می پذیرد و روز سخت پاسخگویی به اعمال در برابر خداوند مقتدر در پیش است، هیچ گاه خود را آلوده به گناه نکرده و سختی های دنیا نیز بر او آسان خواهند گشت.

در حدیث معروفی از پیامبر اسلام(ص) و نیز امیرالمومنین علی علیه السلام نقل شده است: "ای مردم آنچه بیش از هر چیز دیگری میترسم که بدان گرفتار آیید، دو چیز است؛ پیروی از هوس و آرزوهای دراز در دل پروردن؛ اما پیروی از امیال شمار را از حق باز می دارد و آرزوهای دور و دراز، قیامت را به دست فراموشی می سپارد."

سزاوار است این جمله همیشه در برابر دیدگانمان باشد.

در روایتی دیگر از امام باقر(ع) آمده است: "سه چیز است که آدمی را هلاک می کند؛ بخلی که مورد اطاعت باشد، هوای نفسی که از آن پیروی شود و راضی بودن انسان از خویشتن."

و در حدیثی تکان دهنده از پیامبر اسلام(ص) آمده است: "هرگاه یکى از شما بمیرد، قیامتش برپا مى شود و خوبى‏ ها و بدى‏ هاى خود را مى ‏بیند."

حال جای تأمل دارد که از خود بپرسیم "در شبانه روز، چقدر به یاد معاد هستیم؟"؛ "آیا برای همه رفتارها و کردارهای خود پاسخ مقبول داریم؟"؛ "سهم اذهان و قلوب ما در میان آمال و آرزوهای دنیوی از معاد چقدر است؟" و بر این اساس عاقبت خود را با احادیث و آیه فوق مطابقت دهیم.

انتهای پیام/ش