به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه داناجواد محجوب در گفت‌وگو با (ایسنا)، درباره علت غیبتش در اولین مرحله اردوی تیم ملی بدون هماهنگی با کادرفنی ، اظهار کرد: اگر برای من در اردوی تیم ملی مربی اختصاصی به کار گرفته شود، حاضرم در اردوهای بعدی شرکت کنم. من مربی می خواهم که تمرینات وزنه زدن و جودو را زیر نظر او به صورت اختصاصی کار کنم. چرا که هدف من موفقیت در المپیک است و مردم از من توقع زیادی دارند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,,
دارنده مدال طلای جودوی آسیا افزود: البته زارعیان از مربیان بسیار خوب جودو است و من شکی به توانایی‌های او ندارم، ولی او کارهای زیادی در تیم ملی در سایر اوزان دارد و نمی‌تواند به صورت اختصاصی بر روی من کار کند و برای من وقت بگذارد.مردم از من توقع دارند و من باید بصورت ویژه تمرین کنم تا بتوان توقعات آنها را پاسخگو باشم وگرنه با ادامه شرایط گذشته راه به جایی نمی بریم.
,,
وی افزود: البته وضعیت خوابگاه اردوی تیم ملی در مجموعه ورزشی کبکانیان نیز شرایط بسیار بدی دارد و شما نمی توانید حتی یک ساعت آنجا را تحمل کنید! متاسفانه جودوی ایران با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند. وقتی جودوکار تازه کار تیم ملی که نفر چهارم یا نفر پنجم وزن خود محسوب می‌شود به نفرات اصلی نگاه می‌کند و می بیند که به آنها هیچ توجهی نمی‌شود و مشکلات زیادی دارند مسلما در روحیه او تاثیرگذار است و نمی‌تواند با تمرکز کافی تمرین کند تا به موفقیت برسد.ما درآمد خاصی نداریم و برای حضور در لیگ نیز تنها 30 میلیون تومان گرفتم که در این وضعیت هیچ پولی نیست.
,,
محجوب با اشاره این که جودوی ایران در حال نابودی است، گفت: البته مسئولان فدراسیون هم زحمت می‌کشند، اما من در میان آنها نیستم که بدانم چه مشکلاتی دارند. شاید آنها نیز با مشکلات بودجه و بی پولی دست و پنجه نرم می‌کنند که نمی توانند امکانات مناسبی در اختیار تیم ملی قرار دهند.
,,
جودوکار سنگین وزن تیم ملی ادامه داد: ما مشکلات مالی زیادی داریم. من عمر خود را در جودو گذاشتم و بهترین سال‌های عمرم را صرف این ورزش کردم. از تفریح و خانواده ام زدم تا به موفقیت برسم. مسلما من نمی‌توانم از جودو دور باشم، ولی باید امکانات مناسبی برای ما مهیا شود آن وقت از ما توقع داشته باشند تا بتوانیم در رقابت‌های بین‌المللی عملکرد خوبی داشته باشیم. وقتی کسی از من می پرسد چرا مقابل حریف قزاق در 30 ثانیه ضربه شدی او نمی داند که من با چه شرایطی راهی بازی‌های آسیایی شدم و حریفان ما چه شرایطی داشتند. آنها در بهترین کمپ ها و اردوهای مشترک تمرینات خود را پیگیری می‌کردند ، ما اما پیش از بازی‌های آسیایی برای تمرین با مینی بوس به کرج می‌رفتیم و یا در مشهد اردو برگزار کردیم که هیچ حریف تمرینی نداشتیم و با چوخه کاران مجبور به تمرین بودیم که آنها هم با فنون جودو آشنایی نداشتند.
,,
ا‌نتها‌ی‌پیا‌م
]
ارسال دیدگاه