اقتصاد وابسته، نظام ستمشاهی را بر زمینِ گرم زد!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، اقتصاد درون زا و به کارگیری استعدادهای درونی کشور از جمله مواردی هستند که مقام معظم رهبری بر تحقق آن تاکید زیادی دارند. 

لذا مقام معظم رهبری در تعریف اقتصاد مقاومتی فرمودند: اقتصاد مقاومتی یک الگوی علمی متناسب با نیازهای کشور است که البته بسیاری از کشورهای دیگر نیز برای کاهش تاثیر پذیری خود از تکانه های اجتماعی و اقتصاد جهانی، متناسب با شرایط خاص خود، به آن روی آورده اند.

درون زا بودن و تکیه بر ظرفیت ها و امکانات داخلی در عین برونگرایی و تعامل صحیح با اقتصاد دیگر کشورها، دومین ویژگی اقتصاد مقاومتی بود که رهبر انقلاب بیان کردند.

اما متاسفانه امروزه می بینیم که با بی توجهی مسئولان بر این امر مهم، مشکلات اقتصادی، اجتماعی و... بر دوش جامعه سنگینی می کند! و روز به روز نیز بر آن افزوده تر می گردد.

ناگفته نماند که این مشکل تنها مختص جامعه ی امروز نیست؛ چرا که پدرانمان خوب بیاد دارند زمانی را که شاه کشورمان جیره خوار و نوکر حلقه به گوش غرب بوده و همچون عروسک خیمه شب بازی بازیچه ی دست آنان بود!

به عنوان نمونه، رضاشاه ادعا می‌کرد چون بازرگانان ایرانی ضعف بنیه‌ی مالی دارند و یا از رسوم جدید تجارت بین‌الملل آگاهی ندارند یا طرف‏های تجاریشان بسیار قدرتمندند، برای پرهیز از مغبون شدن تاجران ایرانی، انحصار تجارت خارجی را بر عهده گرفته و امتیاز آن را به تاجران واگذار می‌کند، تا طرف‏های تجاری، خود را همواره با دولت ایران رودررو بینند نه با یک بازرگان ایرانی؛ بدین صورت به ادعای رضاشاه، منافع ملی ما بهتر تامین می‏شد!

در نقد و ارزیابی موارد بالا می توان گفت: این کار ناشی از سودجویی شاه بود، همچنین شاه از این طریق درصدد کنترل تاجران بود، و حتی از این طریق توانست تاجران و سرمایه‌داران را بدون استفاده از زور و خشونت از صحنه خارج کند، از سویی دیگر از این طریق می‏توانست با در اختیار گذاردن امتیازهایی جهت تجارت با بیگانگان به طرفداران خود، منافعشان با منافع رژیم پیوند کامل پدید آید و بدین ترتیب رژیم پهلوی پایگاه اجتماعی خودرا در جامعه مستحکم‌ترکند.

بنابراین وابستگی به قدرت‌های سیاسی همچون انگلیس، شوروی و آلمان باعث شد که پس از یک دهه، وابستگی رضاشاه به آلمان به شدت افزایش یافت و این وابسته بودن صنایع کشور به آلمان، ضربه‌ی مهلکی را در زمان جنگ جهانی دوم به ایران وارد کرد. زیرا با خروج آلمانی‌ها از ایران، با توجه به وابسته بودن این صنایع، تمام آن‌ها به آهن‌پاره‌هایی بی‌ارزش تبدیل شدند...

حتی در رابطه با کشاورزی نیز با این که حدود 75 درصد از مردم ایران از طریق کشاورزی امرار معاش می‏کردند، اما هیچ‌گونه توجهی به امر کشاورزی نمی‏شد.

از این رو توجه رضاخان به ایجاد صنایع وابسته، باعث افزایش بیش از پیش مشکلات در بخش کشاورزی و ازدیاد فقر و تنگ‌دستی در بین اکثریت افراد جامعه بود و زمینه‌ی نارضایتی در جامعه را دامن می‏زد.

ناگفته نماند که در ایران قبل از انقلاب، نه تنها از لحاظ اقتصاد زمان پهلوی، بلکه از لحاظ پایه‌های اقتصادی نیز که تا سالها بعد هم اثرش باقی ماند بزرگترین خیانت را رژیم پهلوی به اقتصاد ایران کرده است!

از سویی دیگر این رژیم منحوس ایران را به انبار کالاهای وارداتیِ کم ارزش و بی‌فایده‌ی غربی تبدیل کردند؛ ابزارهای بنجل و غیر لازم را با پول های کلان خریدند و همین اقتصاد وابسته بود که سرانجام نظام ستمشاهی را بر زمینِ گرم زد!

آنها کشاورزی این کشور را که زمانی خودکفا بود، به‌کلّی نابود کردند؛ به‌ طوری ‌که بعد از گذشت سالها هنوز هم، کشاورزی ما به حالت اوّلیه ی خود برنگشته است، زیرا سیل مهاجرتهایی که با تشویق آن‌ها به سمت شهرها به راه افتاد، چیزی نبود که به آسانی بشود جلوی آن را گرفت؛ و این شد که ملت را از لحاظ کشاورزی، وابسته‌ی بیگانگان کردند...

آری، رژیم پهلوی که در بی کفایتی و فساد و سرسپردگی به بیگانگان در میان حکومت های فاسد این منطقه از همه روسیاه تر بود در طول ده ها سال حکومت خود بزرگترین ضربه‌ها را بر ملت و کشور ایران وارد آورده بود.

چرا که با نابود کردن کشاورزی ملی و وابسته کردن صنعت ناقص و معیوب، و باز گذاشتن دست بیگانگان حریص و نوکران دربار و غارت منابع نفتی و بذل و بخشش ثروت ملی به اربابان آمریکایی و اروپایی و ویران کردن روستاها و تبدیل ایران به بازار کالاهای بی‌ارزش خارجی و پس مانده‌ی محصولات کشاورزی آمریکا، اقتصاد کشور را دچار انحطاط مزمن و وابسته به اراده‌ی قدرت های خارجی کرده و رگ حیات ملت را به دست دشمنان سپرده بود!

آری، مسئله‌ی واردات بی‌رویه و بی‌منطق ضرر بزرگی است که متاسفانه از دیرباز گریبان اقتصاد کشورمان را گرفته؛ به طوری که هنوز هم آثار آن باقی و قابل مشاهده است...

انتهای پیام/پ