به گزارش خبرنگار ورزشی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اگر قرار باشد از بین تمام مدال‌های طلای ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا یکی را جدا کنیم، طلای والیبال بدون تردید داستان متفاوتی دارد. طلایی که هم تنها طلای رشته‌های تیمی ایران بود و هم تنها طلای رشته‌های توپی. اما ارزش این طلا فقط به همین عنوان‌ها خلاصه نمی‌شود؛ این یکی طلا، حلاوت انتقام هم داشت.
بیشتر بخوانید:
ژاپن همان تیمی بود که در ماه‌های اخیر بارها مقابل ایران ایستاده بود و آخرین ضربه را هم در فینال قهرمانی آسیا به پیکر والیبال ایران زده بود. شکست‌های اخیر و ناکامی‌های سریالی، کار را به جایی رسانده بود که شاید خیلی‌ها تصور نمی‌کردند پسران روبرتو پیاتزا بتوانند در مهم‌ترین میدان قاره و آن هم در خانه ژاپن، ورق را برگردانند. اما ناگویا قرار بود قصه دیگری داشته باشد.
ایران در مسیر فینال، بعد از یک‌چهارم نهایی نفسگیر و پیروزی میلی‌متری برابر کره جنوبی، راهی مرحله بعد شد. بردی که چندان نشانی از یک قهرمان مقتدر نداشت و طبیعی بود که تردیدهایی درباره ادامه مسیر شکل بگیرد. با آن نمایش، شاید کمتر کسی انتظار داشت ایران در فینال بتواند مقابل ژاپن قدعلم کند و برای طلای بازی‌های آسیایی بجنگد. اما درست در همان جایی که باید، پسران پیاتزا بهترین نسخه خودشان را به نمایش گذاشتند.
حریف ژاپن بود، میزبان بود؛ سالن مملو از تماشاگر بود و حدود ۵ هزار هوادار ژاپنی از نخستین امتیاز تا آخرین توپ، حتی برای یک لحظه هم دست از تشویق و سروصدا برنداشتند. فضایی که قرار بود برای ایران جهنم باشد، اما در نهایت به صحنه جشن طلای ایران تبدیل شد. ۵ هزار تماشاگر چشم‌بادامی هرچه فریاد داشتند، خرج کردند، اما وقتی آخرین توپ به زمین نشست، سالن ناگویا ساکت شد.
این شاید شیرین‌ترین بخش طلای والیبال ایران بود. شکست دادن ژاپن در خانه خودش، آن هم بعد از تمام ناکامی‌های اخیر. یک برد معمولی نبود، انتقامی بود که درست در مهم‌ترین صحنه ممکن گرفته شد. والیبال ایران با این قهرمانی، برای چهارمین بار در تاریخ بازی‌های آسیایی روی سکوی نخست ایستاد، اما این یکی شاید از جنس دیگری بود. نه فقط به خاطر مدال طلا، بلکه به خاطر مسیری که طی شد، رقیبی که در فینال قرار داشت و شرایطی که تیم ایران در آن به میدان رفت.
ژاپن، در خانه خودش، مقابل چشم هزاران هوادار، آخرین مانع طلای ایران بود و پسران پیاتزا این بار اجازه ندادند جام از دستشان خارج شود. این طلا، فقط یک مدال نبود، پاسخی بود به تمام ناکامی‌های ماه‌های اخیر. پاسخی به شکست‌های تلخ، به فینال قهرمانی آسیا و به تردیدهایی که بعد از آن نتایج درباره والیبال ایران شکل گرفته بود و شاید جذاب‌ترین بخش ماجرا همین باشد: تیمی که در یک‌چهارم نهایی به سختی از سد کره جنوبی عبور کرده بود، در فینال مقابل ژاپن ایستاد و شاخ غول چشم‌بادامی را در خانه خودش شکست. این همان چیزی است که قهرمانی را شیرین می‌کند، اینکه برای گرفتن طلا، از ساده‌ترین مسیر عبور نکرده باشی.
بیشتر بخوانید:
چهارمین طلای والیبال ایران در بازی‌های آسیایی به دست آمد، اما این بار طلا فقط طلا نبود. ۲۴ عیار بود، با طعم انتقام، در خانه ژاپن، مقابل ۵ هزار تماشاگر که سرانجام مجبور شدند سکوت کنند!
در میان تمام طلاهای ایران در ناگویا، شاید کمتر مدالی پیدا شود که به اندازه طلای والیبال، هم ارزش تاریخی داشته باشد و هم این‌چنین مزه شیرین یک انتقام ورزشی را بدهد.
ارسال دیدگاه