محدودیت‌های تازه علیه ایرلاین‌های ایرانی، شبکه پرواز خارجی کشور را وارد مرحله دشوارتری کرده است؛ محدودیت‌هایی که فقط به ممنوعیت فروش هواپیما یا قطعات مربوط نمی‌شوند و اکنون دسترسی برخی شرکت‌های هواپیمایی ایرانی به فرودگاه‌های منطقه را نیز تحت تأثیر قرار داده‌اند. رویترز در روز‌های اخیر گزارش داده است که پس از اجرای تحریم‌های جدید آمریکا، برخی کشور‌های منطقه از جمله امارات و عمان محدودیت‌هایی برای فعالیت ایرلاین‌های ایرانی اعمال کرده‌اند و پرواز‌های شرکت‌های ایرانی در برخی مسیر‌ها متوقف یا محدود شده‌اند.
برای صنعت هوانوردی، این اتفاق اهمیت بسیار بیشتری از لغو چند پرواز دارد. یک شرکت هواپیمایی زمانی می‌تواند شبکه بین‌المللی ایجاد کند که علاوه بر داشتن هواپیما، به فرودگاه مقصد، خدمات زمینی، سوخت، تعمیر و نگهداری، بیمه، مسیر پروازی و هماهنگی‌های عملیاتی دسترسی داشته باشد. اگر یکی از این حلقه‌ها حذف شود، امکان استفاده از هواپیما نیز محدود خواهد شد. به همین دلیل، تحریم هوانوردی زمانی اثر واقعی خود را نشان می‌دهد که از سطح محدودیت خرید هواپیما عبور کند و به شبکه عملیاتی ایرلاین برسد.
یکی از اشتباهات رایج در نگاه به ناوگان هواپیمایی ایران این است که تعداد هواپیما‌ها را به‌عنوان شاخص اصلی توان ایرلاین در نظر بگیریم. در عمل، تعداد هواپیما فقط بخشی از ظرفیت شرکت است. هواپیما باید بتواند پرواز کند، قطعه داشته باشد، تعمیر شود، خدمه و مسیر مناسب داشته باشد و در فرودگاه مقصد نیز امکان دریافت خدمات لازم را پیدا کند.
برای هواپیما‌های قدیمی، موضوع قطعه و تعمیرات اهمیت بیشتری دارد. قطعات هواپیما عمر مشخص دارند و برخی از آنها باید پس از تعداد مشخصی ساعت پرواز یا چرخه نشست و برخاست تعویض شوند. اگر شرکت نتواند قطعه مورد نیاز را تهیه کند، هواپیما ممکن است برای مدت طولانی از سرویس خارج شود.
حتی هواپیمایی که از نظر موتور، بدنه و سیستم‌های اصلی سالم است، بدون قطعه مناسب نمی‌تواند وارد عملیات تجاری شود. همین موضوع باعث شده ناوگان ایران در سال‌های مختلف با مسئله زمین‌گیری بخشی از هواپیما‌ها مواجه باشد.
ارسال دیدگاه