به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ پیروز حناچی بعد از ظهر شنبه در جلسه شورای راهبردی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان قزوین اظهار کرد: کنوانسیون میراث جهانی در سال ۱۹۷۲ با هدف حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی شکل گرفت و ایران نیز از سال ۱۹۷۷ به این کنوانسیون پیوست.
وی افزود: ایران در مقاطعی در زمینه ثبت جهانی آثار تاریخی از روند جهانی عقب ماند، اما با استفاده از ظرفیت ثبت زنجیره‌ای، بخشی از این فاصله جبران شد و مجموعه‌هایی همچون باغ‌های ایرانی و کاروانسراهای تاریخی به صورت زنجیره‌ای در فهرست جهانی به ثبت رسیدند.
شهردار اسبق تهران با تأکید بر اینکه ثبت جهانی مسئولیت بیشتری برای حفاظت از آثار ایجاد می‌کند، گفت: پس از ثبت یک اثر، حساسیت جامعه جهانی نسبت به وضعیت آن افزایش می‌یابد و کشور موظف است شرایط حفاظتی و مدیریتی آن را به شکل جدی‌تری دنبال کند.
حناچی ادامه داد: تجربه برخی آثار جهانی نشان می‌دهد که ثبت جهانی می‌تواند در افزایش حضور گردشگران و رونق اقتصادی منطقه نیز اثرگذار باشد و گزارش‌های دوره‌ای یونسکو نیز وضعیت این آثار را از نظر حفاظت و مدیریت مورد ارزیابی قرار می‌دهد.
وی با اشاره به ظرفیت‌های تاریخی قزوین اظهار کرد: این استان از پیشینه‌ای طولانی برخوردار است و بافت تاریخی شهر قزوین، به‌ویژه محله آخوند، از نمونه‌های ارزشمند بافت‌های تاریخی کشور محسوب می‌شود.
این استاد دانشگاه افزود: خانه‌ها و بناهای تاریخی این محله همچنان بخشی از هویت تاریخی قزوین را در خود حفظ کرده‌اند و می‌توان از این ظرفیت برای توسعه گردشگری تاریخی استفاده کرد.
حناچی با اشاره به ثبت جهانی الموت نیز گفت: ارزش الموت تنها به آثار تاریخی آن محدود نمی‌شود و طبیعت منطقه نیز ظرفیت قابل توجهی برای گردشگری دارد. ثبت جهانی می‌تواند توجه بیشتری به این منطقه جلب کند و زمینه معرفی قزوین به عنوان یکی از مقاصد مهم گردشگری تاریخی و طبیعی کشور را فراهم سازد.
ارسال دیدگاه