به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ نیویورک تایمز در ابتدای این گزارش یادآوری کرد که اوایل سال جاری میلادی، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در دفتر بیضی شکل کاخ سفید به همراه مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا نشسته بود که ایده‌ای به ذهنش رسید. ترامپ پیشنهاد داد که روبیو می‌تواند رهبر بعدی ونزوئلا باشد، اما او امکان استقرار در این کشور آمریکای جنوبی را نداشته و در حال حاضر کاراکاس را از واشنگتن اداره می‌کند.
نیویورک تایمز با استناد به مصاحبه‌ای با بیش از ۱۲ مقام و فرد نزدیک به هر دو دولت در واشنگتن و کاراکاس، نوشت: روبیو اکنون عملا امور مالی ونزوئلا، توزیع منابع طبیعی و دولت ونزوئلا را کنترل می‌کند.
این افراد جزئیاتی در مورد دخالت مارکو روبیو در هدایت سیاست‌های کشور ارائه داده‌اند و بسیاری از آنها به شرط عدم افشای نام خود با نیویورک تایمز گفت‌وگو کرده‌اند.
این رسانه آمریکایی تاکید کرد: اگرچه وزیر امور خارجه آمریکا در دولت فعلی شخصا به ونزوئلا سفر نکرده، اما عمیقا درگیر فعالیت‌های روزمره این کشور است و با دلسی رودریگز، معاون نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور سابق که اکنون به صورت موقت و با مجوز ایالات متحده، کشورش را رهبری می‌کند، در تماس نزدیک است. این دو در واتس‌اپ به زبان اسپانیایی پیام رد و بدل می‌کنند، تولد یکدیگر را تبریک می‌گویند و سلفی می‌گیرند! با وجود شوخی‌های لفظی، رابطه میان روبیو و رودریگز به هیچ وجه یک شراکت نیست؛ بلکه این رابطه نمودی از قدرت آمریکایی دوران ترامپ است که در آن برنده، صرف نظر از حاکمیت و قوانین بین‌المللی، همه چیز را از آن خود می‌کند.
اوایل سال جاری میلادی، آمریکا با حمله‌ای نظامی به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا؛ مادورو و همسرش را با اتهام ادعایی درخصوص «قاچاق مواد مخدر» ربود و به نیویورک منتقل کرد.
دولت ونزوئلا و دولت آمریکا به درخواست‌ها برای اظهارنظر پاسخی ندادند. همچنین، مارکو روبیو با کم‌اهمیت جلوه دادن نقش خود در این مسئله، درخواست‌های متعدد برای مصاحبه را رد کرد.
تامی پیگوت، سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا در بیانیه‌ای گفت: با همکاری مجدد و مدیریت اقتصادی سالم، ونزوئلا می‌تواند دوباره به عنوان یک شریک پایدار و مرفه ظهور کند که شهروندانش از ثروت طبیعی عظیم آن و روابط تقویت‌شده با ایالات متحده بهره‌مند می‌شوند.
نیویورک تایمز در پایان این گزارش نوشت: وزارت خزانه‌داری ایالات متحده درآمد حاصل از بیشتر صادرات ونزوئلا را دریافت می‌کند و سپس آن را به تدریج از طریق بانک‌های خصوصی این کشور به ونزوئلا پرداخت می‌کند؛ رابطه‌ای شبیه به والدینی که به فرزندان خود کمک هزینه می‌دهند. روبیو و تیمش شرایطی را تعیین می‌کنند که این پول می‌تواند صرفا توسط چه کسی و برای چه چیزی مصرف شود.
ارسال دیدگاه