مهدی رضائیان، منتقد سینما در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا، در خصوص ایده اصلی سریال طنز «در و تخته» گفت:جابه‌جایی نوزادان در بیمارستان یکی از قدیمی‌ترین و مصرف‌شده‌ترین سوژه‌های ملودرام است. این ایده بارها در سینما و تلویزیون ایران و جهان استفاده شده و برای همین مخاطب از همان ابتدا تا حد زیادی می‌تواند مسیر داستان را حدس بزند. مشکل “در و تخته” این است که نمی‌تواند از این کلیشه فاصله بگیرد یا نگاه تازه‌ای به آن اضافه کند.
ظرفیت‌های دراماتیک که بالفعل نشدند
وی افزود: سریال تلاش می‌کند از دل این اتفاق، مسائل اخلاقی و خانوادگی را مطرح کند، اما این تلاش همیشه به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. موضوعاتی مثل بحران هویت، محرمیت یا رابطه میان والدین و فرزندان ظرفیت دراماتیک زیادی دارند، اما در سریال بیشتر در سطح طرح مسئله باقی می‌مانند. روایت خیلی سریع از کنار برخی موقعیت‌های مهم عبور می‌کند و فرصت کافی برای شکل‌گیری تعارض‌های جدی ایجاد نمی‌شود.
این منتقد به نحوه پرداخت مسائل اجتماعی در این سریال اشاره و تصریح کرد: در طول داستان بارها به موضوعاتی مثل ازدواج، مشکلات اقتصادی یا دغدغه‌های نسل جوان اشاره می‌شود، اما این موضوعات بیشتر شبیه دیالوگ‌های پراکنده‌اند تا بخشی از ساختار دراماتیک قصه. به همین دلیل سریال نمی‌تواند تصویری عمیق از این مسائل ارائه دهد.
وی خاطرنشان کرد: برخی عناصر سریال تا حدی توانسته‌اند ضعف‌های داستانی را جبران کنند، در بخش بازیگری، حضور بازیگرانی مانند نادر فلاح و سیدعلی صالحی کمک کرده فضای داستان تا حدی باورپذیرتر شود. به‌ویژه نادر فلاح در ایجاد فضای کمدی موقعیت عملکرد قابل قبولی دارد، هرچند حتی بازی بازیگران هم نمی‌تواند تمام ضعف‌های فیلمنامه را پنهان کند.
نوسان ریتم؛ از شتاب‌زدگی تا کش‌دار شدن
به گفته رضائیان یکی از مشکلات اصلی سریال به ساختار روایت بازمی‌گردد، داستان در برخی قسمت‌ها شتاب‌زده پیش می‌رود و در برخی دیگر کش‌دار می‌شود. این نوسان ریتم باعث می‌شود تعلیق داستانی آن‌طور که باید شکل نگیرد و مخاطب درگیر روایت نشود.
وی «در و تخته» را نمونه‌ای از سریال‌هایی می‌داند که با وجود نیت پرداختن به مسائل خانوادگی و اجتماعی، در اجرا با محدودیت‌هایی مواجه می‌شوند.
رضائیان در پایان گفت: این مجموعه تلاش می‌کند درباره خانواده و صداقت حرف بزند، اما به دلیل اتکا به یک ایده تکراری و پرداخت نه‌چندان عمیق، بیشتر در حد یک سریال معمولی باقی می‌ماند. اثری که شاید برای سرگرمی مخاطب قابل قبول باشد، اما بعید است به عنوان یک تجربه ماندگار در تلویزیون یاد شود.
ارسال دیدگاه