به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از روابط عمومی فدراسیون ووشو؛ محسن محمدسیفی، قهرمان پرآوازه ووشو جهان و بازی‌های آسیایی پیرامون تصمیم خود برای خداحافظی از دنیای قهرمانی اظهار داشت: روزی که برای نخستین بار از زنجان با اتوبوس به تهران آمدم و از میدان آزادی تا ورزشگاه را با مینی‌بوس‌های کوچک و بعد تا خوابگاه شماره ۲ را پیاده طی کردم، هنوز جلوی چشمانم است و هرگز تصور نمی‌کردم این مسیر به این زودی به پایان برسد. دوست داشتم همچنان مسابقه بدهم و از نظر فنی نیز شرایط خوبی داشتم اما طی سال‌های اخیر با آسیب‌های متعددی مواجه شدم؛ به‌ویژه آسیب زانوی چپم که از ۴، ۵ سال گذشته آغاز شده بود. با وجود این شرایط تلاش کردم کج‌دار و مریز به مسیر ادامه دهم و خدا را شکر توانستم مدال نقره جهان، کمربند PFL و همچنین مدال نقره بازی‌های آسیایی را کسب کنم.
وی در ادامه بیان داشت: تحمل تمرین کردن همراه با درد بسیار دشوار بود اما همه این سختی‌ها را به جان خریدم تا نتیجه بازی‌های هانگ‌ژو را امسال جبران کنم. مدالی که می‌توانست طلا باشد اما به دلیل چند اشتباه ساده به نقره تبدیل شد و ترجیح می‌دهم دیگر درباره آن صحبت نکنم.
وی با اشاره به آسیب‌دیدگی اخیر خود گفت: تصور می‌کردم با طلای ناگویا همه چیز به بهترین شکل به پایان می‌رسد اما در مسابقات انتخابی علی‌رغم برد راند اول، در راند دوم چند ضربه دقیقاً به محل آسیب‌دیدگی زانویم وارد شد با این که زانوبند داشتم اتفاقی که نباید، رخ داد. جواب MRI را باور نمی‌کردم؛ پس از انجام MRI مشخص شد شرایط زانویم بسیار وخیم است؛ مینیسک داخلی پاره شده، مینیسک خارجی از بین رفته، سائیدگی مفصل خارجی زانو، تورم مغز استخوان، پارگی MCL و کشیدگی ACL، رباط‌ها آسیب دیده‌اند و زانو عملاً در وضعیت بسیار بدی قرار دارد.
محمدسیفی خاطرنشان ساخت: ممکن بود همین اتفاق در بازی‌های آسیایی نیز رخ دهد و آن زمان تحملش برایم بسیار سخت‌تر بود. اگر قرار نبود مدال طلا بگیرم، حضورم در مسابقات معنایی نداشت؛ چرا که در ۴ دوره حضورم در بازی‌های آسیایی، هر ۴ بار فینالیست شدم و حاصل آن ۳ طلا و یک نقره بود.
وی ادامه داد: بعد از پایان مسابقات انتخابی تا صبح بیدار بودم و بسیار فکر کردم. در نهایت به این نتیجه رسیدم که نباید اجازه دهم ۲۰ سال تلاش و افتخارم زیر سؤال برود. احساس کردم زمان آن رسیده که از دنیای قهرمانی ووشو خداحافظی کنم و میدان را در اختیار نسل جوان قرار دهم.
ملی‌پوش باسابقه ووشوی ایران درباره احترام به روند انتخابی تیم ملی تأکید داشت: شاید هر فرد دیگری جای من بود، تلاش می‌کرد بدون حضور در انتخابی به بازی‌های آسیایی اعزام شود و حتی این موضوع دور از ذهن هم نبود اما یکی از مهم‌ترین درس‌هایی که از مهدی علی‌نژاد گرفتم، احترام به انتخابی بود. از ابتدا هم به کادر فنی گفته بودم که فقط از طریق انتخابی اعزام خواهم شد. در واقع ووشو فقط به ما ورزش یاد نداد، بلکه شیوه درست زندگی کردن را نیز آموزش داد. اگر امروز می‌گویم هیچ امتیازی از فدراسیون نمی‌خواهم، به دلیل همان آموزه‌هاست.
محمدسیفی همچنین از امیر صدیقی و مربیان خود قدردانی کرد و گفت: رابطه من با صدیقی صرفاً رابطه رئیس فدراسیون و ورزشکار نبود و به واسطه فاصله سنی اندک، ایشان همیشه با صمیمیت و حمایت مثل دوست و رفیق کنارم بودند. همچنین از تمام مربیانی که طی این سال‌ها برایم زحمت کشیدند، از جمله وی (مربی چینی)، حسین اوجاقی، امیر اوجاقی، محمدرضا جعفری، نوروزی، کیوان شیرآقایی، معین تقوی، اکبر محمدزاده و رامین موحدنیا که اکنون سرمربی تیم ملی ساندا هستند، تشکر می‌کنم.
وی درباره کارنامه ورزشی خود عنوان داشت: فکر می‌کنم توانستم پاسخ اعتماد و سرمایه‌گذاری فدراسیون را به بهترین شکل بدهم. به جز نخستین قهرمانی آسیایی در سال ۲۰۰۸ که برنز گرفتم، در تمام مسابقات بعدی فینالیست بودم؛ ۳ مدال نقره کسب کردم و سایر مدال‌ها طلا بودند. اگر دوران کرونا و لغو مسابقات‌هایی مثل جام جهانی نبود، قطعاً تعداد مدال‌هایم بیشتر می‌شد اما خدا را شاکرم که توانستم برای مردم کشورم، همشهریانم، خانواده‌ام و فدراسیون افتخارآفرینی کنم و حتی برای چند لحظه باعث خوشحالی مردم شوم.
وی در پایان گفت: ووشو بخش جدایی‌ناپذیر زندگی من است و این خداحافظی تنها مربوط به ورزش قهرمانی و مسابقه دادن می‌شود. آقای صدیقی همیشه به من می‌گوید این‌جا خانه توست، و واقعا خانه من هم هست. ووشو زندگی من است، با ووشو بیدار شده‌ام و خوابیده‌ام و افتخار کسب کرده‌ام. اگر مرا می‌شناسند، به واسطه ووشوست. به واسطه ووشو به MMA و PFL رفتم و قهرمانی کسب کردم و هر کاری از دستم بربیاید، از این پس نیز برای ووشو انجام خواهم داد و امیدوارم نسل جدید این رشته همچنان درخشان ظاهر شود. برای همه بچه‌های تیم ملی در بازی‌های آسیایی آرزوی موفقیت و درخشش دارم.
ارسال دیدگاه