به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ خبرگزاری رویترز با ین مقدمه نوشت: تردیدها نسبت به اینکه ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا بتواند در جنگ با ایران به نتیجه‌ای برسد که بتواند به طور قانع‌کننده‌ای آن را به عنوان یک پیروزی ژئوپلیتیکی جار بزند، رو به افزایش است.
تحلیلگران می‌گویند ادعاهای مکرر ترامپ مبنی بر پیروزی کامل دیگر خریداری ندارد و تهدیدهای او برای از سرگیری حملات، که مطمئنا به پاسخ ایران در سراسر منطقه منجر خواهد شد، تاثیری ندارند. ترامپ اکنون در معرض این خطر است که واشنگتن و متحدان عرب در حوزه خلیج فارس، با وجود آسیب‌های نظامی و اقتصادی، در شرایط بدتری از این درگیری بیرون بیایند، در حالی که ایران، اگرچه از نظر نظامی و اقتصادی آسیب دیده است، اما می‌تواند با اهرم فشار بیشتری اوضاع را به نفع خود به پایان برسد، زیرا نشان داده است که می‌تواند یک پنجم از منابع نفت و گاز جهان را کنترل کند.
آرون دیوید میلر، مذاکره‌کننده سابق خاورمیانه برای دولت‌های جمهوری‌خواه و دموکرات می‌گوید: «سه ماه از جنگ گذشته و به نظر می‌رسد جنگی که قرار بود یک ماجراجویی کوتاه‌مدت برای ترامپ باشد، در حال تبدیل شدن به یک شکست استراتژیک بلندمدت است.»
ترامپ به بازنده تلقی شدن، توهینی که اغلب به مخالفان خود نسبت می‌داد، حساسیت شدیدی دارد. با این حال بحران ایران ترامپ را که هنوز پایان روشنی برای آن تعریف نکرده می‌تواند در برابر هرگونه مصالحه‌ای قرار دهد که شبیه به عقب‌نشینی از مواضع حداکثری‌اش یا تکرار توافق هسته‌ای دوران اوباما در سال ۲۰۱۵ با ایران باشد.
فشار و ناامیدی
ترامپ در مبارزات انتخاباتی خود برای دور دوم ریاست جمهوری قول عدم مداخلات نظامی غیرضروری را داده بود، اما ایالات متحده را وارد مخمصه‌ای کرده است که می‌تواند آسیب‌های ماندگاری به سابقه سیاست خارجی و اعتبار او در خارج از کشور وارد کند.
این بن‌بست ادامه‌دار در حالی رخ می‌دهد که او پس از آغاز جنگ علیه ایران پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر، با فشارهای داخلی به دلیل قیمت بالای بنزین در ایالات متحده و میزان پایین محبوبیت مواجه است. حزب جمهوری‌خواه او برای حفظ کنترل کنگره در تلاش است. اما بر اساس گفته تحلیلگران، با گذشت بیش از شش هفته از آتش‌بس، ترامپ با یک انتخاب دشوار روبروست: پذیرش یک توافق بالقوه ناقص به عنوان یک راه خروج یا تشدید اقدامات نظامی و خطر یک بحران حتی طولانی‌تر. آنها می‌گویند، از جمله گزینه‌های او در صورت فروپاشی دیپلماسی، آغاز دور جدیدی از حملات شدید اما محدود، نمایش آن به عنوان یک پیروزی نهایی و ادامه دادن است.
تحلیلگران می‌گویند، احتمال دیگر این است که ترامپ می‌تواند همانطور که پیشنهاد داده است، به امید تغییر موضوع و تلاش برای کسب یک پیروزی بالقوه آسان‌تر، تمرکز را به سمت کوبا تغییر دهد.
اگر چنین باشد، او ممکن است در نهایت چالش‌های ناشی از هاوانا را اشتباه ارزیابی کند، همانطور که برخی از دستیاران ترامپ به طور خصوصی اذعان می‌کنند که او به اشتباه فکر می‌کرد عملیات ایران شبیه حمله ۳ ژانویه است که منجر به دستگیری نیکولاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا و جایگزینی او شد.
همچنین نشانه‌هایی از ناامیدی ترامپ از ناتوانی‌اش در کنترل روایت وجود دارد. او به منتقدان خود حمله و رسانه‌های خبری را به «خیانت» متهم کرده است.
این درگیری دو برابر حداکثر بازه زمانی 6 هفته‌ای که ترامپ هنگام پیوستن به اسرائیل در شروع جنگ در ۲۸ فوریه تعیین کرده بود، طول کشیده است. از آن زمان، اگرچه پایگاه سیاسی «ماگا»ی ترامپ در این جنگ از او پشتیبانی کرده، اما در حمایت تقریبا یکپارچه قانونگذاران جمهوری‌خواه از او شکاف‌هایی ظاهر شده است.
تهران با مسدود کردن تنگه هرمز که باعث افزایش شدید قیمت انرژی شد و با حملاتی به تاسیسات آمریکا در منطقه خلیج فارس پاسخ داد. ترامپ سپس دستور محاصره بنادر ایران را داد، اما این اقدام نیز نتوانسته تهران را به تسلیم وادار کند.
اهداف متغیر هنوز محقق نشده‌اند
هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که اهداف متغیر رئیس جمهور آمریکا در جنگ با ایران محقق شده باشد و بسیاری از تحلیلگران می‌گویند بعید است که این اهداف محقق شوند.
جاناتان پانیکوف، معاون سابق افسر اطلاعات ملی آمریکا در امور خاورمیانه که اکنون در اندیشکده شورای آتلانتیک است، گفت: «آنچه ایران کشف کرده این است که می‌تواند از اهرم تنگه هرمز استفاده کند.»
یکی دیگر از اهداف اعلام‌شده ترامپ که مجبور کردن ایران به توقف حمایت از گروه‌های مقاومت است، همچنان محقق نشده است.
ترامپ همچنین با فرسایش بیشتر روابط با متحدان قدیمی آمریکا در اروپا روبروست که اکثرا درخواست‌های او برای کمک در جنگی که در مورد آن با آنها مشورت نشده بود را رد کرده‌اند.
رابرت کاگان، عضو ارشد اندیشکده بروکینگز استدلال کرده است که نتیجه حتی بیشتر از عقب‌نشینی تحقیرآمیز واشنگتن از درگیری‌های بسیار طولانی‌تر و خونین‌تر در ویتنام و افغانستان خواهد بود چرا که این کشورها جایگاهی مانند ایران در عرصه جهانی نداشتند و شکست آمریکا در این جنگ، بسیار دردناکتر خواهد بود.»
ارسال دیدگاه