به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در روایات، انتظار ظهور امام زمان(عج) مانند حضور در ستاد فرماندهی ایشان و یا جهاد همراه با پیامبر(ص) شمرده شده است، این تشبیهات، روشنگر این واقعیّت است که یک نوع رابطه و تشابه در میان مسأله «انتظار» و «جهاد» وجود دارد. به این صورت که اگر انتظار حکومت جهانی مهدی اعتقادی عمیق باشد، سرچشمه دو رشته اعمال دامنه دار خواهد شد؛ اول: ترک هرگونه همکاری با عوامل ظلم و فساد، و حتّی مبارزه و درگیری با آنها؛ دوم: خودسازی و خودیاری و جلب آمادگیهای جسمی و روحی و مادّی و معنوی برای شکل گرفتن آن حکومت واحد جهانی.
این انتظار، اگر اعتقادی عمیق باشد، سرچشمه دو رشته عمل می‌شود: ترک همکاری با عوامل ظلم و مبارزه با آنان، و خودسازی و جلب آمادگیهای جسمی و روحی برای شکل‌گیری حکومت جهانی حق.
پرسش :
با توجه به احادیث چه ارتباطی بین انتظار و جهاد وجود دارد؟
پاسخ اجمالی:
در روایات، انتظار ظهور امام زمان(عج) مانند حضور در ستاد فرماندهی ایشان و یا جهاد همراه با پیامبر(ص) شمرده شده است، این تشبیهات، روشنگر این واقعیّت است که یک نوع رابطه و تشابه در میان مسأله «انتظار» و «جهاد» وجود دارد. به این صورت که اگر انتظار حکومت جهانی مهدی اعتقادی عمیق باشد، سرچشمه دو رشته اعمال دامنه دار خواهد شد؛ اول: ترک هرگونه همکاری با عوامل ظلم و فساد، و حتّی مبارزه و درگیری با آنها؛ دوم: خودسازی و خودیاری و جلب آمادگیهای جسمی و روحی و مادّی و معنوی برای شکل گرفتن آن حکومت واحد جهانی.
پاسخ تفصیلی:
این مضمون در روایات زیادی با تعبیرات مختلفی نقل شده است: در بعضی از روایات، انتظار حکومت حق را کشیدن «بمنزلة الضّارب بسیفه فی سبیل اللّه»؛ (همانند شمشیر زنی در راه خدا).(۱)
و در بعضی دیگر «کمن قارع معه بسیفه»؛ (همانند کسی است که در خدمت امام زمان با شمشیر بر مغز دشمن بکوبد).(۲)
در بعضی دیگر «بمنزلة من کان قاعداً تحت لواء القائم»؛ (همانند کسی است که زیر پرچم قائم بوده باشد).(۳)
و در بعضی دیگر «بمنزلة المجاهد بین یدی رسول اللّه»؛ (همانند کسی است که پیش روی پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) جهاد کند).(۴)
و در بعضی دیگر «بمنزلة من استشهد مع رسول اللّه(صلی الله علیه وآله وسلم)»؛ (همانند کسی است که با پیامبر شهید شود).(۵)
این تشبیهات که در مورد انتظار ظهور حضرت مهدی (عج) در این روایات وارد شده بسیار پر معنی و روشنگر این واقعیّت است که یک نوع رابطه و تشابه در میان مسأله «انتظار» و «جهاد» و مبارزه با دشمن، در آخرین شکل خود، وجود دارد.
(دقّت کنید!) در روایات متعدّدی نیز انتظار چنین حکومتی را داشتن، به عنوان بالاترین عبادت معرفی شده است. این مضمون در بعضی از احادیث، از پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) و در بعضی از حضرت علی(علیه السلام)نقل شده است؛ از جمله در حدیثی می خوانیم که پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: «افضل اعمال امّتی انتظار الفرج من اللّه عزّوجلّ»؛ (بالاترین اعمال امّت من انتظار فرج از ناحیه خدا کشیدن است).(۶)
و در حدیث دیگری از پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) می خوانیم: «افضل العبادة انتظار الفرج».(۷)
این حدیث اعم از این که انتظار فرج را به معنی وسیع کلمه بدانیم، و یا به مفهوم خاص یعنی انتظار ظهور مصلح جهانی باشد، اهمّیّت انتظار را در مورد بحث ما روشن می سازد. این تعبیرات همگی حاکی از این است که انتظار چنان انقلابی همیشه توأم با یک جهاد وسیع دامنه دار است.
و اگر اعتقاد و انتظار حکومت جهانی مهدی به صورت ریشه دار حلول کند، سرچشمه دو رشته اعمال دامنه دار خواهد شد (زیرا اعتقادات سطحی ممکن است اثر آن از گفتار و سخن تجاوز نکند امّا اعتقادات عمیق همیشه آثار عملی گسترده ای به دنبال خواهد داشت)؛ این دو رشته اعمال عبارتند از: ترک هرگونه همکاری و هماهنگی با عوامل ظلم و فساد، و حتّی مبارزه و درگیری با آنها از یک سو؛ و خودسازی و خودیاری و جلب آمادگیهای جسمی و روحی و مادّی و معنوی برای شکل گرفتن آن حکومت واحد جهانی و مردمی، از سوی دیگر. و خوب که دقّت کنیم می بینیم هر دو قسمت آن کاملا سازنده و عامل تحرّک و آگاهی و بیداری است.(۸)
پی نوشت:
(۱). کافی (ط - دار الحدیث)،ج۱۵ ،ص ۳۵۲ حدیث محاسبة النفس .....
(۲). المحاسن ج۱ ،ص۱۷۴،باب ۳۸- باب من مات علی هذا الأمر کان
(۳). الکافی (ط - الإسلامیة) ج۱ ،ص ۳۷۱ ، باب أنه من عرف إمامه لم یضره تقدم هذا الأمر أو تأخر .....
(۴). سفینة البحار ج۸ ،ص ۲۷۵ ،باب فضل انتظار الفرج .....
(۵). کافی (ط - دار الحدیث) ج۲، ص۲۵۰، باب ۸۴ - باب أنه من عرف إمامه لم یضره تقدم هذا الأمر أو تأخر .....
(۶). کمال الدین و تمام النعمة، ج۲،ص۶۴۴، باب۵۵ باب ما روی فی ثواب المنتظر للفرج .....
(۷). کمال الدین و تمام النعمة ج۱، ص ۲۸۷، باب ۲۵ باب ما أخبر به النبی ص من وقوع الغیبة بالقائم ع .....
(۸). گردآوری از کتاب حکومت جهانی مهدی، آیت الله العظمی ناصر مکارم شیرازی، نسل جوان، قم، ۱۳۹۰ ش، نوبت هشتم، ص ۹۵.
ارسال دیدگاه