به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از الجزیره، روز جهانی کارگر (اولین روز ماه می) در غزه زیر سایه جنگ رژیم صهیونیستی، در حالی فرا رسید که این منطقه همچنان با یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی و اقتصادی تاریخ خود روبه‌رو است.
درگیری‌های نظامی از اکتبر 2023 تاکنون، زیرساخت‌های اقتصادی غزه را به‌شدت تخریب کرده و بازار کار را تقریباً از کار انداخته است.
در چنین شرایطی، هزاران کارگر یا شغل خود را از دست داده‌اند یا برای بقا ناچار به پذیرش کارهای موقت، کم‌درآمد و بسیار پرخطر شده‌اند.
بر اساس آمارهای رسمی منتشرشده از سوی وزارت کار غزه، نرخ بیکاری در این منطقه به حدود 80 درصد رسیده و بیش از 250 هزار نفر شغل خود را از دست داده‌اند.
همزمان نرخ فقر در غزه از 93 درصد فراتر رفته است و بخش بزرگی از جمعیت این منطقه با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند. این شرایط باعث شده اقتصاد غزه عملاً به کمک‌های انسانی وابسته شود و بخش تولیدی و خدماتی آن به‌شدت تضعیف گردد.
در چنین فضای بحرانی، حتی کار برای کسانی که شغل پیدا می‌کنند نیز به معنای امنیت و ثبات نیست. بسیاری از کارگران در محیط‌هایی فعالیت می‌کنند که نه ایمنی وجود دارد و نه درآمد کافی برای تأمین نیازهای اولیه. در عین حال، ادامه محاصره و محدودیت‌های زیرساختی، امکان بازسازی اقتصاد را نیز به‌شدت محدود کرده است.
در یکی از نمونه‌های این وضعیت، ابراهیم ابو العیش، کارگر 24 ساله اهل غزه، در میان ویرانه‌های ساختمان‌های تخریب‌شده مشغول آواربرداری است.
وی روز خود را از صبح زود آغاز کرده و تا غروب زیر آفتاب و در میان خطر ریزش سازه‌ها کار می‌کند.
این جوان که پیش‌تر فارغ‌التحصیل رشته حسابداری بوده است، اکنون به دلیل نبود فرصت شغلی در حرفه خود، به کارگری در پروژه‌های پاکسازی آوار روی آورده است.
ابراهیم می‌گوید با وجود اینکه داشتن کار در شرایط فعلی برایش نوعی آرامش نسبی ایجاد کرده، اما ماهیت این شغل بسیار سخت و خطرناک است.
به گفته وی، چندین بار در حین کار دچار آسیب شده و حتی شاهد مجروح شدن همکارانش در اثر ریزش سازه‌ها بوده است.
درآمد روزانه او حدود 80 شِکل (نزدیک به 27 دلار) است که به گفته خودش حتی پاسخگوی نیازهای ابتدایی خانواده 9 نفره‌اش نیز نیست.
در نمونه‌ای دیگر، یوسف رفی، 32 ساله، پس از نابودی نانوایی خانوادگی‌اش در جریان جنگ، اکنون در یک نانوایی موقت کنار جاده در مرکز شهر غزه کار می‌کند.
وی پیش از جنگ به همراه خانواده‌اش صاحب یک کسب‌وکار کوچک بود، اما اکنون برای تأمین هزینه‌های همسر و دو فرزندش ناچار به کار روزمزدی شده است.
یوسف می‌گوید با وجود تجربه قبلی در نانوایی، شرایط فعلی هیچ شباهتی به گذشته ندارد و کار در چادرهای موقت زیر آفتاب شدید و با دستمزد بسیار پایین انجام می‌شود.
او درآمد روزانه خود را حدود 50 شِکل (حدود 17 دلار) عنوان می‌کند و تأکید دارد که این مبلغ حتی هزینه ابتدایی زندگی را پوشش نمی‌دهد.
در مجموع، روایت کارگران غزه نشان می‌دهد که روز جهانی کارگر در این منطقه نه نماد پیشرفت حقوق کار، بلکه بازتابی از بحران بقاست.
در شرایطی که اکثریت جمعیت یا بیکار هستند یا با درآمدهای ناچیز و ناایمن کار می‌کنند، چشم‌انداز بهبود وضعیت بازار کار همچنان وابسته به تحولات سیاسی و پایان محدودیت‌های اقتصادی عنوان می‌شود.
ارسال دیدگاه