به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ زندگی کودکان به طور دائم تحت تأثیر آسیب‌های روحی قرار می‌گیرد، فارغ از اینکه والدین یا معلمان چقدر سعی می‌کنند «چیزهای بد» را از آن‌ها دور نگه دارند.
روانشناسان توصیه می‌کنند که بزرگسالان در کنار محافظت از کودکان در برابر خطرات، خشونت یا فجایع اطرافمان، همچنین باید با بچه‌ها در مورد آنچه اتفاق می‌افتد صحبت کنند.
ممکن است این گفتگو آسان به نظر نرسد اما اتخاذ موضعی پیشگیرانه و بحث در مورد اخبار بد و وقایع دشوار با زبانی متناسب با سن می‌تواند به کودک کمک کند تا احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشد.
هر چقدر هم که بزرگسالان سعی کنند از موضوعات دشوار اجتناب کنند، کودکان اغلب یاد می‌گیرند یا متوجه می‌شوند چه زمانی اتفاق غم‌انگیز یا ترسناکی رخ می‌دهد. اگر بزرگسالان با بچه‌ها در مورد این قبیل موضوعات صحبت نکنند، ممکن است کودک اشتباه را بیش از حد ارزیابی کند یا سکوت بزرگسالان را اشتباه درک کند.
بنابراین، اولین کسی باشید که موضوعات دشوار را مطرح می‌کند. وقتی والدین مکالمات درباره موضوعات ناخوشایند را مطرح می‌کنند، به فرزندانشان می‌فهمانند که در دسترس و حامی آن‌ها هستند.
مکالمه را هدایت کنید
به آنچه می‌خواهید بگویید فکر کنید. اشکالی ندارد که در ذهن خود، جلوی آینه یا با یک بزرگسال دیگر تمرین کنید. کمی برنامه‌ریزی پیشرفته می‌تواند بحث را آسان‌تر کند. لازم نیست از قبل به آن فکر کنید.
لحظه‌ای آرام پیدا کنید. شاید این زمان، بعد از شام یا هنگام آماده کردن ناهار روز بعد باشد. این زمان و مکانی است که فرزندانتان می‌توانند مرکز توجه شما باشند.
بفهمید که آن‌ها چه می‌دانند. به عنوان مثال، در مدرسه‌ای تیراندازی شده یا در کشور یا شهر دیگری بمبی منفجر شده است. از آن‌ها بپرسید «در مورد این موضوع چه شنیده‌اید؟» و سپس به او گوش دهید. گوش دهید. گوش دهید. و باز هم گوش دهید.
احساسات خود را با فرزندتان در میان بگذارید. اشکالی ندارد که احساسات خود را با فرزندانتان به اشتراک بگذارید. آن‌ها می‌بینند که شما هم یک انسان معمولی هستید. آن‌ها همچنین فرصتی پیدا می‌کنند تا ببینند که حتی اگر ناراحت هستید، می‌توانید خودتان را جمع و جور کنید و ادامه دهید. والدین اغلب این جمله را می‌شنوند: برای او یک الگو باشید. این در مورد احساسات نیز صدق می‌کند.
حقیقت را بگویید. حقایق را در سطحی که می‌توانند درک کنند، بیان کنید. نیازی به ارائه جزئیات گرافیکی نیست.
برای کودکان خردسال، ممکن است لازم باشد در مورد معنای مرگ صحبت کنید. مثلا این گونه می‌توانید توضیح دهید که «دیگر هیچ احساسی نداریم، نه گرسنگی، نه تشنگی، نه ترس و نه درد؛ ما دیگر هرگز این احساسات را نخواهیم داشت اما می‌توانیم خاطراتشان را در قلب و سر خود نگه داریم».
«نمی‌دانم» را هم بگویید. گاهی اوقات پاسخ به یک سوال این است که، «نمی‌دانم». مثلا وقتی کودک می‌پرسد که «چرا آدم‌های بد این کار را کردند؟»، «نمی‌دانم» پاسخ مناسبی است.
مهم‌تر از همه، اطمینان خاطر دهید. در پایان مکالمه، به فرزندانتان اطمینان دهید که هر کاری که از دستتان برمی‌آید برای حفظ امنیت و مراقبت از آن‌ها انجام خواهید داد. به آن‌ها اطمینان دهید که در آینده برای پاسخ به هر سوالی یا صحبت در مورد این موضوع در دسترس خواهید بود. به آن‌ها اطمینان دهید که دوستشان دارید.
از خودتان مراقبت کنید
بنابر اعلام «انجمن روانشناسی‌ای پی ای»، صحبت کردن در مورد اخبار و فجایع سخت و تجربه کردن آن‌ها می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. فراموش نکنید که از خودتان مراقبت کنید:
در مواقع غیرضروری اخبار را خاموش کنید.
کمی استراحت کنید.
در فعالیت‌های بدنی شرکت کنید.
کاری انجام دهید که روحیه شما و خانواده‌تان را بالا ببرد.
از متخصصان کمک بگیرید
این نکات و استراتژی‌ها می‌توانند به شما کمک کنند تا فرزندانتان را در بحران فعلی راهنمایی کنید. اگر احساس گیر افتادن، غرق شدن می‌کنید یا فرزندتان علائم مداوم استرس یا آشفتگی را نشان می‌دهد، ممکن است بخواهید با کسی که می‌تواند کمک کند صحبت کنید. یک متخصص سلامت روان دارای مجوز مانند یک روانشناس می‌تواند به شما در تدوین یک استراتژی مناسب برای پیشرفت کمک کند.
ارسال دیدگاه