به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در سال‌هایی که جمهوری اسلامی ایران با تهاجم رژیم بعث عراق روبه‌رو شده بود، رهبر انقلاب به‌عنوان نماینده امام خمینی (ره) در شورای عالی دفاع و امام جمعه تهران، حضوری فعال و میدانی در صحنه داشتند.
در آغاز جنگ تحمیلی که ساختارهای دفاعی کشور هنوز در حال تثبیت بودند، آیت‌الله خامنه‌ای در شورای عالی دفاع نقش هماهنگ‌کننده و پیگیر داشتند و در تصمیم‌سازی‌های کلان دفاعی مشارکت می‌کردند.
حضور مستمر رهبر انقلاب در جبهه‌های جنوب و غرب کشور، از جمله در مقاطع حساس جنگ، نشان‌دهنده ارتباط مستقیم با فرماندهان و رزمندگان بود؛ حضوری که صرفاً نمادین نبود، بلکه با پیگیری مسائل عملیاتی، پشتیبانی و انتقال دغدغه‌های میدانی به مرکز تصمیم‌گیری همراه می‌شد.
از سوی دیگر، تریبون نماز جمعه تهران به یکی از مهم‌ترین سنگرهای تبیین اهداف جنگ تبدیل شده بود. خطبه‌های رهبر معظم انقلاب در آن سال‌ها، ضمن روشنگری درباره ماهیت تجاوز رژیم بعث و حمایت قدرت‌های جهانی از صدام، به تقویت روحیه عمومی و ایجاد انسجام ملی کمک می‌کرد. در شرایطی که جنگ علاوه بر میدان نبرد، عرصه جنگ روانی و تبلیغاتی نیز بود، این نقش رسانه‌ای و گفتمانی اهمیت دوچندان داشت.
پس از سوءقصد سال ۱۳۶۰ که به مجروحیت رهبر انقلاب انجامید، فعالیت‌های ایشان در حوزه دفاعی متوقف نشد. استمرار حضور در مسئولیت‌های کلیدی، پیام روشنی از ایستادگی و ثبات به جامعه و رزمندگان منتقل می‌کرد. این پایداری شخصی، خود بخشی از سرمایه معنوی جبهه‌ها محسوب می‌شد.
با انتخاب به ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۶۰، نقش ایشان در مدیریت جنگ وارد مرحله‌ای تازه شد. هماهنگی میان دولت، نیروهای مسلح و پشتیبانی مردمی از جبهه‌ها، در آن مقطع اهمیت حیاتی داشت. دولت موظف بود همزمان با اداره کشور در شرایط جنگی، منابع لازم برای ادامه نبرد را تأمین و انسجام داخلی را حفظ کند؛ مسئولیتی که در کنار فرماندهی کلان امام خمینی(ره)، ساختار دفاعی کشور را منسجم‌تر کرد.
حضور میدانی و ارتباط نزدیک با جبهه‌ها، ایفای نقش مؤثر در تصمیم‌سازی‌های کلان دفاعی، و هدایت افکار عمومی و تقویت روحیه ملی از طریق تریبون‌های رسمی از جمله نقش‌های رهبر معظم انقلاب اسلامی در دفاع مقدس به شمار می‌رود. این ابعاد، تصویر یک مسئول صرفاً اداری را نشان نمی‌دهد، بلکه روایتگر چهره‌ای است که در متن یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران حضور فعال داشته است و بررسی هر کدام از نقش‌های ذکر شده می‌تواند تأثیر راهبری ایشان را بیشتر از پیش روشن‌تر سازد.
ارسال دیدگاه