علی‌اکبر رائفی‌پور، دبیرکل حزب صبح ایران، در گفت‌وگو با خبرنگار شبکه سیاسی اطلاع‌رسانی راه دانا با اشاره به ابعاد جنگ رسانه‌ای، آن را «سلاح جدید» دشمنان توصیف کرد و اظهار داشت: همان‌گونه که برای مقابله با تهدیدات هوایی از سامانه‌های پدافندی استفاده می‌شود، در برابر بمباران رسانه‌ای نیز باید آرایش و پاسخ رسانه‌ای داشت. امروز رسانه یک سلاح است و نمی‌توان با بی‌توجهی از کنار آن عبور کرد.
وی با بیان اینکه نبرد اصلی در عرصه روایت‌ها و ادراک‌سازی‌ها جریان دارد، افزود: جنگ دیگر صرفاً در میدان نظامی تعریف نمی‌شود، بلکه بخش مهمی از آن در حوزه ذهن و افکار عمومی دنبال می‌شود؛ از این‌رو همان‌طور که در حوزه نظامی بازدارندگی ایجاد شده، در عرصه رسانه نیز باید ساختاری منسجم، فعال و هوشمندانه شکل گیرد تا بتوان در برابر هجمه‌ها ایستادگی کرد.
دبیرکل حزب صبح ایران در ادامه با اشاره به تجربه شخصی خود در برخی برنامه‌های رسانه‌ای اظهار داشت: در جلسه‌ای که اخیراً برگزار شد، فرصت پاسخ‌گویی به برخی شبهات فراهم نشد، در حالی که درباره هر ادعایی می‌توان مستند و مستدل توضیح ارائه داد. حتی در مواردی پیش از آغاز رسمی یک برنامه زنده، پخش آن متوقف شده است؛ این در حالی است که همان برنامه‌ها از پرمخاطب‌ترین برنامه‌ها معرفی می‌شوند.
رائفی‌پور با طرح این پرسش که علت چنین برخوردهایی چیست، تصریح کرد: باید روشن شود که منشأ این تصمیم‌ها کجاست؛ آیا مسئله سلیقه شخصی است، یا حسادت، یا نفوذ جریان‌های خاص؟ این موضوع نیازمند شفاف‌سازی است تا ابهامی برای افکار عمومی باقی نماند.
وی ادامه داد: در مقابل، برخی چهره‌ها با رویکردهای متفاوت به‌صورت مستمر در رسانه حضور دارند و حتی گاه با ادبیاتی تند یا تمسخرآمیز سخن می‌گویند، اما محدودیتی برای آنان ایجاد نمی‌شود؛ در حالی که برای برخی دیگر محدودیت‌هایی اعمال می‌شود. این دوگانگی باید تبیین شود.
دبیرکل حزب صبح ایران با تأکید بر ضرورت میدان دادن به نسل جوان خلاق و ایده‌پرداز خاطرنشان کرد: بسیاری از اقدامات بزرگ لزوماً نیازمند بودجه‌های سنگین نیست، بلکه به عقلانیت، جسارت و اعتماد به نیروهای مبتکر احتیاج دارد. اگر به جوانان فرصت داده شود، می‌توان در عرصه رسانه‌ای نیز ضربات مؤثری به جریان‌های معاند وارد کرد.
رائفی‌پور در پایان با تأکید مجدد بر لزوم شفافیت در تصمیم‌گیری‌های رسانه‌ای گفت: هرگاه محدودیتی اعمال می‌شود، باید مشخص باشد بر چه مبنایی و از سوی چه مرجعی اتخاذ شده است و چه جریانی احساس خطر می‌کند. پاسخ صریح به این پرسش‌ها، لازمه جلوگیری از شکل‌گیری ابهام و سوءبرداشت در افکار عمومی است.
ارسال دیدگاه