به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ پژوهشگران در ژاپن موفق به شناسایی گونه‌ای از مورچه‌های انگلی شده‌اند که برای نخستین‌بار در جهان، ساختار جنسی و طبقاتی مرسوم را به کلی کنار گذاشته است. این حشره که هیچ فرد نر یا کارگری در جمعیت خود ندارد، از استراتژی منحصربه‌فردی بهره می‌برد که در آن تمام اعضای گونه ملکه‌اند و وظیفه‌ای جز تصرف لانه‌های دیگران ندارند.
ساختار کلاسیک کلونی‌های مورچه که معمولاً شامل یک ملکه، هزاران ماده‌ی کارگر و نرهای کوتاه‌عمر برای جفت‌گیری است، در این گونه به شکلی تکان‌دهنده تغییر یافته است.
فرضیه تولیدمثل انحصاری ملکه در گونه‌ی کمیاب تمنوتوراکس کینومورای (Temnothorax kinomurai) برای بیش از ۴۰ سال ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده بود، اما اثبات قطعی آن تا به امروز میسر نشد. ملکه‌های جوان این گونه با نفوذ به لانه مورچه‌های خویشاوند خود یعنی تمنوتوراکس ماکورا (Temnothorax makora)، دست به کودتایی مرگبار می‌زنند. این مهاجمان با استفاده از نیش خود، ملکه‌ی میزبان و تعدادی از کارگران را از پای درمی‌آورند تا جایگاه قدرت را تصاحب کنند.
بکرزایی (پارتنوژنز) روشی است که مورچه‌های تمنوتوراکس کینومورای برای بقا برگزیده‌اند. ملکه‌ها بدون نیاز به جفت‌گیری، فرزندانی شبیه‌سازی‌شده (کلون) تولید می‌کنند که همگی ملکه هستند؛ پدیده‌ای که در میان مورچه‌ها بسیار نادر، اما در برخی حشرات دیگر شایع است. کارگران گونه‌ی میزبان که فریب این تغییر قدرت را خورده‌اند، بدون اطلاع از ماهیت اصلی نوزادان، تمام توان خود را صرف بزرگ‌کردن ملکه‌های جوان گونه‌ی غریبه می‌کنند.
لانه‌ی یک ملکه‌ی کینومورای تمنوتوراکس.
به‌گزارش نیوساینتیست، یورگن هاینتزه و تیمی از همکارانش در دانشگاه رگنسبورگ آلمان، با انتقال ۶ کلونی از این مورچه‌ها به آزمایشگاه و پرورش آن‌ها در لانه‌های مصنوعی، ابعاد تازه‌ای از این رفتار را فاش کردند.
بررسی دقیق اندام‌های تناسلی ۴۳ فرزند تولیدشده در آزمایشگاه نشان داد که حتی یک مورد نر در میان آن‌ها وجود ندارد. موفقیت این استراتژی زمانی اثبات شد که ۷ ملکه از این گروه توانستند با نفوذ به کلونی‌های جدید، نسل بعدی شامل ۵۷ ملکه‌ی دیگر را با موفقیت به دنیا بیاورند.
سازماندهی اجتماعی این مورچه‌ها به قدری پیچیده و نوین است که بُعد تازه‌ای به تنوع زیستی حشرات می‌افزاید. اگرچه نفوذ به لانه دیگران ریسک بالایی دارد و بسیاری از ملکه‌ها در این مسیر جان خود را از دست می‌دهند، پتانسیل تولیدمثل آن‌ها این خطر را جبران می‌کند. هاینتزه معتقد است وقتی یک ملکه بر اثر جهش تصادفی توانایی بکرزایی پیدا می‌کند، می‌تواند ۱۰۰ دختر تولید کند که هیچ‌کدام نیازی به جفت‌گیری ندارند و تمامشان آماده‌اند تا کلونی‌های جدیدی را پایه‌گذاری کنند.
شانس موفقیت ملکه‌هایی که به روش بکرزایی تکثیر می‌شوند، به مراتب بالاتر از گونه‌های با تولیدمثل جنسی است. این گونه خاص را می‌توان نقطه‌ی نهایی تکامل در انگل‌های اجتماعی دانست که نشان‌دهنده‌ی انعطاف‌پذیری خیره‌کننده طبیعت در طراحی چرخه‌های حیات است.
ارسال دیدگاه