به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اگر از مارها می‌ترسید، بهتر است از لانه‌های مار نارسیس در مانیتوبای کانادا دوری کنید. نام این مکان خود گویای همه چیز است. این منطقه حیات‌وحش، زیستگاه زمستانی ده‌ها هزار «مار بندجورابی» است.
این مارهای زیبا با لکه‌های قرمز و راه‌های زرد در شمال ایالات متحده و جنوب کانادا پراکنده هستند. وقتی هوا گرم است، آن‌ها در مناظر خزه‌ای یا مردابی زندگی می‌کنند و بیشتر از قورباغه تغذیه می‌کنند. سپس با نزدیک شدن زمستان، برای یافتن مکان مناسب جهت خواب زمستانی به حرکت درمی‌آیند.
مار نواردار با پهلوهای قرمز (Red-sided garter snake)
لانه‌های مار نارسیس در شهرداری روستایی آرمسترانگ، ترکیبی از مراتع و جنگل‌ها را پوشش می‌دهند و روی بستر سنگ آهک قرار دارند. طی میلیون‌ها سال، آب وارد سنگ آهک متخلخل شده و شکاف‌ها و غارهای عمیقی را ایجاد کرده است.
چند متر زیر سطح زمین، این گودال‌ها به قدر کافی عمیق هستند که زیر خط انجماد قرار بگیرند، اما همچنین به قدر کافی کم‌عمق‌اند که بالای سطح آب باقی بمانند. زمستان‌ها، زمانی که دمای سطح زمین به طور معمول تا منفی ۳۰ درجه سانتی‌گراد کاهش می‌یابد، داخل این گودال‌ها هرگز به زیر صفر نمی‌رسد. این شرایط سبب می‌شود غارهای زیرزمینی مکان ایده‌آلی برای خواب زمستانی مارهای بندجورابی با پهلوهای قرمز باشند.
مارها از اواخر سپتامبر و اوایل اکتبر وارد این لانه‌ها می‌شوند و پنج تا شش ماه آنجا می‌مانند. چهار لانه فعال مار در این منطقه وجود دارد. با مجموع ۱۰۰ هزار مار در حالت خواب زمستانی، لانه‌های نارسیس بزرگترین تمرکز مارها در جهان هستند.
مارها برای تأمین سوخت متابولیسم خود به گرمای محیط متکی هستند، بنابراین در حالی که بسیاری از موجودات طبیعی در زمستان در حالت سکون هستند، مارها نیز به همین شکل هستند. سپس در بهار از لانه خارج می‌شوند. نرها ابتدا ظاهر می‌شوند، سپس ماده‌ها و همه با یک هدف مشخص در ذهنشان.
ماده‌ها ترکیبی قوی از فرومون‌ها آزاد می‌کنند که توسط اندام ژاکوبسون نرها (ساختاری تخصصی برای شناسایی بو در سقف دهان) تشخیص داده می‌شود. این فرومون‌ها نرها را به سمت ماده‌ها هدایت می‌کند.
ارسال دیدگاه