به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گفته موزه بریتانیا، باور به وجود «کرم دندان» دست‌کم به دوران بین‌النهرین بازمی‌گردد؛ جایی که ریشه زبان نوشتاری و آغاز تاریخ ثبت‌شده بشر محسوب می‌شود. لوح‌های گِلیِ خط میخی از موجودی به نام تولتو (tûltu) سخن می‌گویند؛ کرمی که خدایان آن را به زمین فرستاده بودند تا از باقی‌مانده غذا و خون در دهان انسان تغذیه کند.
در یکی از لوح‌های گِلی نوآشوری آمده است: «در حقیقت، کرم همان است که دشمن شد! از درِ گوشت! از میله استخوان! چه کسی را بفرستم نزد نخست‌زاده کوه‌ها مردوک تا کرم نابود شود! بگذار کرم از سوراخ درگاه مانند یک خدنگ بیرون رود».
در یک متن خط میخی بابلی دیگر که نسخه خوانش آن نیز موجود است، سخن از کرمی به میان می‌آید که از پیشنهاد انجیر و زردآلو راضی نیست و درخواست عجیبی مطرح می‌کند: «مرا بگذار و اجازه بده میان دندان و لثه ساکن شوم تا خون دندان را بمکم و لثه را بجَوَم».
کرم دندان در فرهنگ‌های دیگر جهان نیز حضور داشته و ظاهرش در هر فرهنگ متفاوت توصیف شده است. طبق یک پژوهش عمیق در سال ۱۹۹۹ درباره تاریخچه این باور، مردم انگلستان فکر می‌کردند کرم دندان شبیه مارماهی‌های بسیار کوچک است. در همین حال، گفته می‌شد دهان آلمانی‌ها پر از کرم‌هایی به رنگ قرمز، آبی و خاکستری به نام زانِوورم بوده است.
گفته می‌شد این کرم‌ها هرگاه دندانی خراب می‌شود، ظاهر می‌گردند و به محض اینکه ترک یا حفره‌ای آنها را در معرض هوا قرار دهد، می‌میرند. این یک روایت داستانی نبوغ‌آمیز برای کرمی است که اصلاً وجود ندارد؛ زیرا اگر دندانی عفونی را باز کنید، احتمالاً مواد نرم و چرکی داخل آن شبیه بقایای یک کرم مرده به نظر می‌رسد.
باور به افسانه کرم دندان در دوران رنسانس و عصر روشنگری (قرن‌های ۱۶ و ۱۷) رو به کاهش گذاشت. جامعه پزشکی دیگر چندان اعتقادی به کرم دندان نداشت، اما این ایده تا دوران مدرن نیز کم‌وبیش باقی ماند.
خبر خوب این است که هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد دندان‌های ما تاکنون میزبان کرم بوده‌اند. درست است که حفره‌ها و درد دندان می‌توانند توسط موجودات زنده دیگری ایجاد شوند که عاشق قندهای مصرفی ما هستند، اما تقریباً همیشه میکروبی هستند. البته یک استثنا وجود دارد: کرم Gongylonema که می‌تواند تا ۱۰ سال در بدن انسان زندگی کند. البته آلودگی دهان به این انگل بسیار نادر است، اما گزارش‌هایی از آن وجود دارد.
ارسال دیدگاه