به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ آیات ۱۶۰ تا ۱۸۲ سوره شعرا به سرگذشت قوم حضرت لوط و قوم شعیب نبی اشاره می‌کند.
انحراف جنسی گناه بزرگ قوم لوط
حضرت لوط هم عصر با حضرت ابراهیم (ع) بود و قومش به انحراف جنسی مبتلا بودند. آنها هم مانند دیگر اقوام کفر می‌ورزیدند و فرستاده خدا را هم قبول نداشتند. گناه بزرگ قوم لوط همجنسگرایی بود که گناه بزرگی به شمار می‌رود.
با این حال حضرت آنها را به تقوا دعوت می‌کرد و از آنها می‌خواست تا دستورات الهی را اطاعت کنند. لوط می‌فرمود که من هیچ منفعت مالی یا سیاسی از این کار ندارم و اجرم را خدا می‌دهد.
وقتی پیامبر قومش را نفرین کرد عذاب نازل شد
پند و اندرزها و اخطارهای لوط نه تنها مؤثر نبود، بلکه قومش او را تهدید کردند که اگر دست از کارهایش بر ندارد او را از شهر و دیارش اخراج و به سرزمینی دیگر تبعید می‌کنند. دست آخر لوط وقتی از قومش نا امید شد، آنها را نفرین کرد و ار خدا خواست او را از دست این ظالمان ستمکار بی عفت نجات دهد.
زندگی عبرت آموز همسر لوط نبی
خداوند فرمود که لوط و خاندانش را به جز یک پیرزن نجات دادیم که همسر لوط بود از گمراهان بود و بر آنها باران عذاب نازل کردیم. خداوند فرمود که در ماجرای قوم لوط درس عبرتی است و باید همه بدانند که عذاب و مجازات الهی در کمین است.
در ادامه خدا به ماجرای قوم حضرت شعیب نبی اشاره می‌کند. حضرت شعیب با قومش در جنوب شامات و در منطقه‌ای به نام ایکه زندگی می‌کردند.
کم فروشی و تقلب گناه قوم شعیب نبی
ایکه در مسیر سرزمین حجاز قرار داشت و از آنجایی که کاروان‌های زیادی از این شهر تردد می‌کردند، تجارت و بازرگانی آنجا رونق داشت. از این رو اهالی ایکه مرفه و ثروتمند بودند اما اغلب آنها در معاملات کم فروشی و تقلب می‌کردند.
نزول عذاب به دلیل بی توجهی به دستورات الهی
شعیب نبی آنها را از این کار بر حذر داشت و تذکر داد اما آنها توجهی نکردند، پیامبر خدا به آنها می‌فرمود که کم فروشی نکنید، حق مردم را ادا کنید، روی کالای مردم عیب نگذارید و در زمین فساد نکنید.
اما قوم شعیب به ارشاد پیامبر خدا توجه نکردند و عذاب الهی بر آنها نازل شد و با صاعقه‌ای سهمگین همه آنها نابود شدند.
ارسال دیدگاه