به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ چرا صالحان گرفتار مشکلات هستند و گناهکاران و مجرمان در رفاه به سر می‌برند. این شبهه‌ای است که این روزها زیاد مطرح می‌شود.
در ادامه پاسخ این شبهه براساس نظر حجت‌الاسلام محسن قرائتی معلم و مفسر قرآن کریم با استناد به آیات الهی تقدیم می‌شود.
از آنجا که خداوند اولیای خود را دوست دارد، لذا اگر خلافی کنند، فوراً آنان را با قهر خود می‌گیرد تا متذکر شوند، چنانکه خداوند در قرآن می‌فرماید: اگر پیامبر سخنی را که ما نگفته‌ایم به ما نسبت دهد، با قدرت او را به قهر خود می‌گیریم: «وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَیْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِیلِ و اگر [او] پارهای گفته‌ها بر ما بسته بود، لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْیَمِینِ دست راستش را سخت می‌گرفتیم سوره حاقه آیات ۴۴ و ۴۵) و همچنین اگر مؤمنین خلافی کنند، چند روزی نمی‌گذرد مگر آنکه گوشمالی می‌شوند.
اما اگر نااهلان خلاف کنند، خداوند به آنان مهلت می‌دهد و هرگاه مهلت سرآمد، آنان را هلاک می‌کند: «وَجَعَلْنَا لِمَهْلِکِهِم مَّوْعِدًا» (سوره کهف، آیه ۵۹) و اگر امیدی به اصلاحشان نباشد، خداوند حسابشان را تا قیامت به تأخیر می‌اندازد و به آنان مهلت می‌دهد تا پیمانه شان پر شود.
«إِنَّمَا نُمْلِی لَهُمْ لِیَزْدَادُوا إِثْمًا» (سوره آل عمران، آیه ۱۷۸) به یک مثال توجه کنید: اگر قطره‌ای چای روی شیشه عینک شما بریزد، فوراً آن را پاک می‌کنید. امّا اگر قطره‌ای چای روی لباس سفید شما بچکد، صبر می‌کنید تا به منزل بروید و لباس خود را عوض کنید. و اگر قطره‌ای روی قالی زیر پای شما بچکد، آن را رها می‌کنید تا مثلاً شب عید به قالی‌شویی ببرید. خداوند نیز با هرکس به گونه‌ای رفتار می‌کند و بر اساس شفافیت یا تیرگی روحش، کیفر او را به تأخیر می‌اندازد.
ارسال دیدگاه