به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شرکت ایرباس در زمان طراحی هواپیماهای A330 و A340، دو بازار متمایز با اولویت‌های متفاوت را مد نظر داشت. منطقه آسیا-اقیانوسیه به دلیل مسافت‌های طولانی بر فراز اقیانوس، به هواپیماهایی با اطمینان پذیری بالا در صورت خرابی موتور نیاز داشت.
پاسخ ایرباس به نیازهای ایمنی و پروازی دوربرد
بازار آمریکا هواپیماهای دو موتوره را برای مسیرهای اقیانوس اطلس ترجیح می‌داد، اما در منطقه آسیا-اقیانوسیه، پرواز با هواپیماهای دو موتوره بر فراز اقیانوس آرام، در صورت از کار افتادن یکی از موتورها (که منجر به از دست رفتن ۵۰ درصد توان می‌شد) بسیار چالش‌برانگیز بود. مقررات پروازی آن زمان نیز هواپیماهای دو موتوره را از پروازهای طولانی بر فراز آب منع کرده و آن‌ها را ملزم می‌کرد که همیشه در فاصله ۶۰ دقیقه‌ای از یک فرودگاه باشند. این محدودیت‌ها در کنار نیاز به سوخت کافی برای پروازهای بدون توقف، ایرباس را به سمت طراحی ایرباس A340 با چهار موتور سوق داد.
مزایا و معایب طراحی چهار موتوره ایرباس A340
تجهیز هواپیما به چهار موتور بالاترین سطح ایمنی را فراهم می‌کرد؛ در صورت از کار افتادن یک موتور، تنها ۲۵ درصد از توان از دست می‌رفت. این طراحی به ایرباس A340 برد پروازی بیشتر و مخازن سوخت بزرگ‌تری می‌داد، اما وزن آن را نیز افزایش می‌داد که حتی به ارابه فرود میانی اضافی نیاز پیدا کرد. استفاده از چهار موتور کوچک‌تر که تقریباً نیروی رانش مشابهی با دو موتور A330 تولید می‌کردند، قابلیت اطمینان آن را در مسیرهای طولانی اقیانوسی بالا می‌برد.
با این حال، چهار موتور به معنای هزینه‌های عملیاتی بالاتر (سوخت و نگهداری) بود و با پیشرفت تکنولوژی و تغییر مقررات پرواز هواپیماهای دو موتوره (ETOPS)، مزیت A340 کاهش یافت. تا مه ۲۰۲۵ ، تنها ۷ شرکت هواپیمایی از مجموع ۴۹ فروند A340 استفاده می‌کنند که این هواپیما را به یکی از کم‌کاربردترین مدل‌های ایرباس تبدیل کرده است.
ارسال دیدگاه