به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ آب تهران تا پیش از لوله‌کشی از راه قنات‌ها تامین می‌شد، اما جمعیت شهر که افزایش یافت شغل میرابی از رواج افتاد و برخی‌ها، مسئول تقسیم آب قنات‌ها و آب نوشیدنی در میان محله‌های مختلف شهر شدند.
در چنین شرایطی بود که مشاغل تازه‌ای به‌وجود آمد و بعدها صاحبان این مشاغل برای خودشان دفتر و دستکی راه انداختند. پس از سلطنت پهلوی شغل میرابی، جای خود را به حمل و توزیع آب با استفاده از بشکه داد. صنف بشکه‌داران که شکل گرفت آنها علاوه بر آبرسانی به مردم تهران، وظیفه لایروبی قنات‌ها و تصفیه آب را نیز برعهده گرفتند. افراد این صنف از نظر بهداشتی زیرنظر انستیتو پاستور فعالیت می‌کردند.
وقتی آب تهران با بشکه به دست مردم می‌رسید؛ اولین بار در سال ١٣٠١ پهلوی اول به معضل کم‌آبی و آلودگی آب تهران توجه نشان داد! کم‌آبی آب قنات‌های تهران حدودا از سال ١٣٠٣ رویت شد. در سال ١٣٣٥ خورشیدی ٤٢٠ دستگاه بشکه وظیفه آبرسانی را به‌عهده داشتند و بنا بر اسناد موجود، ١٢هزار کارگر و عائله با این شغل روزگار خود را می‌گذراندند.
سورچی (راننده درشکه) آب را به مشتریان خود در محله‌ها می‌فروخت و از ورود به حریم بشکه‌داران دیگر خودداری می‌کرد. وضعیت تأمین آب در تهران تا دهه۳۰ شمسی به این صورت ادامه داشت تا اینکه لوله‌کشی آب آغاز شد و شیرهای آب عمومی مشهور به «فشاری» در برخی از محله‌های پرجمعیت نصب شد. در دهه ۴۰ شمسی نیز لوله‌کشی آب گسترش یافت و شغل بشکه‌داری به تاریخ پیوست.
ارسال دیدگاه