به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در مقایسه با بسیاری از سیاره های موجود در کهکشان راه شیری کره زمین سیاره نسبتا کوچکی محسوب می‌شود. اگر زمین به اندازه خورشید بود.ما ۱۵۰ میلیون کیلومتر از خورشید فاصله داریم و آن را همچون توپی آتشین در آسمان می‌بینیم. همین فاصله نیز باعث شده که نتوانیم ابعاد دقیق آن را درک کنیم. به‌باور دانشمندان ۹۹ درصد از کل جرم منظومه شمسی به خورشید تعلق دارد. همچنین جرم خورشید ۳۳۳ هزار برابر بیشتر از متراکم‌ترین سیاره منظومه شمسی یعنی زمین وزن دارد. شما حتی می‌تواند ۱.۳۰۰ میلیون زمین را درون خورشید جا دهید. این ارقام به‌خوبی نشان می‌دهند که اگر زمین به اندازه خورشید بود می‌توانستیم چه سیاره بزرگی داشته باشیم.
اگر زمین به اندازه خورشید بزرگ می‌شد، سه سناریو قابل تصور بود.
در اولین حالت، اگر زمین در همه ابعاد به‌طور متناسب رشد می‌کرد، گرانش، دما و شرایط زیستی هم متناسب تغییر می‌کردند، اما چنین حالتی از نظر فیزیکی غیرممکن است. در دومین حالت، زمین به اندازه خورشید بزرگ می‌شود ولی جرم فعلی خود را حفظ می‌کند. در این سناریو، گرانش بسیار کاهش می‌یابد، اتمسفر و اقیانوس‌ها از بین می‌روند و زمین به سیاره‌ای یخ‌زده، خشک و مرده تبدیل می‌شود.
در سومین و خطرناک‌ترین سناریو، زمین با حفظ ابعاد کنونی، جرمی معادل خورشید پیدا می‌کند. گرانش فوق‌العاده قوی می‌شود، انسان‌ها و موجودات زنده فوراً نابود می‌شوند، کوه‌ها فرو می‌ریزند، و اتمسفر و اقیانوس‌ها متلاشی می‌گردند. سپس زمین به کوتوله سفید، ستاره نوترونی و در نهایت یک سیاه‌چاله تبدیل می‌شود که می‌تواند کل منظومه شمسی را ببلعد. این سناریوها نشان می‌دهند که اندازه و جرم فعلی زمین، بهترین شرایط ممکن برای حفظ حیات را فراهم کرده‌اند.
ارسال دیدگاه