به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ نازنین روا دکتری تخصصی روانشناسی و استاددانشگاه آزاد در یادداشتی نوشت: والدینی که اذعان دارند بچه ام بیشتر از سنش می فهمد بیشتر از تعریف دارند کودک خود را تخریب می کنند و یک طرز فکر ثابتی در ذهن بچه می کارنندکه این به همون نسبت تخریب هستش که به یک بچه صفت باهوش بودن را می دهیم
مثلا وقتی به بچه میگیم بچه ی باهوش من افرین به هوش تو وهوش را در بچه تقویت می کنیم و تو ذهن بچه می کارییم که تو با هوشی
و انگار تو ذهن اون بچه داریم می کارییم که شما یا باهوش هستی یا نیستی
اگرباهوش هستی باید از عهده ی همه کارهای یک انسان باهوش بربیایی
درنتیجه بچه میره به در بسته میخوره و شکست میخورد و باعث میشه ایده مرکزی در ذهنش او رابه سمت بدی ببرد که من باهوش نیستم همه چی الکی بوده است
درحالی که باید روی پشتکار و تلاش بچه تمرکز کنیم
چون وقتی صفت هوش را به آن بچه می دهیم انتظاررفتار یک آدم باهوش رو داریم
و درصورت هرگونه خطا و اشتباهی باعث ایجاد شرم در بچه میشویم و شرم سنگین ترین هیجانی است که یک انسان تجربه می کند
و ما وقتی این صفت را می دهیم بچه مون که بیشتر از سنش میفهمد پس باید رفتار درست رو انجام بدهد وقتی رفتار درست را انجام بدهد بچه نمیتواند بچگی کند درنتیجه کمال گرایی را در بچه ترزیق کردیم و وقتی کمال گرایی را در بچه ترزیق می شود یعنی نقص ،خطا و اشتباه مساوی است با شکست
و شکست مساوی است با شرم برتو
در حالی که طرز فکر رشد دربرابر طرز فکر ثابت این است که داریم یاد میگیریم و رو به جلو در حرکت کنیم ولی اگر طرز فکر ثابت را داشته باشیم که مثل یک آدم باهوش کوچکترین نقصی در کارمان نداشته باشیم طبیعتا کمال گرایی و اهمال کاری به وجود می آید پس از بچه هامون انتظار نداشته باشیم بچه ی باهوشی باشند بیشتر از سنشون بفهمند
روی هوش بچه ها تمرکز نکنید روی پشتکار بچه ها تمرکز کنید
اگر والدین می خواهند به بچه هاشون هدیه ای بدهند به بچه هاشون یلد بدهند عاشق چالش باشند،شیفته اشتباه کردن باشند
از تلاش کردن لذت ببرند و دنبال استراتژی های جدیدی بگردند که به آن ها یک چیزی را یاد می دهد
چون لزوما آدم هایی که در نقطه شروع جزو باهوش ها بودند آنهایی نسیتند که درآخر بهترین نتایج را میگیرند
چون بردم و باختم سوال های اشتباهی است
سوال درست این است که آیا همه تلاشم را کردم
ارسال دیدگاه