ارتقا مهارتهای آموزشی و اجتماعی نیاز کودکان دیرآموز

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از کلاس خبر، دیرآموز به کودکی با مشکلات یادگیری گفته می شود و منظور یادگیرنده ایست که مطالب را کندتر یا آهسته‌تر از متوسط همسالان طبیعی خود یاد می‌گیرد. چنین کودکی دارای قوای هوشی طبیعی است که به هر دلیلی مطالب را کندتر از آنچه متناسب سن اوست می آموزد.

از ویژگی های کودکان دیرآموز این است که در مقایسه با کودکان عادی دارای رفتارهای سازشی ضعیف تر و قابلیت یادگیری کمتری هستند. این گروه به سبب رشد کم ذهنی قادر به فراگیری مطالب و حل مسایل در سطح افراد عادی و همسن و سال خود نیستند.

 کودکان دیرآموز از نظر عاطفی دارای اعتمادبه نفس آنها پایین هستند، ضعف در انگیزه دارند، دامنة توجه آنها پایین است ، خودارزشمندی ندارند و به بازی توجه ویژه دارند.

برسی و تجزیه و تحلیل داده ها گویای آن است که به طور کلی وضعیت بهداشت روانی و جسمانی دانش آموزان دیرآموز نسبت به دانش آموزان عادی در مقاطع سه گانه تحصیلی، نامطلوب تر است.

کودکانی که در آستانه ورود به دبستان هستند در طرح سنجش آمادگی ورود به دبستان توانایی های شنوایی و بینایی و آمادگی تحصیلی (هوشی) شان مورد ارزیابی قرار می گیرد. نتایج این طرح شناسایی و تشخیص عده زیادی از کودکان  دیرآموز است .

در چنین شرایطی معمولا  کودکانی که هوش عادی و بالا تر داشته باشند به مدارس عادی معرفی می شوند. اما کودکانی که دیرآموز تشخیص داده می شوند برای استفاده از کلا س های ضمیمه و در کنار کلا س های عادی به مدارس عادی ارجاع داده می شوند.

متخصصان تعلیم و تربیت عادی و استثنایی عموما بر این باورند که چون این قبیل دانش آموزان از نظر رشد ذهنی تفاوت کمی با دانش آموزان عادی دارند بهتر است در مدارس عادی و همراه سایر همسالان خود تحصیل کنند. این تفکر یکپارچه سازی نام دارد و به معنای همگام و همزمان کردن فرآیند تعلیم و تربیت کودکانی با نیازهای ویژه در مدارس عمومی به طور پاره وقت یا تمام وقت است.

در روش یکپارچه سازی افرادی که معلولیت یا هرگونه مشکلات یادگیری دارند همانند افراد عادی با حداکثر توان خود از فرصت ها و امکانات برابر برای خودشکوفایی بهره مند می شوند. تحقیقات حاکی از آن است که دانش آموزان پیش دبستانی مبتلا به ناتوانایی، رفتارهای مثبت همسالان توانای خود را الگو قرار می دهند.

البته نتایج بعضی پژوهش ها نیز نشان می دهد برنامه های نسبتا سنگین و فشرده که در موقعیت های یکپارچه برای کودکان ناتوان وجود دارد، برای آنان مشکل است و این کودکان مهارت های اجتماعی لازم را برای کنار آمدن با موقعیت های یکپارچه ندارند.

کودکان علاوه بر مهارتهای آموزشی به کسب مهارتهای اجتماعی نیز نیازمندند، پس ایجاد زمینه برای مشارکت گروهی و افزایش مهارتهای اجتماعی در این کودکان از راهبردهایی است که معلم را در امر آموزش یاری می کند.

به هر حال برای رفع تناقض های موجود می توان با دائر نمودن کلاس های مختص دانش آموزان دیرآموز موقعیتی برای تحصیل آنها در مدارس ایجاد کرد و ضمن آموزش مستمرو تشویق و ترغیب به ارتقا مهارتهای آموزشی و اجتماعی آنها کمک کرد.

انتهای پیام/گ