قاسمی: هم رکورد را شکستم هم دستم شکست!/ ۱۸ رکورد در ۵ سال جابجا کردم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از روابط عمومی فدراسیون شنا، شیرجه و واترپلو؛ محمد قاسمی شناگر آینده دار ایران که به تازگی موفق شد در مسابقات مسافت بلند انتخابی تیم ملی، ماده ۴۰۰ متر آزاد را در مدت زمان ۴:۰۱٫۴۵ شنا کند و رکورد ملی این ماده را بهبود بخشد، از شرایط فعلی و آسیب دیدگی خود در هنگام ثبت این رکورد سخن گفت.

قاسمی در ابتدا از آغار فعالیت ورزشی خود در رشته شنا اظهار داشت: از 7 سالگی شنا را به صورت کاملا مبتدی شروع کردم و در سن ۱۲ سالگی  زیر نظر اردلان و مهدی ابراهیم پناه در تیم شهر ری شنا را به طور جدی و حرفه‌ای ادامه دادم.

وی در رابطه با ثبت رکوردهای خود اظهار داشت: در مدت ۵ سالی که شنا را به صورت حرفه ای دنبال کردم توانستم حدود ۱۸ رکورد رده سنی و حتی بزرگسالان را جابجا کنم. آخرین رکورد شکنی‌ام مربوط به مسابقات مسافت بلند انتخابی تیم ملی در ماده ۴۰۰ متر آزاد بود که از روز چهارشنبه (۳۱ خرداد ۱۴۰۲) در استخر قهرمانی آزادی برگزار شد، اما هم منجر به شکستن رکوردم شد و هم منجر به شکستن دستم.

وی در ادامه افزود: در لحظات پایانی مسابقه تمام فکرم این بود که بتوانم ۴۰۰ متر را زیر چهار دقیقه شنا کنم و حداکثر توانم را دقیقا در همان انتهای مسابقه و به اصطلاح finish گذاشتم که متاسفانه یک اتفاق بسیار نادر در شنا ایران برای من افتاد و از ناحیه دست آسیب دیدم و دو انگشت دستم شکست. که پس از بررسی های انجام شده از سوی پزشکان فردای روز مسابقه زیر نظر دکتر شاهرخ مرادی عمل جراحی انجام دادم.

قاسمی از شرایط خود پس از عمل جراحی گفت: بعد از انجام عمل جراحی گفتند باید حداکثر ۶ هفته دستم داخل گچ بماند و نمیتوانم هیچ فعالیتی در آب داشته باشم ولی من با کمک مربی‌هایم و همچنین دکتر فیزیوتراپم میثم شیرزاد، از فردا پیاده روی را آغاز می کنم تا بدنم دچار افت نشود و از یک هفته دیگر هم فیزیوتراپی را شروع خواهم کرد تا روند بهبودی خود را سرعت ببخشم و خودم را برای بازی های چین آماده کنم. اگر این امر محقق نشد، تمام تلاش خود را بکار می‌گیرم تا در بازی های رده سنی آسیایی شرکت کنم و بتوانم مدال های زیادی کسب کنم.

وی در پایان گفت و گو بیان کرد: از مربیانم اردلان و مهدی ابراهیم پناه که در این مدت با حمایت‌های همه جانبه من را کمک کردند و هیچ چیز کم نگذاشتند سپاس گذارم. محسن رضوانی و بیداریان بسیار جویای احوالم بودند و از آنان متشکرم. در آخر نیز از پدر و مادرم تشکر می کنم که برای من سنگ تمام گذاشتند و  تمام شرایط را برای پیشرفت من تا به امروز مهیا کردند.