تیم ملی فوتبال بانوان در انتظار یک اتفاق نو یا تکرار گذشته؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابعد از گذشت حدود 10 ماه بلاتکلیفی تیم ملی فوتبال بانوان، علی کفاشیان مهناز امیر شقاقی را به عنوان سرمربی این تیم انتخاب کرد. این انتخاب در حالی صورت گرفت که از مدت ها پیش صحبت از به خدمت گرفتن مربی از کشورهای هلند، آلمان و ایتالیا بود که در آخر باز هم رییس فدراسیون گزینه وطنی را ترجیح داد.

با وجود اینکه نایب رییس بانوان در راه به خدمت گرفتن مربی خارجی تلاش زیادی کرد اما رییس فدراسیون و کمیته فنی قاطعانه عمل کردند و تصمیم خود را به اجرا در آوردند.

امیر شقاقی که مدتی پیش با تیم ملی دختران زیر 19 سال به دور نهایی رقابت‌ها قهرمانی آسیا صعود کرد پیش از این هم با تیم های ملی بانوان همکاری داشته است.

او در سال 89 با تیم ملی زیر 19 سال در مسابقات قهرمانی آسیا در مالزی شرکت کرد و چهار شکست را متقبل شد. باخت سنگین 9 بر صفر برابر تایلند از بدترین نتایح تیم ایران در این مسابقات بود . شکست 5 بر یک برابر ازبکستان ، 2 بر صفر برابر ویتنام و 4 بر 2 مقابل تایوان سه باخت دیگر تیم در این مسابقات بود. با این نتایج تیم ملی ایران از صعود به مرحله نهایی بازماند.

پس از آن مسابقات تیم ملی به ایران بازگشت و همه منتظر بودند تا کادر فنی پاسخگوی این نتایج باشد اما امیر شقاقی و کمک مربی تیم کشمیری روزها بعد از بازگشت در دسترس نبودند و پاسخ هیچ شخصی را نمی دادند.

در حالی که کمیته بانوان فدراسیون فوتبال بارها می‌خواست تا جلسه ای را با حضور این افراد برای ارزیابی عملکرد تیم برگزار کند اما بعد از 11 روز مهناز امیر شقاقی در یک جلسه خصوصی با علی کفاشیان و فریدون معینی رییس وقت کمیته تیم های ملی شرکت کرد، البته بدون حضور نایب رییس بانوان !

امیر شقاقی در سال 92 نیز سرمربی تیم ملی دختران نوجوان بود که این بار هم تیمش برابر ژاپن با نتیجه سنگین 9 بر صفر شکست خورد. او بعد از این شکست ابرقدرت بودن ژاپن و اشتباهات داوری را عامل اصلی این شکست عنوان کرد.

او در تعطیلات عید و در سال 93 با تیم ملی جوانان به تورنمنت روسیه رفت و اتفاقا در همین مسابقات هم حواشی به وجود آمد.

نتایج تیم ایران در این مسابقات از سوی سرمربی تیم اشتباه اعلام می‌شد و علت آن هم از سوی امیر شقاقی لمسی بودن گوشی و سهوی بودن این اشتباه عنوان شد.

او همچنین زمانی که سرمربی تیم فوتبال شن سا بود به دلیل همراهی نکردن تیم در مسابقات لیگ و ممانعت از حضور برخی از بازیکنان، به کمیته فنی فدراسیون فوتبال اظهار شد.

امیرشقاقی در سال 89 و زمانی که سرمربی تیم ملی جوانان و مربی تیم فوتسال بانوان وحدت خوزستان بود نیز در تماس با دو بازیکن خود سمیه جاورسی و زینب معظمی که جزو شاگردان سابقش بودند و در تیم نفت آبادان بازی می‌کردند درخواست کرد که در بازی با تیم او به میدان نروند. این موضوع مورد تایید خودش هم قرار گرفت اما دلایلی را برای کار خود ارائه کرد.

در هر صورت مهناز امیر شقاقی سرمربی تیم ملی شد و به نظر می‌رسد کار برای او خیلی سخت است چرا که اسفندماه تیم باید در مسابقات انتخابی المپیک ریو شرکت کند که بانوان ایران در این رقابت ها با تیم های چین تایپه و لائوس هم گروه هستند.

تیم بانوان مدت هاست که هیچ اردوی تدارکاتی و تمرینی را برگزار نکرده است و با این شرایط بعید به نظر می‌رسد بتوان آینده خوبی را برای تیم ملی در نظر گرفت چرا که تیم ایران زمان زیادی را از دست داده است در حالی که تمام حریفان ایران در حال آماده سازی خود هستند و برای صعود به المپیک تلاش می‌کنند.

مسئولان فدراسیون که در نظر داشتند یک گزینه داخلی را برای تیم ملی بانوان انتخاب کنند باید زودتر از این ها او را معرفی می‌کردند تا زمان زیادی از دست نرود و بانوان قربانی این تصمیمات نشوند.

به نظر می‌رسد فدراسیون ترجیح داده که مربی را انتخاب کند که بتواند به راحتی با او کنار بیاید. تجربه همکاری با هلنا کاستای پرتغالی باعث شده است که فدراسیون ترجیح بدهد با یک مربی ایرانی کار کند هرچند که مشکلات مالی هم مزید بر علت شد که فدراسیون از مربی ایرانی استفاده کند و پول آوردن مربی خارجی را در جاهای دیگر مثل تیم های مردان خرج کند که خروجی بیشتری دارد.

جدیدترین برنامه فدراسیون هم این است برای بانوان جوان گرایی کند و این احتمال وجود دارد که تیم ملی جوانان با ترکیبی از چند بازیکن بزرگسال به مسابقات مقدماتی المپیک اعزام شود بنابراین از همین الان هیچ کس نباید انتظار داشته باشد که نتایج درخشانی در این رقابت ها توسط بانوان به دست بیاید.

در حالی که تمامی مسئولان ورزش و خود فدراسیونها اعلام می‌کنند که تمامی حمایت ها را از ورزش بانوان انجام می دهند اما به نظر می‌رسد تا عملی شدن این شعار فاصله زیادی وجود دارد و تیم ملی فوتبال بانوان هم به مانند دیگر تیم های ملی بانوان قربانی مشکلات مالی شده‌ که این موضوع همیشه بیشترین ضربه را به زنان زده است.

مشکلات موجود در تیم ملی فوتبال بانوان، در سال‌های گذشته هم رخ داده بود و باز هم همه چیز از ابتدا آغاز شده است و در حالی که همیشه صحبت از تغییر به میان می‌آید اما در عمل این اتفاق نمی‌افتاد.

با وجود تمامی این مسائل باید منتظر آینده بود تا متوجه شویم اتفاقات چگونه رقم می‌خورد. آیا این راه تکراری به نتیجه تکراری هم می‌رسد و یا می توان آینده روشن تری را برای فوتبال بانوان متصور بود؟

انتهای پیام