شیار 143 مظلومیت مادر شهید رضایی را به تصویر کشید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از  بام ایران ،بهترین اثر سال گذشته جشنواره فجر از نگاه کارشناسان این فن فیلم "شیار 143"بود که متعلق به یک کارگردان زن به نام «نرگس آبیار» بود این فیلم نگاه فمینیستی بی‌سابقه‌ای را به جنگ ایران و عراق دارد. «شیار 143» که در یکی از روستاهای کوچک ایران به تصویر کشیده شده‌، داستان مادری است که در انتظار شنیدن خبری از پسر مفقودالاثرش است‌، فرزندی که 15 سال مادرش در انتظارش اشک ریخت.

 "شیار 143"در اوج به نظر ناامیدی و در فضایی که فیلم می تواند کاملا ناامید کننده باشد حرف از امید می زند که این خود معجزه فیلم است.

این فیلم سختی ها و مرارت‌های جنگ را نشان می‌دهد؛ جنگ، شهادت، اسارت، تفحص و خلاصه همه مراحل را به تصویر می‌کشد.

شیار 143 هر چند عواطف و احساسات را کاملا درگیر خود می کند و اسیر احساسات سطحی و سانتیمانتالیسم نشده است. باور به حقانیت دفاع مقدس را خیلی بی تکلف منتشر و منتقل میکند.

هرچند فیلم "شیار "143 به خاطر محتوای آن در پرداختن مناسب به موضوع مشقت‌های خانواده شهدا و منزلت والای آنها حقا باید مورد تحسین قرار بگیرد اما ذکر چند نکته ضروری ست:

هرچند از نگاه اهالی فن این فیلم مورد تحسین خاص و عام قرار گرفت و کارگردان "شیار "143 با عبور از فرش قرمز بسیاری برایش کف زدند و او در میان جمعیت خوشحال از اینکه فیلمش مورد قبول افتاده اما ای کاش این خانم کارگردان کمی هم به وجدانش رجوع می کرد.نمی دانم وقتی این فیلم برروی پرده سینما رفت مادر شهید رضایی چه حالی داشت؟

 سرکار خانم نرگس آبیار مگر می شود سال83 را فراموش کرده باشید که به منظور نگارش رمان "چشم سوم " به شهرستان بیجار گروس سفر کردید و به دیدار و گفتگو با خانواده ی شهدا و آزادگان باقی مانده از 13 نفر دانش آموز رزمنده بسیجی این شهرستان پرداختید مگر خود شما نبودید که گفتید دست مایه فیلم شیار 143 از این شهر محروم است؛ وقتی در جشنواره فجر برایتان کف زدند و تحسینتان کردند هیچ می دانید دل دوستان همه جبهه ای شهید جعفر رضایی را شکستید ؟

سرکار خانم آبیار شما به مردم بیجار گروس دژ مستحکم کردستان و خانواده شهید رضایی و به ویژه مادر پیر 82 ساله اش جفا کردید.فیلم در روستایی دور افتاده از ایران ساخته شد در حالی که اگر به وجدان تان رجوع کنید قطعا سال 83 شهر بیجار را به یاد خواهید آورد . کارگردان محترمه شیار 143 آیا این انصاف است که فیلم دستمایه اش روایات مادری بیجاری است که 15 سال رادیو به کمر بست و در انتظار فرزندش، که خدامی داند که چه دعا و چه ناله کرد تا محمد جعفر به آغوشش باز گردد ؛ بدون توجه به فرهنگ مردم بیجار ساخته شود؟

سر کار خانم آبیار آیا این ظلمی بزرگ بر مردم کهن دیار گروس نیست؟

آیا این عاملی برای بی اعتمادی به شما هنرمندان نیست؟

آیا انصاف حکم می کند که شهدا و ایثارگران را فقط سوژه فیلم های خود قرار دهیم ، بدون آنکه نامی از آنان ببریم.

آیا وقتی به سالن جشنواره فجر رفتید دوستان بازمانده شهید محمد جعفر رضایی را به خاطر آوردید؟

سر کار خانم نرگس آبیار ،قطعا مادر شهید رضایی را سال 83 به خاطر دارید او هم اکنون 82 ساله است .دستانش می لرزد .کمرش خم شده ،و تنها چیزی که برایش از محمد جعفر مانده همان عکسی است که وقتی دلش برایش تنگ می شود او را در آغوش می کشد.

اگر کمی منصف باشید صدای آه های این مادر پیر را خواهید شنید.

سر کار خانم نر گس آبیار باور کنید شهداء و ایثارگران اگر نبودند شما امروز اینگونه معروف نمی شدید .بیائید با یک اعلام عمومی از خانواده این شهید بیجاری و دوستانش عذر خواهی کنید تا شاید مرهمی باشد بر دل شکسته ی این خانواده شهید و دوستانش.
 

انتهای پیام/پ