به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، در شب نیمه ماه رمضان سال سوم هجرت فرزندی در مدینه متولد شد که نامش را حسن نهادند و سبط، سید، زکى، مجتبى که از همه معروفتر(مجتبى) مى باشد از القاب ایشان است. وی اولین پسری بود که خداوند متعال به حضرت علی (ع) و فاطمه (س) عنایت کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , پایگاه خبری تحلیلی کریمه,پس از ولادت امام حسن مجتبی (ع) رسول اکرم (ص ) بلافاصله بعد از تولدش، او را گرفت و در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و کنیه او را ابومحمّد نهاد و این تنها کنیه اوست.
,امام حسن (ع) بعد از شهادت پدر بزرگوارش به فرمان خداوند و طبق وصیت آن حضرت، به امامت رسید و مقام خلافت ظاهرى را نیز اشغال کرد، و نزدیک به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت. معاویه که دشمن سرسخت حضرت على (ع ) و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت جنگیده بود؛ به عراق که مقر خلافت امام حسن مجتبی (ع ) بود لشکر کشید و جنگ را آغاز کرد.
,مهم ترین بخش زندگی امام حسن مجتبی (ع)، ماجرای صلح وی با معاویه و کناره گیری اجباری ایشان از صحنه خلافت و حکومت اسلامی است. چرا که ایشان می کوشید تا اهداف عالی خود را تا جایی که می تواند به صورت نسبی تامین نماید. از این رو وقتی که ناگزیر شد با معالویه کنار بیاید، طبق ماده اول با این شرط، حکومت را به او واگذار کرد که در اداره امور جامعه اسلامی تنها بر اساس قوانین قرآن و روش پیامبر رفتار کند.
,علاوه بر این طبق ماده دوم (عدم انتخاب جانشین از جانب معاویه و خلافت امام حسن مجتبی (ع) پس از مرگ او)، امام حسن (ع) می توانست آزادانه رهبری جامعه اسلامی را عهده دار شود و با توجه به این که معاویه حدودا سی سال از آن حضرت بزرگ تر بود و دوران پیری را می گذرانید، طبق شرایط عادی امید زیادی می رفت که عمر او چندان طولی نکشد.
,از سویی دیگر امام حسن (ع) صلح کرد، هنوز جامعغه به آن مرتبه از بینش نرسیده بود که هدف امام (ع) را تأمین کند. چرا که جامعه اسلامی هنوز اسیر زنجیرهای آمال و آرزوها بود. از این رو هدفی که امام حسن مجتبی(ع) تعقیب می کرد این بود که افکار عمومی را برای قیام بر ضد حکومت اموی آماده کرده و به مردم نیز فرصت دهد تا فکر کنند و به حقایق اوضاع و ماهیت حکومت اموی پی ببرند.
,به خصوص اشارت هایی که حضرت به جنایات حکومت اموی و زیر پا گذاشتن احکام اسلام می کرد، افکار عمومی را بیدار کرد و کم کم این آمادگی نیرو گرفت و شخصیت های بزرگ عراق پس از شهادت امام متوجه امام حسین (ع) شده از ایشان خواستند که قیام کنند.
,الگوی بزرگواری
,روزی یکی از مردم شام وارد مدینه شد و دید امام حسن علیه السلام بر اسبی سوار است، شروع کرد او را مورد لعنت قرار دهد اما امام علیه السلام چیزی به او نگفت. وقتی بدگوئی او به پایان رسید آن حضرت جلو رفت و بر او سلام کرد و خندید و فرمود: ای پیرمرد گمان می کنم در اینجا غریب باشی و شاید اشتباه گرفته ای. اگر از آنچه گفتی طلب عفو کنی تو را می بخشیم و اگر از ما در خواستی داشته باشی عطا خواهیم کرد، اگر راهنمائی بخواهی تو را راهنمائی می کنیم و اگر کاری داشته باشی برای تو انجام می دهیم، اگر گرسنه باشی تو را سیر خواهیم کرد و اگر عریان باشی تو را خواهیم پوشاند، اگر نیازمند باشی تو را غنی می کنیم و اگر مسکن بخواهی تو راجای خواهیم داد، اگر هر حاجتی داری بر آورده می کنیم و اگر مسافری به سوی ما بیا و اثاث خود را نزد ما بگذار و مهمان ما باش تا وقت رفتن آنها را به تو باز می گردانیم زیراما جای وسیع و مال فراوان داریم . وقتی آن مرد این سخنان امام علیه السلام را شنید گریه کرد و گفت: اشهدانک خلیفه اللّه فی ارضه ، اللّه اعلم حیث یجعل رسالته (شهادت می دهم که تو خلیفه خدا در زمین او هستی خدا بهتر می داند که رسالتش را در چه کسی قرار دهد) تا به حال تو و پدرت مبغوضترین خلق خدا در نزد من بودید اما الان تو بهترین خلق خدا نزد من می باشی و اثاث و لوازم خود را به منزل آن حضرت برد و تا زمانی که درمدینه بود مهمان آن حضرت بود و از معتقدان به محبت او گردید.
,براساس قول‌های معتبر، امام حسن مجتبی(ع) روز 28 ماه صفر سال 49 هجری در سن 47 سالگی به دلیل خوردن زهر و مسمومیت ناشی از آن به شهادت رسید و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد.
,«شیخ کلینی» یکی از دانشمندان بزرگ شیعی که کتاب‌هایی در باب معرفی امامان دوازدهگانه شیعه از وی به جا مانده است، از «ابوبکر حضرمی» نقل می‌کند که «جعده» دختر «اشعثبن قیس کندی»، امام حسن مجتبی(ع) را با زهر مسموم کرد که یکی از کنیزان زهر را به آن حضرت داد و وی را مسموم کرد، زهر را برگردانید، ولی آن زهر در درون جان امام حسن(ع) جای گرفت و مجروح کرد و آن حضرت بر اثر آن، شهید شد.
,رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) سالها پیش از شهادت امام حسن مجتبی (ع) فرموده بود: «هر کس بر حسن گریه کند، چشمش روزی که دیده‌ها کور می شوند (روزقیامت)، کور نمی شود و هرکس در مصیبت او اندوهگین شود، روزی که همه دلها اندوهگین است، غم و اندوهی ندارد. زیارت حسن مایه‌ی استواری قدم‌ها در قیامت است».
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه