به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ یکی از اهداف، رسالت ها و ماموریت های رسانه ملی تولید برنامه هایی با محوریت سرگرمی برای مخاطبان و جامعه است. از آنجاییکه این رسانه از طرف حاکمیت به لحاظ بودجه و سیاست گذاری اداره می شود، باید در تولید برنامه های خود حال و احوال همه عموم جامعه را در نظر بگیرد و این هوشمندی و درایت را داشته باشد که بر اساس شرایط روز جامعه، کنداکتور خود را به موقع تغییر و بروز رسانی کند تا در صورت بروز بحران های اجتماعی، بهترین کارکرد را از خود نشان دهد و اصطلاحا چندین پله از مخاطبان خود بالاتر باشد.

به عنوان مثال وقتی جامعه درگیر بلایای طبیعی همچون سیل، زلزله، بیماری های همه گیر و کشنده ای مانند کرونا می شود و اساسا حال روحی مردم دیگر شادابی روزهای گذشته را ندارد و یا وقتی جامعه درگیر بحران های شدید اقتصادی به سر می برد و عموم مردم زیر بار شدیدترین تحریم ها و فشارهای سنگین مالی کمر خم کرده اند، اینجاست که تلویزیون و رسانه ملی وظیفه دارد تا با ساخت برنامه های شادی آفرین، سرگرم کننده، طنز و کمدی هرچند ساعاتی اندک روحیه از دست رفته مردم را ترمیم کند و نگذارد تا جامعه به افسردگی دچار شود و یا خشم و خشونت های آنی را با پخش این برنامه ها خنثی کند.

اما این روزها با مرور گذرای رسانه ملی و کنداکتور شبکه های مختلف، کمتر سریال طنز، کمدی و برنامه ای با قالب سرگرمی و مسابقه می بینیم درحالیکه به جای آن تا دلتان بخواهد سریال های غم انگیز، خسته کننده و با مضامین تکراری کنداکتور را اشغال کرده است.

بدون شک تولید سریال های طنز و کمدی پرطرفدار نیاز به آدم کاربلد و کمدی ساز دارد که مدیران تلویزیون در سال های اخیر حسابی از خجالت کمدی سازان خود درآمده و به بهانه های مختلف آنها را تار و مار کرده است؛ هرچند ممکن است خود آن هنرمندان نیز بنا بر پیش آمدهایی شیطنت هایی کرده باشند،‌ اما این وظیفه مدیران بالادستی تلویزیون است که با تعامل، گفتگو و کیاست، پای درد و دل آنها بنشیند و نگذارد که این فاصله روز به روز جدی تر شود.

همه ما ایرانی ها از سریال های خوب رضا عطاران خاطرات خوشی در ذهنمان داریم که نمی شود براحتی آنها را فراموش کرد و بارها و بارها حتی با بازپخش این سریال ها خندیده ایم؛ سال ها عید نوروز مردم با خانواده نقی معمولی و سریال پایتخت گره خورده؛ مردم با طنزهای سروش صحت و مهران غفوریان خاطره بازی کرده اند و همه این ها جزئی جدانشدنی از خانواده بزرگ تلویزیون بوده اند و جای حسرت که چرا کج سلیقگی ها و عدم گفتگو باعث شده تا این خانواده بزرگ روز به روز کوچک و کوچک تر شود.

بیشتر بخوانید؛

تلخی بی پایان برای بی همگان/ مخاطبی که هر شب باید داغدار شود!