روشن دلی که قهرمان قهرمانان در رشته شنا بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانابه نقل از مرآت ،چشمانشان بسته اما به روی دنیا بازاست. اینان عصا سفیدانی هستند که چشم و دلشان روشن و روحشان لطیف تر از گل است. شاید حسرت دیدن دنیا و از آن مهم تر دیدن چهره عزیزانشان و حتی خودشان بر دلشان مانده باشد اما وجود خدا را به خوبی حس کرده اند.

مسیری که با همت بلند برای چشم دل باز شود برای کسانی که از قدرت بصر برخوردارند اما از مسیر دانایی و تسلط بر داشته های نهان غافل هستند میسر نیست و شاید در سایه سالها تلاش بی هدف و دست و پنجه نرم کردن با مصائب و سختی ها، هنوز مسافر پس کوچه های گمراهی باشند.
پری نازدختر 24ساله شاهرودی که فقط او در خانواده است که از نعمت دیدن محروم است و وی توانسته با اتکا به نیروهای درونی و باروری داشته های ضمیر آگاهش فصلی از روشنایی و موفقیت در زندگیش بگشاید .
این روشندل در سایه تلاش بی وقفه و برنامه توانسته در مقطع کارشناسی رشته علوم سیاسی پذیرش شود، و حال کارشناسی ارشد خود را در رشته آموزش زبان انگلیسی می گذراند و رویایی که آرزوی هزاران جوان است اما راه دستیابی به آن را نمی دانند.
پای داستان زندگیش که می نشینی سبد سبد آرامش، متانت ،پختگی و عشق در وجودش موج می زند، برآن شدم که رمز موفقیتش را دریابم و کلیدی که به مدد خودشناسی به آن رسیده و بیان آن شاید الگویی شود برای هزاران جوانی که برای ساختن فردای بهتر نیازمند چراغ هدایتی هستند، کارساز باشد.

با پر ناز نساجیان مقدم این روشن دل موفق به گفتگو تلفنی پرداختیم:
پری ناز از کودکی بصورت مادرزادی از نعمت دیدن محروم مجبور بود که در تاریکی مطلق به سرزمین درونش سفر کند، آنجا که گنج های نهانی نهفته و جوینده ای را می طلبد که درخشش آن را هویدا کند.

دوران کودکی پری ناز با سختیهای زیادی مواجه بود او مهارت های زندگی را در نابینایی مطلق فرا گرفت و با گام گذاشتن به مدرسه دریافت که باید تلاش مضاعفی را داشته باشد تا قافله را به همکلاسانش نبازد.
او یاد گرفته بود به مدد نیروی درون بهترین باشد و مسابقه بزرگ رویاهایش را از همان کودکی در رقابت با افراد سالم در مدرسه عادی پی بگیرد.
اگرچه پری ناز کوچک در سال نخست تحصیل به اصرار والدین بر نیمکت های مدرسه استثنایی نشست اما معلمان و خانواده اش به زودی دریافتند که او استثنایی از نظر محدودیت هایش نیست بلکه نیرویی استثنایی در اعماق وجودش نهفته که مسیر رقابت با همسالان را در سالهای بعد در مدرسه عادی دنبال کرد.
وی می گوید :از دوران ابتدایی تا دبیرستان با کتاب بریل درس خود را می خواند ولی از دوران پیش دانشگاهی دیگر کتابی نبود و مادرش با گرفتن جزوات از دوستانم روز نوار ضبط می کرد و من با گوش دادن مطالب را یاد می گرفتم.
پری ناز جوان به مدد اراده قوی و ضمیر خودساخته با جدیت تمام و برنامه ریزی مطالعه کرد و در تمامی این مدت بهره گیری از صداهای ضبط شده کلاس های حضوری، شیوه موفقیتش بود.
بالاخره زمان کنکور فرا رسید و اکنون ملیحه باید با همه سختی ها فصل جدید زندگیش را رقم می زد، آزمونی که با محدودیت وقت و شگردها و تکنیک های خاص عجین شده اما او می خواست هرطور شده بهترین باشد.
 وی در رشته علوم تحقیقات دانشگاه تهران قبول شد ولی بخاطر اینکه پدر و مادر وی نمی توانستند به آنجا بروند وی هم به تهران نرفت .

کارشناسی خود را در دانشگاه آزاد شاهرود در رشته علوم سیاسی گرفت و اکنون دانشجوی کارشناسی ارشد در رشته آموزش زبان انگلیسی است.

پری ناز علاوه بر این موفقیات در رشته های ورزشی نیز قهرمان بوده است.

وی از موفقیات ورزشی خود برایمان گفت: رشته شنا را از سال 82 شروع کردم و در سال 84 مقام اول کشور  و قهرمان قهرمانان در این رشته شدم . در سال 88  در رشته شطرنج مقام چهارم استانی را کسب کردم .

متاسفانه امکاناتی برای تمرین نداشتیم و در پارک نزدیک منزلمان با مادرم تمرین کردم و به مسابقات المپیاد تهران  اعزام شدم و برای بار اول در رشته دو میدانی در رشته پرتاب وزنه مقام سوم کشوری را کسب کردم.

پری ناز نساجیان مقدم  همچون دیگر همنوعانش از هوش سرشاری برخوردار است. او هرگز نت های موسیقی را ندیده است اما آن ها را به خوبی می نوازد و طنین صدایش آدم را به وجد می آورد.

وی می گوید :موسیقی به من آرامش می دهد و هم اکنون  تات و دف می نوازم.

چشمانش بسته است و حرفی برای گفتن ندارد، اما دستانی دارد که خط زیبایی‌های دنیا را می‌خواند، دلش روشن است و تاریکی‌ها را گذاشته است برای چشمانی که به دنیا باز است.

پری ناز همه موفقیات خود را قدردان زحمات مادرش است و می گوید:من تاکنون ناامید نشدم و انگیزه خود را از دست ندادم و امیدم به امام هشتم بوده و مشوق های من پدر و مادر و دوستانم بودند که من توانستم به این درجات علمی ورزشی برسم.
او می گوید که روشندلان هرگز سربار و تهدید برای خانواده و جامعه نیستند، جوهره وجودی هر انسان با خودشناسی و تلاش صیقل می یابد و انتظار نابینایان از مسوولان این است که آنها را ببینند نه با ترحم و یا بی تفاوتی مانع از موفقیت آنها شوند. و این تقاضا را از مسئولین داشت که اگر می شود شغلی که در خور بچه های نابینا هست در اختیار نابینایان قرار دهند.

او  در پایان به همسالان خود و جوانان توصیه می کند که راه زندگی را بر شناخت عمیق واقعیات و توکل به خدا و برنامه ریزی استوار کنند.

من به همنوعان خود این توصیه را می کنم که امیدوار باشند و نیمه پر لیوان را همیشه نگاه کنند و امیدوار باشند و نهایت سعی و تلاش را بکنند و همیشه بگویند ما می توانیم و به آن چیزی که دوست داریم حتما می رسیم و توکل و عنایت به خدا داشته باشند .

انتهای پیام/