دستان پشت پرده‌ای که می‌خواستند تیم ساری قهرمان شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از چالوس آنلاین،  ابتدا خودتان را معرفی کنید.

به نام خدا؛ سید حسین هاشمی هستم 52 ساله دارای شغل آزاد. تقریباً 40 سال است که در عرصه ورزش فعالیت می‌کنم.
اوایل کار به سمت ورزش بدنسازی رفتم و از سال 77 تا 79 هم در هیئت پرورش اندام چالوس بودم. 4 سال ریاست هیئت دوومیدانی را برعهده داشتم و بعد از آن هم به دوچرخه سواری آمدم و رئیس هیئت شدم.

کمی در مورد وضعیت دوچرخه سواری چالوس و نیز تیم کندوان توضیح دهید.

ما در مسابقات شهرستانی سال 90 چهره‌ها و استعدادهای شهرستان را در دوچرخه سواری شناختیم و در مسابقات استانی سال 91 مقام اول را کسب کردیم.
در همان سال تیم کندوان چالوس را برای لیگ برتر باشگاههای ایران در رشته کوهستان تشکیل دادیم و در سالهای 91 و 93 در رده جوانان در کشور مقام سوم را به دست آوردیم.
در رشته کرسی هم از ابتدای تشکیل هیئت غیر از دوره اول دیگر در مسابقات شرکت نکردیم تا امسال. چون تخصص ورزشکاران ما در رشته کوهستان است. و از آنجاییکه رشته کوهستان برخلاف رشته کرسی نیاز به تجهیزات پیشرفته‌ای ندارد.

آیا ورزشکاران تیم کندوان در حد و اندازه های ملی و منطقه‌ای ظاهر می‌شوند؟

ما خودمان ورزشکاران تیم را ساختیم، قبل از عضویت در تیم کندوان اینها اصلاً ورزش دوچرخه سواری نمی کردند. ما با یک دوره مسابقات شهرستانی آنها را شناسایی کردیم و الان نیز هرساله یکی دو مورد مسابقه در شهرستان داریم که استعدادهای خوبی را هم پیدا می‌کنیم.

طبق قوانین لیگ، تیم ها می توانند حتی دو بازیکن خارجی نیز جذب کنند. خیلی از تیم ها هم بازیکنانشان را از سایر استانها جذب می کنند. اما ورزشکاران ما همگی بومی هستند و خدا را شکر بازیکنان خوبی هستند. مثلاً مجید محمدپور همین امسال در مرحله دوم لیگ در رشت سوم شد و مرتضی رضوانی هم در استان رقیب ندارد.

لیگ استانی امسال را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ عملکرد تیم کندوان راضی کننده بود؟

در لیگ امسال استان مازندران 12 تیم با 60 ورزشکار آغاز شد. مراحل اول و دوم در بابل، سوم و چهارم در چالوس، پنجم در تنکابن و مرحله آخر هم در بابلسر برگزار شد. در ابتدای مسابقات به ما اعلام کردند 12 مرحله است، اما ناگهان گفتند 6 مرحله و گفتند شرایط میزبانی وجود ندارد. البته با توجه به همکاری فرماندار، نیروی انتظامی و بقیه مسئولان چالوسی ما برای میزبانی بقیه مراحل اعلام آمادگی کرده بودیم اما متاسفانه مورد قبول واقع نشد.

در مرحله آخر مسابقات اعتراضاتی هم داشتید. دلیل آن را توضیح می‌دهید؟

درست است. مرحله آخر قرار بود فقط 4 کیلومتر استقامت انفرادی باشد، اما یکباره 200 متر سرعت را هم اضافه کردند. ماهم به این مساله اعتراض کردیم، اما متاسفانه کاری از پیش نبردیم. ورزشکان ما برای 4 کیلومتر آماده شده بودند و اصلاً آمادگی برگزاری مسابقه سرعت را نداشتند چون 200 متر یک مرتبه در بابل انجام شده بود. ما در آنجا پیشنهاد یک کیلومتر را دایم که باز هم مخالفت شد. نکته جالب این بود که همان مسیر 4 کیلومتر را هم که با ماشین اندازه گرفتیم دیدیم 3 کیلومتر است. اصلاً ماده 3 کیلومتر وجود ندارد و اینها همه غیرقانونی است.

فکر می کنید دلیل این اقدامات چه بوده است؟

به نظر من دستهای پشت پرده‌ای وجود دارد که می‌خواست تیم ساری قهرمان شود. چون تیم ساری یک تیم سرعتی است و ما استقامتی. ما در مسابقه سرعت دوم شدیم و این قابل قبول بود اما در استقامت رقیب نداریم و با ترفندهایی تیم ما را دوم کردند. اصلاً تکرار مرحله 200 متر هم برای ضربه زدن به تیم ما بود، چون ما در سرعت مشکل داریم. اعتراض خود را به صورت کتبی به هیئت دوچرخه سواری مازندران و مسئولین برگزاری مسابقات هم اعلام کردیم، قبول هم کردند ولی در جواب ما فقط لبخند زدند!!!

با این اتفاقات هرساله کیفیت برنامه‌ها پایین می‌آید و ورزشکاران و مدیران تیم‌ها هم دلزده می‌شوند و روحیه خود را از دست می‌دهند. با این مسائل پیش آمده و با توجه به هزینه‌های بالای تیم داری، فکر نمی‌کنم خودم هم سال آینده بتوانم در مسابقات شرکت کنم.

هزینه های هیئت دوچرخه‌سواری چالوس و تیم کندوان از کجا تأمین می‌شود؟

مسئولین هیئت دوچرخه‌سواری مازندران در طی دو سال ریاست آقای عبدالهی تاکنون چندین بار چه به صورت حضوری و چه به صورت تلفنی به ما اعلام کردند که 300 میلیون هزینه کرده‌اند، اما ریالی به هیئت چالوس کمک نشده است و ما تمام هزینه‌ها را از منابع شخصی تأمین می‌کنیم. البته به دنبال اسپانسر هم می‌گردیم.

در پایان اگر نکته‌ای باقی مانده است بفرمایید.

نکته اول اینکه در مازندران باید باشگاه‌داری را رواج دهیم. الآن در استان هیئت های شهرستانی در لیگ تیم دارند و این اشتباه است. باید از بخش خصوصی حمایت شود تا بتواند جوانان را جذب کند و دوچرخه‌سواری رونق پیدا کند. نکته دوم هم این است که متأسفانه در مازندران تمام توجه به رشته کرسی معطوف شده‌است و به کوهستان که خودش شامل 4 ماده است، اهمیتی داده نمی شود. در حالیکه در مازندران با توجه به شرایط اقلیمی استعدادهای ویژه‌ای در بخش کوهستان وجود دارد، خصوصاً در غرب مازندران. اصلاً انگیزه تشکیل تیم کندوان همین بود.

به نام خدا؛ سید حسین هاشمی هستم 52 ساله دارای شغل آزاد. تقریباً 40 سال است که در عرصه ورزش فعالیت می‌کنم.
اوایل کار به سمت ورزش بدنسازی رفتم و از سال 77 تا 79 هم در هیئت پرورش اندام چالوس بودم. 4 سال ریاست هیئت دوومیدانی را برعهده داشتم و بعد از آن هم به دوچرخه سواری آمدم و رئیس هیئت شدم.

کمی در مورد وضعیت دوچرخه سواری چالوس و نیز تیم کندوان توضیح دهید.

ما در مسابقات شهرستانی سال 90 چهره‌ها و استعدادهای شهرستان را در دوچرخه سواری شناختیم و در مسابقات استانی سال 91 مقام اول را کسب کردیم.
در همان سال تیم کندوان چالوس را برای لیگ برتر باشگاههای ایران در رشته کوهستان تشکیل دادیم و در سالهای 91 و 93 در رده جوانان در کشور مقام سوم را به دست آوردیم.
در رشته کرسی هم از ابتدای تشکیل هیئت غیر از دوره اول دیگر در مسابقات شرکت نکردیم تا امسال. چون تخصص ورزشکاران ما در رشته کوهستان است. و از آنجاییکه رشته کوهستان برخلاف رشته کرسی نیاز به تجهیزات پیشرفته‌ای ندارد.

آیا ورزشکاران تیم کندوان در حد و اندازه های ملی و منطقه‌ای ظاهر می‌شوند؟

ما خودمان ورزشکاران تیم را ساختیم، قبل از عضویت در تیم کندوان اینها اصلاً ورزش دوچرخه سواری نمی کردند. ما با یک دوره مسابقات شهرستانی آنها را شناسایی کردیم و الان نیز هرساله یکی دو مورد مسابقه در شهرستان داریم که استعدادهای خوبی را هم پیدا می‌کنیم.

طبق قوانین لیگ، تیم ها می توانند حتی دو بازیکن خارجی نیز جذب کنند. خیلی از تیم ها هم بازیکنانشان را از سایر استانها جذب می کنند. اما ورزشکاران ما همگی بومی هستند و خدا را شکر بازیکنان خوبی هستند. مثلاً مجید محمدپور همین امسال در مرحله دوم لیگ در رشت سوم شد و مرتضی رضوانی هم در استان رقیب ندارد.

لیگ استانی امسال را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ عملکرد تیم کندوان راضی کننده بود؟

در لیگ امسال استان مازندران 12 تیم با 60 ورزشکار آغاز شد. مراحل اول و دوم در بابل، سوم و چهارم در چالوس، پنجم در تنکابن و مرحله آخر هم در بابلسر برگزار شد. در ابتدای مسابقات به ما اعلام کردند 12 مرحله است، اما ناگهان گفتند 6 مرحله و گفتند شرایط میزبانی وجود ندارد. البته با توجه به همکاری فرماندار، نیروی انتظامی و بقیه مسئولان چالوسی ما برای میزبانی بقیه مراحل اعلام آمادگی کرده بودیم اما متاسفانه مورد قبول واقع نشد.

در مرحله آخر مسابقات اعتراضاتی هم داشتید. دلیل آن را توضیح می‌دهید؟

درست است. مرحله آخر قرار بود فقط 4 کیلومتر استقامت انفرادی باشد، اما یکباره 200 متر سرعت را هم اضافه کردند. ماهم به این مساله اعتراض کردیم، اما متاسفانه کاری از پیش نبردیم. ورزشکان ما برای 4 کیلومتر آماده شده بودند و اصلاً آمادگی برگزاری مسابقه سرعت را نداشتند چون 200 متر یک مرتبه در بابل انجام شده بود. ما در آنجا پیشنهاد یک کیلومتر را دایم که باز هم مخالفت شد. نکته جالب این بود که همان مسیر 4 کیلومتر را هم که با ماشین اندازه گرفتیم دیدیم 3 کیلومتر است. اصلاً ماده 3 کیلومتر وجود ندارد و اینها همه غیرقانونی است.

فکر می کنید دلیل این اقدامات چه بوده است؟

به نظر من دستهای پشت پرده‌ای وجود دارد که می‌خواست تیم ساری قهرمان شود. چون تیم ساری یک تیم سرعتی است و ما استقامتی. ما در مسابقه سرعت دوم شدیم و این قابل قبول بود اما در استقامت رقیب نداریم و با ترفندهایی تیم ما را دوم کردند. اصلاً تکرار مرحله 200 متر هم برای ضربه زدن به تیم ما بود، چون ما در سرعت مشکل داریم. اعتراض خود را به صورت کتبی به هیئت دوچرخه سواری مازندران و مسئولین برگزاری مسابقات هم اعلام کردیم، قبول هم کردند ولی در جواب ما فقط لبخند زدند!!!

با این اتفاقات هرساله کیفیت برنامه‌ها پایین می‌آید و ورزشکاران و مدیران تیم‌ها هم دلزده می‌شوند و روحیه خود را از دست می‌دهند. با این مسائل پیش آمده و با توجه به هزینه‌های بالای تیم داری، فکر نمی‌کنم خودم هم سال آینده بتوانم در مسابقات شرکت کنم.

هزینه های هیئت دوچرخه‌سواری چالوس و تیم کندوان از کجا تأمین می‌شود؟

مسئولین هیئت دوچرخه‌سواری مازندران در طی دو سال ریاست آقای عبدالهی تاکنون چندین بار چه به صورت حضوری و چه به صورت تلفنی به ما اعلام کردند که 300 میلیون هزینه کرده‌اند، اما ریالی به هیئت چالوس کمک نشده است و ما تمام هزینه‌ها را از منابع شخصی تأمین می‌کنیم. البته به دنبال اسپانسر هم می‌گردیم.

در پایان اگر نکته‌ای باقی مانده است بفرمایید.

نکته اول اینکه در مازندران باید باشگاه‌داری را رواج دهیم. الآن در استان هیئت های شهرستانی در لیگ تیم دارند و این اشتباه است. باید از بخش خصوصی حمایت شود تا بتواند جوانان را جذب کند و دوچرخه‌سواری رونق پیدا کند. نکته دوم هم این است که متأسفانه در مازندران تمام توجه به رشته کرسی معطوف شده‌است و به کوهستان که خودش شامل 4 ماده است، اهمیتی داده نمی شود. در حالیکه در مازندران با توجه به شرایط اقلیمی استعدادهای ویژه‌ای در بخش کوهستان وجود دارد، خصوصاً در غرب مازندران. اصلاً انگیزه تشکیل تیم کندوان همین بود.