به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ محمد علی گلابزاده پژوهشگر و کرمان شناس در گفتگو با "راه آرمان" در رابطه با آداب و رسوم کرمانی ها در ماه مبارک رمضان اظهار کرد: یکی از خصوصیات و ویژگی های مردم کرمان درطول تاریخ این بوده است که همیشه برای اعیاد ملی و اعیاد مذهبی حرمت خاصی قائل بودند و سعی می کردند به گونه ای بایسته و شایسته وظیفه و رسالت خود را در قبال این مراسم ها به انجام برسانند.
گلابزاده با بیان اینکه یکی از ماه هایی که مردم کرمان برای آن احترام قائل هستند ماه مبارک رمضان است ادامه داد: زن ها و مردها کرمانی معمولا برای ورود به ماه مبارک رمضان به اصلاح سر و صورت و حمام می رفتند و از جمله کارهای مرسوم این ماه خضاب بستن بود.
وی تصریح کرد: از دیگر کارها برای ورود به ماه مبارک رمضان کلوخ اندازی یا سنگ اندازی بود که در روزهای منتهی به شروع ماه مبارک اگر مهمانی، مسافرت و مراسمی داشتند انجام می دادند؛ سپس در آخرین روز ماه شعبان کلوخ اندازی می کردند تا در طول ماه رمضان در شهر بمانند و روزه داری خود را تکمیل کنند.
گلاب زاده افزود: کرمانی ها در ماه مبارک رمضان به تهیه غذایی به اصطلاح لکه گفته می شد، به طور مثال می گفتند «لکه خرید کنیم یعنی کلی خرید می کردند که ماه رمضان دیگر نیاز نباشد به بیرون از خانه روند» و با توجه به این که معمولا در گذشته افراد بسیاری از خانواده ها در خانه نان تهیه می کردند، برای اینکه نانواها در این ماه راحت تر باشند؛ مردم به طبخ نان در خانه می پرداختند.
وی با اشاره به اینکه مردم کرمان غذاهای متعددی در این ماه مبارک استفاده می کردند ادامه داد: غذاهایی تهیه می شد که آتش ملایمی زیرش روشن می کردند و آتش دیگر روی دیگ می ریختند که این غذا به صورت آرام پخته شود و از سرخ کردنی در پخت غذاها در این ماه خودداری می کردند کما اینکه ما امروز می بینیم که این توصیه مورد نظر همه متخصصان هم است و برای افطار بیشتر دم کرده بابونه و خاکشیر و یا مخلوط عرق نسترن و بید و غذاهای کم حجمی مثل شیر برنج و شله زرد استفاده می کردند.
تاریخ شناس کرمانی توضیح داد: غذاهای ماه مبارک در این ماه شامل قاتق بابونه، چگمال،قوتو که در حقیقت بتوانند یک انرژی را به روزه دار بدهد استفاده می شد، و سرمه کشیدن در ماه مبارک رمضان جز سنت های مرسوم آن روزها بود.
وی با اشاره به شیوه اطلاع رسانی زمان افطار و سحر در گذشته افزود: توپ سحری و افطار که در پادگان کرمان صدای این توپ به صدا در می آمد؛ روشی برای آگاهی مردم از زمان سحر و افطار بود علاوه بر این عده ای به پیش خوانی و مناجات خوانی در سطح شهر برای آگاه سازی همسایه ها می پرداختند که در مناجات ها بیشتر از اشعار خواجه عبدالله انصاری استفاده می کردند.
گلاب زاده در پایان توضیح داد: برخی همسایه ها به خصوص در فصل تابستان اگر پشت بام بودند ظرف آبی زمان فرارسیدن سحر را اطلاع دهند، بعضی ها پی کوبی می کردند یعنی مشت می زدند به دیوار تا همسایه بغلی مطلع شود که سحر شده و باید سحری بخورند و در برخی از جاها هم سنتی بود که در کوچه ها روی حلب می کوبیدند یا در برخی شهرستان ها دهلی بود می زدند و به این ترتیب سحر را اعلام می کردند.
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه