به گزارش سرویس چندرسانه ای شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سال که به انتها می‌رسد، خیابان‌ها و کوچه‌ها پر می‌شود از رقص و آواز یک مرد لاغر اندام و سیه رو، با دایره زنگی و تنبکی در دست و کلاه دوکی و گیوه‌های نوک تیز بر پا و لباس سرخ بر تن که برای شاد کردن دل مردم این کار را می‌کند. حاجی فیروز برای همه ما با نوروز و آمدن بهار پیوند خورده است و همه ما را به روز‌های شیرین کودکی پرتاب می‌کند. حتی اگر ندانیم که این شخصیت نوروزی از دل کدام اسطوره و افسانه به امروز ما راه پیدا کرده است. نوروز باستانی در سازمان یونسکو به عنوان یکی از جشن‌های بین المللی، نشان ثبت جهانی را دارد. با فرا رسیدن فصل بهار شهر شیراز هم حال و هوای بهاری به خود گرفته است. حاجی فیروز نیز نمادی کهن در فرهنگ نوروز باستانی ایرانیان است که هر فرد ایرانی با این شخصیت آشنایی دارد و حضور وی در میان مردم باعث شادی و نشاط می‌شود. لباس قرمز و صورت سیاه حاجی فیروز نشانه‌ی یک رسم قدیمی است، رسمی که آمدن بهار و زنده شدن طبیعت و نماد شادی و شادمانی است که مژده آمدن بهار را نوید می‌دهد. شعری که در ادامه می‌آید سروده این هنرمندان است که با آهنگ و تنظیم خودشان در آیین نوروز خوانی در بازار وکیل شیراز اجرا می‌کنند. عید نوروز که اومد/ به سرم باز هوای سفر اومد/ به سر سفره هفت سین/ بازم سبزه و سنبل به در اومد/ همه جا بانگ بر آیید و خبر دار کنید/ مردم این شهر شب تاریک از خونه برفت و سحر اومد/ ز این بلبل خبر اومد /که یارم ز در اومد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ]
ارسال دیدگاه