به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در هشت سال جنگ تحمیلی، بعثی‌ها اسرای بیپناه را در نهایتِ خشونت مورد ضرب‌وشتم قرار میدادند. همه‌چیز در آن اردوگاهها ممنوع بود: جمع شدن، نماز خواندن، روزه گرفتن، دعا خواندن. به بهانههای مختلف اسرا را کتک میزدند و آن‌ها را در محیطی بسته و کثیف نگه میداشتند. آنان برای حفظ جانشان به فرماندهانشان، که برای دشمن ناشناخته بودند، پناه میبردند. این مسئله باعث میشد به یکدیگر نزدیکتر شوند و چارهای بیندیشند. سازمانهای غیررسمی مختلف جان گرفت و روزبه‌روز بر انسجام آن‌ها افزوده شد. آن‌ها دور از چشم و گوش سربازان گرد هم میآمدند، تصمیم میگرفتند و قانون وضع میکردند. درظاهر، به خواستههای سربازان بعثی عمل میکردند، اما در پنهان به نیازها و تمایلات خودشان جامه عمل میپوشاندند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
آزادهها مرغان مهاجری بودند که سالیانی را دور از وطن در چنگال دژخیمان بعثی گذراندند. آنان وارثان شهیدان، سفیران عشق و راستی در پهنۀ نبردی نابرابر بودند. مظلومیت آن‌ها در همۀ لحظههای غم‌آلود دشت بیپناهی به چشم میخورد. گرگصفتان بعثی، با تمام غضبی که از رزمندگان چالاک جبهههای حق علیه باطل داشتند، بر سر اسرای بیپناه میکوبیدند. بلایی نبود که سر این مظلومان تاریخ درنیاورند؛ مگر اینکه اندیشه و فکر پَستشان راه به جایی نبرده باشد. در مقابل اندیشههای شیطانی دشمن بعثی، فرزندان این آب و خاک سختترین شکنجهها را تحمل کردند و در مقابل مقاصد شوم دشمنان ایستادگی میکردند. آن‌ها لحظهای از یاد خدا غافل نشدند.
دولت سرّی استمرار همان صبر و تحملی است که لحظهای آنان را از کوشش باز نمی‌داشت. انسجامشان حتی در اسارتگاهها دشمن را میترساند. اسرا به گناه نمیاندیشیدند و هیچ‌گاه آلوده نشدند. در مقابل دسیسههای دشمن سر تعظیم فرود نیاوردند و حاضر نشدند تلاش شهدا و رزمندگان را به‌آسانی به امیال نفسانی بفروشند. هرچه دشمن میکوشید، نمی‌توانست نقشههای استعماری امریکا و اسرائیل را عملی و اعتقادات و ایمان قوی آنان را متزلزل کند.
دعاهایشان جامع و از اعماق روح انسانی آنان سرچشمه میگرفت و تک تک مردم ایران را در نظر داشتند. اسرا پرپر شدن همرزمان‌شان را در جبهه به چشم دیده بودند. دنیا را بیارزش میدانستند و همیشه دل در گرو عشق به معبود داشتند و به عبارتی آن‌ها معلمان و هدایت‌گران این جامعه‌اند.
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه